Δείτε το συγκινητικό animation:
πηγή:http://tvxs.gr/news/paideia/pare-me-spiti-ena-sygkinitiko-animation-gia-ton-kalytero-filo-toy-anthropoy
Κυριακή 14 Αυγούστου 2016
Ένα συγκινητικό animation για τον καλύτερο φίλο του ανθρώπου.Πάρε με σπίτι:
Δείτε το συγκινητικό animation:
πηγή:http://tvxs.gr/news/paideia/pare-me-spiti-ena-sygkinitiko-animation-gia-ton-kalytero-filo-toy-anthropoy
Μια Παναγιά/μιαν αγάπη μου έχω κλείσει/σ’ ερημοκλήσι αλαργινό - 22 χρόνια χωρίς τον Μάνο, αλλά πάντα μαζί του!
Μια Παναγιά
μιαν αγάπη μου έχω κλείσει
σ’ ερημοκλήσι αλαργινό.
Κάθε βραδιά
της καρδιάς την πόρτα ανοίγω
κοιτάζω λίγο και προσκυνώ.
Πότε θα `ρθει, πότε θα `ρθει
το καλοκαίρι
πότε τ’ αστέρι θ’ αναστηθεί
να σου φορέσω στα μαλλιά
χρυσό στεφάνι
σαν πυροφάνι σ’ ακρογιαλιά.
Μια Παναγιά
μιαν αγάπη μου έχω κλείσει
σ’ ερημοκλήσι αλαργινό
κάθε βραδιά
της καρδιάς την πόρτα ανοίγω
δακρύζω λίγο και προσκυνώ.
πηγή:http://hamomilaki.blogspot.gr/2016/08/Manos-Hatzidakis-MIa-Panagia.html
Τρίτη 19 Ιουλίου 2016
Μπόρχες: Ποίημα στους φίλους
«Να κοιμάσαι ευτυχισμένος. Να εκπέμπεις αγάπη. Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί»
για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,
ούτε έχω απαντήσεις
για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω
και να τα μοιραστώ μαζί σου.
Δεν μπορώ ν’ αλλάξω
το παρελθόν ή το μέλλον σου.
Όμως όταν με χρειάζεσαι
θα είμαι εκεί μαζί σου.
Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματά σου.
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου
να κρατηθείς και να μην πέσεις.
Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και
οι επιτυχίες σου δεν είναι δικές μου.
Όμως ειλικρινά απολαμβάνω
να σε βλέπω ευτυχισμένο.
Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια
αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,
όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο
που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.
Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου
όταν κάποιες θλίψεις
σου σκίζουν την καρδιά,
όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου
και να μαζέψω τα κομμάτια της
για να τη φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.
Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι
ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.
Μόνο μπορώ
να σ’ αγαπώ όπως είσαι
και να είμαι φίλος σου.
Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν
τους φίλους μου και τις φίλες μου,
δεν ήσουν πάνω
ή κάτω ή στη μέση.
Δεν ήσουν πρώτος
ούτε τελευταίος στη λίστα.
Δεν ήσουν το νούμερο ένα
ούτε το τελευταίο.
Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.
Να εκπέμπεις αγάπη.
Να ξέρεις ότι είμαστε
εδώ περαστικοί.
Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους.
Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.
Να ακούμε την καρδιά μας.
Να εκτιμούμε τη ζωή.
Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι
ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος
στη λίστα σου.
Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο.
Ευχαριστώ που είμαι.
Ποίημα στους φίλους, του Χόρχε Λουίς Μπόρχες, από το βιβλίο Ποιήματα, εκδ. Ελληνικά Γράμματα.
Ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες (24 Αυγούστου 1899-14 Ιουνίου 1986) ήταν Αργεντινός συγγραφέας και θεωρείται μία από τις σημαντικότερες λογοτεχνικές μορφές του 20ού αιώνα. Παρόλο που είναι πιο γνωστός για τα διηγήματά του, όπου κυριαρχεί το στοιχείο του φανταστικού), ο Μπόρχες ήταν επίσης δοκιμιογράφος, ποιητής και κριτικός.
πηγή:http://www.doctv.gr/page.aspx?itemid=spg7015
Τρίτη 12 Ιουλίου 2016
Σπουδαίες φράσεις για την εκπαίδευση!
