Διατροφικές επιλογές του φθινοπώρου!

 

 

 Καθώς η θερμοκρασία πέφτει και αρχίζει να δροσίζει, βλέπουμε τα φύλλα στα δέντρα να μετατρέπονται από πράσινα στις φθινοπωρινές αποχρώσεις του κόκκινου, του κίτρινου και του πορτοκαλιού, και προετοιμαζόμαστε για αλλαγή του καιρού. Αυτή η
αλλαγή έχει να κάνει και με τη διατροφή μας καθώς κάποια καλοκαιρινά φρούτα και λαχανικά εξαφανίζονται από τις φρουταρίες
και κάποια άλλα αρχίζουν να παρουσιάζονται. Πάντα, όμως, να έχουμε υπόψη μας ότι πρέπει να καταναλώνουμε φρούτα και
λαχανικά σε διάφορα χρώματα, σε καθημερινή βάση, καθώς παρέχουν πέραν των άλλων θρεπτικών συστατικών και αντιοξειδωτικές ιδιότητες. Τα αντιοξειδωτικά βρίσκονται κυρίως σε μια σειρά από τρόφιμα, ιδιαίτερα φρούτα και λαχανικά, τα οποία μπορούν να βοηθήσουν στην πρόληψη μιας σειράς ασθενειών.

Φρούτα και λαχανικά του φθινοπώρου

● Μήλα: Με τη γλυκιά, τραγανή και βολική «συσκευασία» τους, είναι καλή επιλογή για να τα παίρνουν τα παιδιά στο σχολείο και οι γονείς στη δουλειά. Τα μήλα είναι γεμάτα με αντιοξειδωτικά, και με περισσότερες ποικιλίες από εκείνες τις μέρες του έτους, μπορείτε να τα φάτε καθημερινά χωρίς να βαρεθείτε.

● Γλυκοπατάτες: Βρίσκονται στο αποκορύφωμά τους το φθινόπωρο. Το σκούρο πορτοκαλί τους χρώμα αποδίδει το υψηλό περιεχόμενο βιταμίνης Α. Περιέχουν επίσης βιταμίνη C, κάλιο και φυτικές ίνες, οπότε οι γλυκοπατάτες είναι ένα αστέρι των φθινοπωρινών λαχανικών.

● Λαχανάκια Βρυξελλών: Αυτά και το λάχανο είναι υψηλά σε αντιοξειδωτικά, βιταμίνη C, φυτικές ίνες και άλλα θρεπτικά συστατικά που καταπολεμούν τον καρκίνο. Ψημένα με λίγο ελαιόλαδο και θαλασσινό αλάτι, τα λαχανάκια Βρυξελλών είναι θρεπτικά και γευστικά.

● Ρόδια: Ονομάζονται και «κόκκινος χρυσός» αφού η διατροφική τους αξία είναι μεγάλη. Περιέχουν ισχυρές αντιοξειδωτικές και αντικαρκινικές ιδιότητες, είναι πλούσια σε βιταμίνες Α, C, E, φυτικές ίνες και πληθώρα μεταλλικών στοιχείων (ασβέστιο, σίδηρο, μαγνήσιο, φώσφορο, κάλιο, ψευδάργυρο, σελήνιο).

● Αχλάδια: Τρώγονται μόνα τους ή σε σαλάτες και άλλα πιάτα. Είναι πηγή διαλυτών φυτικών ινών - γνωστή και για την προώθηση υγιών επιπέδων χοληστερόλης στο αίμα.

● Κολοκύθες: Αποτελούν μασκότ για τις Απόκριες, ενώ τα οφέλη τους για την υγεία μας παραβλέπονται συχνά. Οι σπόροι της κολοκύθας, ειδικότερα, είναι μια καλή πηγή ενός ω-3 λιπαρού οξέος, του άλφα-λινολεϊκού οξέος, που προάγει την υγεία της καρδιάς.