Ας δούμε λοιπόν σπουδαίες φράσεις για την εκπαίδευση.
Ο πραγματικά σοφός δάσκαλος δεν είναι αυτός που σε σπρώχνει μέσα στον οίκο της σοφίας, αλλά αυτός που σε οδηγεί στο κατώφλι του μυαλού σου.
Χαλίλ Γκιμπράν, 1883-1931, Λιβανοαμερικανός ποιητής & φιλόσοφος
Εκεί που ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή.
Βίκτωρ Ουγκώ, 1802-1885, Γάλλος συγγραφέας
Παιδεία είναι αυτό που επιβιώνει όταν όλα όσα έχουν μαθευτεί ξεχνιούνται.
B.F. Skinner, 1904-1990, Αμερικανός ψυχολόγος
Σ’ αυτόν τον τόπο όπου όλοι είμαστε τόσο τραγικά αυτοδίδακτοι…
Γιώργος Σεφέρης, 1900-1971, Έλληνας ποιητής, Νόμπελ 1963
Ο σκοπός της παιδείας είναι η γνώση όχι δεδομένων αλλά αξιών.
William Ralph Inge, 1860-1954, Βρετανός ιερωμένος & ακαδημαϊκός
Μια επένδυση στη μόρφωση αποδίδει τον καλύτερο τόκο.
Βενιαμίν Φραγκλίνος, 1706-1790, Αμερικανός πολιτικός & συγγραφέας
Η εκπαίδευση είναι θαυμάσιο πράγμα. Αλλά καλό είναι να θυμόμαστε ότι τίποτε από όσα αξίζει να γνωρίζουμε δεν μπορεί να διδαχθεί.
Oscar Wilde, 1854-1900, Ιρλανδός συγγραφέας
Αν σκέφτεσαι για ένα χρόνο, φύτεψε ένα σπόρο. Αν σκέφτεσαι για δέκα χρόνια φύτεψε, ένα δέντρο. Αν σκέφτεσαι για 100 χρόνια, δίδαξε ανθρώπους.
Κομφούκιος, 551-479 π.X., Κινέζος φιλόσοφος
Ο μέτριος δάσκαλος μιλάει. Ο καλός δάσκαλος εξηγεί. Ο εξαιρετικός δάσκαλος δείχνει. Ο μεγάλος δάσκαλος εμπνέει.
William Arthur Ward, 1921-1994, Αμερικανός συγγραφέας αυτοβοήθειας
Δώσε στον άνθρωπο ένα ψάρι και θα τον χορτάσεις μια φορά. Μάθε τον να πιάνει ψάρια και θα είναι χορτασμένος σε όλη του τη ζωή.
Μαϊμωνίδης, 1135-1204, Εβραίος φιλόσοφος
Χωρίς ελληνομάθεια δεν υπάρχει παιδεία.
Λέων Τολστόι, 1828-1910, Ρώσος συγγραφέας
Τα παιδιά πρέπει να διδάσκονται πώς να σκέφτονται, όχι τι να σκέφτονται.
Margaret Mead, 1901-1979, Αμερικανίδα εθνολόγος
Οι περισσότεροι από εμάς καταλήγουμε με όχι παραπάνω από πέντε-έξι ανθρώπους που θα μας θυμούνται. Οι δάσκαλοι έχουν χιλιάδες ανθρώπους που θα τους θυμούνται για όλη τους τη ζωή.
Andy Rooney , 1919-2011, Αμερικανός δημοσιογράφος & παρουσιαστής
Όλες οι προσπάθειες στη διαπαιδαγώγηση θα είναι μάταιες, μέχρι να μάθετε τα παιδιά ν’ αγαπούν τα πουλιά, τα λιβάδια και τα λουλούδια.
Ανώνυμος
πηγή:http://www.thessalonikiartsandculture.gr/blog/apopseis/o-metrios-daskalos-milaei-o-kalos-eksigei-o-megalos-empneei#.V4XhzfFf2Yk
Το παιδί και ο φράκτης ( Σχετικά με τον χαρακτήρα )
Πριν από πολλά χρόνια υπήρχε ένα αγόρι που ήταν έξυπνο, είχε ταλέντο και ήταν ευπαρουσίαστο. Παραταύτα, ήταν πολύ εγωιστής και ο τρόπος του ήταν τόσο άσχημος, που κανείς δεν ήθελε να τον κάνει φίλο. Συχνά θύμωνε τόσο πολύ και έλεγε πολύ άσχημα λόγια στους ανθρώπους που ήταν γύρω του...
Οι γονείς του αγοριού ήταν πολύ προβληματισμένοι με τον χαρακτήρα του. Σκέφτηκαν ότι κάτι έπρεπε να κάνουν και μια ημέρα ο πατέρας του είχε μια ιδέα. Τον φώναξε και του έδωσε ένα σφυρί και μια τσάντα με καρφιά λέγοντάς του: “ Κάθε φορά που θα θυμώνεις, να παίρνεις μια βελόνα και να την καρφώνεις επάνω σε εκείνο τον παλιό φράκτη με όλη σου την δύναμη.”
Ο φράκτης ήταν πολύ σκληρός και το σφυρί ήταν πολύ βαρύ, αλλά το αγόρι ήταν τόσο θυμωμένο που την πρώτη κιόλας ημέρα είχε καρφώσει 37 καρφιά.
Μέρα με την ημέρα, εβδομάδα με εβδομάδα, ο αριθμός των καρφιών ελαττωνόταν. Μετά από κάποιο διάστημα, το αγόρι κατάλαβε ότι με το να συγκρατεί τον θυμό του ήταν πιο εύκολο από το να καρφώνει καρφιά στον φράχτη.
Κάποια μέρα το αγόρι δεν χρειαζόταν πλέον ούτε το σφυρί ούτε τα καρφιά και είχε μάθει να χαλιναγωγεί τον θυμό του. Έτσι πήγε στον πατέρα του και του είπε σχετικά με το κατόρθωμά του. “ Τώρα για κάθε ημέρα που θα συγκρατείς τον θυμό σου θα βγάζεις και από ένα καρφί”, του είπε ο πατέρας του.
Έτσι πέρασε ο καιρός. Στο τέλος το αγόρι μπορούσε να είναι περήφανο για τον εαυτό του καθώς είχαν βγει όλα τα καρφιά από τον φράκτη. Πήγε στον πατέρα του και του ζήτησε να έρθει να δει το φράκτη.
“ Έκανες πολύ καλά γιέ μου, αλλά πρόσεξε τις τρύπες που έχουν αφήσει στον φράχτη τα καρφιά. Ο φράκτης δεν θα είναι ποτέ ο ίδιος. Το ίδιο συμβαίνει όταν πληγώνεις τους ανθρώπους, τα λόγια σου αφήνουν έντονα σημάδια στην καρδιά τους, σαν αυτές τις τρύπες στον φράκτη. Να θυμάσαι, πρέπει να φέρεσαι σε όλους με αγάπη και σεβασμό, δεν έχει σημασία αν ζητάς συγγνώμη, οι πληγές δεν θα εξαφανιστούν.”
πηγή:https://paramithiamenoima.blogspot.gr/2014/10/blog-post_7.html
Δευτέρα 11 Ιουλίου 2016
Ρώσικη σαλάτα-σουβλάκι-γλειφιτζούρι:Από που κρατάει η σκούφια τους;
Έχετε φάει ποτέ τη σαλάτα Ολιβιέ; Όχι; Ρώσικη μήπως; Έτρωγε ο Αριστοφάνης σουβλάκια ή μήπως έτρωγαν γλειφιτζούρια οι άνθρωποι των σπηλαίων;
Ρώσικη σαλάτα
Η ρώσικη σαλάτα - ή όπως την αποκαλούν στη Ρωσία- σαλάτα "Ολιβιέ", είναι σπεσιαλιτέ της ρωσικής και ουκρανικής κουζίνας, δημοφιλής σ' ολόκληρα τα Βαλκάνια.
Η πρωτότυπη συνταγή της σαλάτας επινοήθηκε το 1860 από τον Λυσιέν Ολιβιέ, σεφ στο εστιατόριο "Ερμιτάζ", ένα από τα γνωστότερα της Μόσχας. Η ακριβής συνταγή κρατήθηκε κρυφή, αλλά είναι γνωστό ότι περιείχε αγριόγαλο, γλώσσα μοσχαρίσια, χαβιάρι, μαρούλι, ουρές από καραβίδα, κάππαρη, αγγούρι, καλά βρασμένα αυγά κι ίσως σπόρους σόγιας. Το ντρέσινγκ του Ολιβιέ ήταν ένας τύπος μαγιονέζας από Γαλλικό κρασί, ξίδι, μουστάρδα κι ελαιόλαδο.