● Καρότα: Αποτελούν μια εξαιρετική πηγή αντιοξειδωτικών, β-καροτενίου, και χρησιμεύουν ως ένα χαμηλό σε θερμίδες σνακ. Επίσης, είναι μια καλή προσθήκη στη σαλάτα.

ΠΗΓΗ:https://www.must.com.cy/gr/beauty/health/fthinoporo-diatrofi-kai-ygieines-synitheies

Χαρά Μαλιώτη
Κλινική διαιτολόγος, με ειδίκευση στις Διατροφικές Διαταραχές

Πιο επικίνδυνα τα αναψυκτικά διαίτης!

Τα αναψυκτικά διαίτης μπορεί να μην είναι καλύτερα στην πραγματικότητα, υποστηρίζει μια πρόσφατη επιστημονική μελέτη, που διαπιστώνει ότι όσοι τα καταναλώνουν αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης εγκεφαλικού επεισοδίου και άνοιας. 
Μια ομάδα επιστημόνων από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βοστώνης μελέτησε περίπου 4.400 ενήλικες και διαπίστωσε ότι όσοι κατανάλωναν ένα αναψυκτικό με τεχνητά γλυκαντικά την ημέρα αντιμετώπισαν τριπλάσιο κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου αλλά και εμφάνιση άνοιας από εκείνους που κατανάλωναν ζαχαρούχα αναψυκτικά.
Η μελέτη δημοσιεύτηκε την Πέμπτη στο περιοδικό «Stroke» της Αμερικανικής Ένωσης για την Καρδιά. Βασίστηκε σε στοιχεία μιας άλλης έρευνας κατά την οποία οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ένα λεπτομερές ερωτηματολόγιο σχετικά με την διατροφή τη δεκαετία του 1990.
Δέκα χρόνια αργότερα οι επιστήμονες λένε ότι διαπίστωσαν πως οι ενήλικες που κατανάλωναν ένα αναψυκτικό διαίτης ημερησίως ήταν 2,9 φορές πιο πιθανό να αναπτύξουν άνοια και τρεις φορές πιο πιθανό να παρουσιάσουν εγκεφαλικό σε σύγκριση με αυτούς που κατανάλωναν λιγότερο από ένα την εβδομάδα.
«Βρήκαμε ότι τα άτομα που κατανάλωναν σόδα διαίτης σε καθημερινή βάση ήταν τρεις φορές πιο πιθανό να αναπτύξουν τόσο εγκεφαλικό επεισόδιο και άνοια εντός των επόμενων 10 ετών σε σύγκριση με εκείνους που δεν κατανάλωναν σόδα διαίτης, σημειώνει ο Μάθιου Πέις στο NBC News.
Τα αναψυκτικά διαίτης συνήθως περιέχουν συνθετικά γλυκαντικά όπως η ασπαρτάμη και η σακχαρίνη. Αυτές οι ουσίες είναι πολύ πιο ισχυρές από τη ζάχαρη και χρειάζεται μια μικρή ποσότητα για να δημιουργήσει την αίσθηση της γλυκύτητας. Η ίδια μελέτη δεν βρήκε καμία σύνδεση ανάμεσα στα ζαχαρούχα αναψυκτικά και τα εγκεφαλικά επεισόδια ή την άνοια, χωρίς, ωστόσο, να συνιστούν την κατανάλωσή τους.
«Αν και δεν βρήκαμε καμία σχέση μεταξύ εγκεφαλικών ή άνοιας και κατανάλωσης ζαχαρούχων αναψυκτικών, αυτό ασφαλώς δεν σημαίνει ότι είναι μια υγιεινή επιλογή», δηλώνει ο Πέις, σύμφωνα με την Daily Mail. «Συνιστούμε στους ανθρώπους να πίνουν νερό σε τακτική βάση αντί για ζαχαρούχα ή αναψυκτικά με τεχνητά γλυκαντικά», προσθέτει.