Στο γύρισμα του 20ου αιώνα, ένας βοηθός του Ολιβιέ αποπειράθηκε να κλέψει τη συνταγή. Κατάφερε, όμως, να μάθει μερικά μόνο από τα υλικά. Όταν έφυγε από το εστιατόριο εκείνο, εργάστηκε σ' ένα άλλο όπου πρόσφερε την ίδια σάλτσα κατά ένα υλικό ελλιπέστερη. Αργότερα, πούλησε τη συνταγή σε διάφορους εκδοτικούς οίκους, οι οποίοι με τη σειρά τους συνεισέφεραν στην εκλαϊκευσή της.
Μια από τις πρώτες δημοσιευμένες συνταγές για τη σαλάτα "Ολιβιέ", είναι αυτή του 1894 απ' την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου που περιείχε: μισή γαλοπούλα, πατάτες, αγγούρι, μαρούλι, ουρές καραβίδας, λίγο ζελέ από ζωμό κρέατος, κάππαρη, ελιές και μαγιονέζα. Απ' τη σοβιετική εποχή και μέχρι σήμερα η σαλάτα αυτή είναι ευρέως αγαπητή στη Ρωσία.
Όπως συμβαίνει, όμως, με τις γκουρμέ συνταγές που γίνονται δημοφιλείς, κάποια ακριβά, σπάνια ή δύσκολα στην προετοιμασία υλικά σταδιακά αντικαταστάθηκαν από άλλα. Έτσι με την πάροδο του χρόνου η σαλάτα "Ολιβιέ" εξελίχθηκε σ' αυτό που σήμερα αποκαλούμε ρώσικη σαλάτα και της οποίας τα συστατικά ποικίλλουν αναλόγως της συνταγής.
Σουβλάκι
Το σουβλάκι πρωτοπαρουσιάστηκε στην αρχαία Ελλάδα και ήταν γνωστό με τ' όνομα οβελίσκος (οβελός= σούβλα, από εκεί κι ο γνωστός μας πασχαλινός οβελίας). Ως όρος εμφανίζεται στα έργα του Αριστοφάνη, του Ξενοφώντα και του Αριστοτέλη. Ο οβελίσκος ήταν μικρά κομμάτια κρέατος, καρφωμένα κατά μήκος σ' έναν δαυλό μαζί με μια φέτα ψωμί. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά του αρχαίου Αθήναιου στο έργο του Δειπνοσοφιστες, όπου ο Ηγήσιππος στον "οψαρτυτικό" του, δηλαδή στον οδηγό μαγειρικής που συνέταξε, αναφέρει ένα έδεσμα με την ονομασία κάνδαυλος.
Έκτοτε το συναντάμε σε πολλούς πολιτισμούς. Από την ασιατική, την αραβική, την ισπανική και τη γαλλική κουζίνα, η ιδέα του τυλιγμένου κρέατος σε κάποιο είδος πίτας ή σε χαρτί, μαζί με διάφορα λαχανικά ή μπαχαρικά, συναντάται παντού.
Γλειφιτζούρι
Η ιδέα για το πρώτο γλειφιτζούρι γεννήθηκε όταν οι άνθρωποι των σπηλαίων χρησιμοποίησαν ένα ραβδάκι για να συλλέξουν μέλι από τις κυψέλες των μελισσών. Αρχαιολογικές ανακαλύψεις αναφέρουν ότι οι αρχαίοι Μεσσοποτάμιοι, Κινέζοι και Αιγύπτιοι παρασκεύαζαν γλυκά από φρούτα και καρπούς, τα καραμέλωναν με μέλι και, για να τρώνε ευκολότερα, τα ενσωμάτωναν σ' ένα ραβδάκι.
Το μεσαίωνα στην Ευρώπη η ζάχαρη ήταν μια πολυτέλεια που χαίρονταν μόνο οι ευγενείς κι οι πλούσιοι. Για να διαρκέσει περισσότερο η απόλαυση έβραζαν τη ζάχαρη και δημιουργούσαν έτσι την καραμέλα. Ολοκλήρωναν την επεξεργασία του γλυκού από σκληρή καραμέλα, χρησιμοποιώντας ραβδάκια και λαβές.
Τον 17ο αιώνα που η ζάχαρη υπήρχε πια σε αφθονία, η καραμέλα έγινε η αγαπημένη λιχουδιά όλων και για να καταναλώνεται πιο εύκολα, πρόσθεταν ένα ξυλαράκι. Το γλειφιτζούρι ήταν πια γεγονός! Το γλειφιτζούρι (ή lollipop κατά τους Άγγλους) άρχισε να πουλιέται την εποχή του Κάρολου Ντίκενς στους δρόμους του Λονδίνου.
Άλλες πηγές θεωρούν ότι το γλειφιτζούρι το επινόησε ο George Smith το 1908, δίνοντας του μάλιστα το όνομα του αγαπημένου του αλόγου στον ιππόδρομο, Lolly Pop. Το 1916 ο Samuel Born επινόησε τη μηχανή που μπόρεσε να τοποθετήσει αυτόματα το ξυλαράκι στην καραμέλα.
Πηγή http://www.exostispress.gr/Article/The-Food-Stories--glika-kai-fagita-pou-agapame-apo-pou-krataei-i-skoufia-tous-7#ixzz4E61Rl3yO
Ρώσικη σαλάτα
Η ρώσικη σαλάτα - ή όπως την αποκαλούν στη Ρωσία- σαλάτα "Ολιβιέ", είναι σπεσιαλιτέ της ρωσικής και ουκρανικής κουζίνας, δημοφιλής σ' ολόκληρα τα Βαλκάνια.
Η πρωτότυπη συνταγή της σαλάτας επινοήθηκε το 1860 από τον Λυσιέν Ολιβιέ, σεφ στο εστιατόριο "Ερμιτάζ", ένα από τα γνωστότερα της Μόσχας. Η ακριβής συνταγή κρατήθηκε κρυφή, αλλά είναι γνωστό ότι περιείχε αγριόγαλο, γλώσσα μοσχαρίσια, χαβιάρι, μαρούλι, ουρές από καραβίδα, κάππαρη, αγγούρι, καλά βρασμένα αυγά κι ίσως σπόρους σόγιας. Το ντρέσινγκ του Ολιβιέ ήταν ένας τύπος μαγιονέζας από Γαλλικό κρασί, ξίδι, μουστάρδα κι ελαιόλαδο.
Στο γύρισμα του 20ου αιώνα, ένας βοηθός του Ολιβιέ αποπειράθηκε να κλέψει τη συνταγή. Κατάφερε, όμως, να μάθει μερικά μόνο από τα υλικά. Όταν έφυγε από το εστιατόριο εκείνο, εργάστηκε σ' ένα άλλο όπου πρόσφερε την ίδια σάλτσα κατά ένα υλικό ελλιπέστερη. Αργότερα, πούλησε τη συνταγή σε διάφορους εκδοτικούς οίκους, οι οποίοι με τη σειρά τους συνεισέφεραν στην εκλαϊκευσή της.
Μια από τις πρώτες δημοσιευμένες συνταγές για τη σαλάτα "Ολιβιέ", είναι αυτή του 1894 απ' την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου που περιείχε: μισή γαλοπούλα, πατάτες, αγγούρι, μαρούλι, ουρές καραβίδας, λίγο ζελέ από ζωμό κρέατος, κάππαρη, ελιές και μαγιονέζα. Απ' τη σοβιετική εποχή και μέχρι σήμερα η σαλάτα αυτή είναι ευρέως αγαπητή στη Ρωσία.
Όπως συμβαίνει, όμως, με τις γκουρμέ συνταγές που γίνονται δημοφιλείς, κάποια ακριβά, σπάνια ή δύσκολα στην προετοιμασία υλικά σταδιακά αντικαταστάθηκαν από άλλα. Έτσι με την πάροδο του χρόνου η σαλάτα "Ολιβιέ" εξελίχθηκε σ' αυτό που σήμερα αποκαλούμε ρώσικη σαλάτα και της οποίας τα συστατικά ποικίλλουν αναλόγως της συνταγής.