Ο Πέις είπε ότι βρήκαν άλλους παράγοντες υγείας που σχετίζονταν με τα ζαχαρούχα αναψυκτικά, όπως η επιτάχυνση της γήρανσης του εγκεφάλου και η κακή λειτουργία της μνήμης. Η μελέτη διαπίστωσε επίσης ότι όσοι καταναλώνουν συχνά αναψυκτικά διαίτης είναι επίσης πιο πιθανό να παρουσιάσουν διαβήτη, παρότι οι επιστήμονες δεν ήταν σε θέση να σχηματίσουν μια σχέση αιτίου και αποτελέσματος. Όπως δήλωσαν «είναι πιθανόν τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη να καταναλώνουν απλώς περισσότερα αναψυκτικά διαίτης».
Τι απαντούν οι εταιρείες αναψυκτικών  
Απαντώντας στην έρευνα η Αμερικανική Ένωση Αναψυκτικών δήλωσε ότι εκτεταμένες μελέτες έχουν δείξει ότι τα αναψυκτικά διαίτης είναι «ασφαλή για κατανάλωση». «Ενώ σεβόμαστε την αποστολή των οργανώσεων για την πρόληψη καταστάσεων όπως το εγκεφαλικό και η άνοια, οι συντάκτες της μελέτης αναγνωρίζουν ότι τα συμπεράσματά τους δεν αποδεικνύουν - και δεν μπορούν να αποδείξουν - αίτιο και αποτέλεσμα», αναφέρει η Ένωση σε σχετικό δελτίο Τύπου. «Σύμφωνα με τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας, πολλοί παράγοντες μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου ή άνοιας, συμπεριλαμβανομένης της ηλικίας, της υπέρτασης, του διαβήτη και της γενετικής», προσθέτει.
Τα αναψυκτικά κάνουν κακό στον εγκέφαλο 
Η μελέτη δεν μπόρεσε να καταλήξει σε συγκεκριμένη αιτία αλλά οι επιστήμονες μπόρεσαν να βρουν μια ισχυρή σχέση μεταξύ των αναψυκτικών διαίτης και των συγκεκριμένων επιπτώσεων στην υγεία. Επιπλέον, εικάζουν ότι τα αναψυκτικά με τεχνητά γλυκαντικά ίσως επηρεάζουν τα αιμοφόρα αγγεία προκαλώντας τελικά εγκεφαλικά επεισόδια και άνοια. 
Ο Ραλφ Σάκο, ένας από τους συγγραφείς της μελέτης, έγραψε στο περιοδικό «Stroke» που δημοσίευσε την έρευνα ότι τόσο τα αναψυκτικά με ζάχαρη όσο και αυτά με τεχνητά γλυκαντικά είναι «σκληρά για τον εγκέφαλο». Σημειώνει ότι τα αναψυκτικά διαίτης μπορεί να επηρεάζουν τα αγγεία του εγκεφάλου και προσθέτει ότι «η κατανάλωσή τους μπορεί να γίνεται λόγο της αύξησης σωματικού βάρους αλλά μπορεί και να επιδεινώσει αυτές τις συνθήκες».
«Έχουμε λίγα στοιχεία για τις επιπτώσεις στην υγεία των αναψυκτικών διαίτης κι αυτό είναι προβληματικό επειδή είναι δημοφιλή μεταξύ του γενικού πληθυσμού», εξηγεί ο Πέις στο CNN. «Χρειάζεται περισσότερη έρευνα για να μελετηθούν οι επιπτώσεις τους στην υγεία, ώστε οι καταναλωτές να μπορούν να κάνουν σωστές επιλογές», προσθέτει.
Πρόκειται για την πρώτη μελέτη που καταδεικνύει σχέση μεταξύ της ημερήσιας κατανάλωσης αναψυκτικών διαίτης και του αυξημένου κινδύνου για την εμφάνιση άνοιας. 
Σημειώνεται ότι εδώ και χρόνια βρίσκεται σε εξέλιξη ένας «πόλεμος» τόσο για το ρόλο των αναψυκτικών, όσο και γι’ αυτόν και της ζάχαρης και της σχέσης τους με την υγεία. Μάλιστα τόσο ζαχαροβιομηχανίες, όσο και εταιρείες αναψυκτικών έχουν κατηγορηθεί ότι πλήρωναν έρευνες που έδειχναν ότι τα προϊόντα τους δεν είναι επιβλαβή για την υγεία.