Σουβλάκι
Το σουβλάκι πρωτοπαρουσιάστηκε στην αρχαία Ελλάδα και ήταν γνωστό με τ' όνομα οβελίσκος (οβελός= σούβλα, από εκεί κι ο γνωστός μας πασχαλινός οβελίας). Ως όρος εμφανίζεται στα έργα του Αριστοφάνη, του Ξενοφώντα και του Αριστοτέλη. Ο οβελίσκος ήταν μικρά κομμάτια κρέατος, καρφωμένα κατά μήκος σ' έναν δαυλό μαζί με μια φέτα ψωμί. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά του αρχαίου Αθήναιου στο έργο του Δειπνοσοφιστες, όπου ο Ηγήσιππος στον "οψαρτυτικό" του, δηλαδή στον οδηγό μαγειρικής που συνέταξε, αναφέρει ένα έδεσμα με την ονομασία κάνδαυλος.
Έκτοτε το συναντάμε σε πολλούς πολιτισμούς. Από την ασιατική, την αραβική, την ισπανική και τη γαλλική κουζίνα, η ιδέα του τυλιγμένου κρέατος σε κάποιο είδος πίτας ή σε χαρτί, μαζί με διάφορα λαχανικά ή μπαχαρικά, συναντάται παντού.
Γλειφιτζούρι
Η ιδέα για το πρώτο γλειφιτζούρι γεννήθηκε όταν οι άνθρωποι των σπηλαίων χρησιμοποίησαν ένα ραβδάκι για να συλλέξουν μέλι από τις κυψέλες των μελισσών. Αρχαιολογικές ανακαλύψεις αναφέρουν ότι οι αρχαίοι Μεσσοποτάμιοι, Κινέζοι και Αιγύπτιοι παρασκεύαζαν γλυκά από φρούτα και καρπούς, τα καραμέλωναν με μέλι και, για να τρώνε ευκολότερα, τα ενσωμάτωναν σ' ένα ραβδάκι.
Το μεσαίωνα στην Ευρώπη η ζάχαρη ήταν μια πολυτέλεια που χαίρονταν μόνο οι ευγενείς κι οι πλούσιοι. Για να διαρκέσει περισσότερο η απόλαυση έβραζαν τη ζάχαρη και δημιουργούσαν έτσι την καραμέλα. Ολοκλήρωναν την επεξεργασία του γλυκού από σκληρή καραμέλα, χρησιμοποιώντας ραβδάκια και λαβές.
Τον 17ο αιώνα που η ζάχαρη υπήρχε πια σε αφθονία, η καραμέλα έγινε η αγαπημένη λιχουδιά όλων και για να καταναλώνεται πιο εύκολα, πρόσθεταν ένα ξυλαράκι. Το γλειφιτζούρι ήταν πια γεγονός! Το γλειφιτζούρι (ή lollipop κατά τους Άγγλους) άρχισε να πουλιέται την εποχή του Κάρολου Ντίκενς στους δρόμους του Λονδίνου.
Άλλες πηγές θεωρούν ότι το γλειφιτζούρι το επινόησε ο George Smith το 1908, δίνοντας του μάλιστα το όνομα του αγαπημένου του αλόγου στον ιππόδρομο, Lolly Pop. Το 1916 ο Samuel Born επινόησε τη μηχανή που μπόρεσε να τοποθετήσει αυτόματα το ξυλαράκι στην καραμέλα.
Πηγή http://www.exostispress.gr/Article/The-Food-Stories--glika-kai-fagita-pou-agapame-apo-pou-krataei-i-skoufia-tous-7#ixzz4E61Rl3yO
Το χωριό της Ρόδου
Ένα χωριό στη Ρόδο βάφεται σαν παραμύθι και όλος ο πλανήτης μιλάει γι’ αυτό
Η ιδέα ήταν του καλλιτέχνη Λουκά Νικολίτση, όμως για το τελικό αποτέλεσμα, εργάστηκαν όλοι οι κάτοικοι. Χρειάστηκαν μόνο 12 ημέρες για να βουτηχτεί στο χρώμα όλο το χωριό. Αυτό δεν είχε ως αποτέλεσμα μόνο τη χαρά των κατοίκων αλλά μετέτρεψε την περιοχή σε μια εικαστική μέκκα. Ο τουρισμός αυξήθηκε ενώ καλλιτέχνες και φορείς από όλο τον κόσμο άρχισαν να συρρέουν στα εικαστικά του φεστιβάλ.
πηγή:http://www.doctv.gr/page.aspx?itemid=spg10117
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)