ΠΗΓΗ:http://tvxs.gr/news/ygeia/pio-epikindyna-ta-anapsyktika-dietis

10 ντοκιμαντέρ για το φαγητό ως απόλαυση αλλά και ως εργαλείο εκμετάλλευσης!

 Ο διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Ορέστης Ανδρεαδάκης είχε ανακοινώσει μέσα από το περιοδικό του Φεστιβάλ «Πρώτο Πλάνο», τη δημιουργία ενός νέου τμήματος στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, με κεντρικό άξονα το Φαγητό. 
Η ενότητα φέρνει τον τίτλο «Food vs. Food» και σήμερα παρουσιάζουμε αναλυτικά τα ντοκιμαντέρ που περιλαμβάνει.
«Κανείς δεν μπορεί να σκεφτεί καλά, να αγαπήσει καλά, να κοιμηθεί καλά, αν δεν έχει φάει καλά.» - Βιρτζίνια Γουλφ
Η περιπέτεια των γεύσεων, οι ιστορίες των ανθρώπων που παράγουν πολιτισμό μέσα σε μια κουζίνα, η πολιτική διάσταση της οινοποιίας, αλλά και ο νέος ιμπεριαλισμός της διατροφικής αλυσίδας, αποτελούν τα θέματα ενός νέου τμήματος του Φεστιβάλ, στο πλαίσιο του οποίου θα προβληθούν κάποια χαρακτηριστικά ντοκιμαντέρ.
«Την τελευταία δεκαετία, οι πολύπλοκες αυτές εκφάνσεις της γαστρονομίας αποτυπώνονται σε ένα νέο «υπο-είδος» του ντοκιμαντέρ. Το culinary cinema υπάρχει πια ως ξεχωριστό τμήμα σε μεγάλα φεστιβάλ όπως η Μπερλινάλε και το Σαν Σεμπαστιάν. Ένα τέτοιο τμήμα θα υπάρχει, από τον ερχόμενο Μάρτιο, και στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και θα συνδέει τις κινούμενες εικόνες με τις τοπικές κουζίνες της πόλης και ολόκληρης της περιοχής.» - Ορέστης Ανδρεαδάκης (διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης)


Το φαγητό, απόλαυση αλλά και εργαλείο εκμετάλλευσης, πολύτιμο αγαθό σε αφθονία ή έλλειψη, είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής στο νέο τμήμα «Food vs. Food» του 19ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Συναρπαστικά ντοκιμαντέρ απ’ όλο τον κόσμο συναντούν έναν πρωτότυπο γαστρονομικό διαγωνισμό με έμπνευση από την μεγάλη γευστική παράδοση της Θεσσαλονίκης, καθώς και μια ξεχωριστή έκθεση που θα φιλοξενηθεί στο Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Ιστορίες που συνδέουν γεύσεις, ζωή, έρωτα, αλλά και τη σκοτεινή όψη του ανθρώπου, αποτυπώνονται στα ντοκιμαντέρ τα οποία πιάνουν το νήμα του φαγητού από την καλλιέργεια, περνούν στην παραγωγή και φτάνουν είτε στο τραπέζι μας, είτε σε νέα γαστρονομικά επίπεδα. Η γευστική μνήμη αλλά και ο πολιτισμός που κουβαλά μέσα του το φαγητό αναδεικνύονται μέσα από την αποκαλυπτική ματιά των δημιουργών. Ιδιαίτερο είδος του ντοκιμαντέρ, το culinary cinema υπάρχει πλέον ως ξεχωριστό τμήμα σε μεγάλα φεστιβάλ όπως η Μπερλινάλε και το Σαν Σεμπαστιάν.
Ας περιπλανηθούμε λοιπόν μαζί στο σύμπαν του φαγητού. Τα ντοκιμαντέρ του 19ου ΦΝΘ μας προσκαλούν να ανακαλύψουμε:
- Την περιπέτεια του «Noma», ενός από τα κορυφαία εστιατόρια του πλανήτη, το οποίο πριν δύο χρόνια μετακόμισε από τη Δανία στην Ιαπωνία.

 

Στο ντοκιμαντέρ «Μυρμήγκια σε μια Γαρίδα» (φωτογραφία) του Μαουρίς Ντέκερς (Ολλανδία) καταγράφεται η μεγάλη πίεση και η πρόκληση που αντιμετώπισε ο χαρισματικός σεφ του Ρενέ Ρετζέπι, ώστε το εστιατόριο να παραμείνει αντάξιο της φήμης του.

Το απίστευτο success story μιας ομάδας ιδεαλιστών οι οποίοι πριν από τριάντα χρόνια μετέτρεψαν μια πάμφτωχη περιοχή της Ισπανίας σε διεθνώς αναγνωρισμένο «ναό» του κρασιού, στο «Πριοράτ» του Νταβίντ Φερνάντεθ ντε Κάστρο (Ισπανία). Όπως λένε οι ίδιοι «Το καλύτερο κρασί είναι αυτό που έχει να σου πει μια ιστορία».

 

Την αδικία που κρύβεται πίσω από ένα δελεαστικό ποτήρι κρασί στο «Πικρά Σταφύλια - Σκλαβιά στους Αμπελώνες» (φωτογραφία) του Τομ Χάινεμαν (Δανία). Μια ταινία η οποία ξεσκεπάζει τις συνθήκες μοντέρνας δουλείας που βιώνουν οι άνθρωποι που εργάζονται στη βιομηχανία του κρασιού στη Νότια Αφρική.

Την ένοχη όψη της σοκολάτας, ως προϊόν εργασίας παιδιών - σκλάβων σε αφρικανικές φυτείες κακάο, στο ντοκιμαντέρ «Φάκελος: Σοκολάτα» (φωτογραφία άρθρου) της Μπέντε Φόρερ (Ολλανδία). Ή αλλιώς, πώς το πιο ηδονικό έδεσμα του πλανήτη κρύβει συχνά τη γεύση του διεστραμμένου ανθρώπινου νου.

 

Μια διεθνή γαστριμαργική τάση όχι για όλους, που ακούει στο όνομα εντομοφαγία, στο ντοκιμαντέρ «Μαμούνια» (φωτογραφία) του Αντρέας Γιόνσεν (Δανία). Η ταινία τεστάρει τα γούστα και τις αντοχές μας, μέσα από το ταξίδι τριών σεφ που αναζητούν ανά τον κόσμο έντομα και νέους τρόπους που αυτά εντάσσονται στη διατροφή μας.

Τον διάσημο ιταλό σεφ Μάσιμο Μποτούρα, που πήρε την πρωτοβουλία μαζί με την ομάδα του να μαγειρέψει για πρόσφυγες και αστέγους στο Μιλάνο, στο ντοκιμαντέρ «Θέατρο της Zωής» (φωτογραφία) του Πίτερ Σβάτεκ (Καναδάς). Μια κοινωνική κουζίνα με υπογραφή και κυρίως ψυχή.

Τη γενναιόδωρη και γεμάτη ανατροπές ιστορία του Κώστα, ο οποίος εμπνεύστηκε την κοινωνική κουζίνα «Ο άλλος άνθρωπος», χαρίζοντας δωρεάν γεύματα σε όσους συνανθρώπους μας τα έχουν ανάγκη, στο ντοκιμαντέρ «Εγώ, ο Άλλος Άνθρωπος» του Λουκά Αγέλαστου.

 

Την κουζίνα του Αγίου Όρους μέσα από ένα συναρπαστικό ταξίδι στο χρόνο και τις γεύσεις, στο ντοκιμαντέρ «Αγιορείτικη Μαγειρική Κληρονομιά» (φωτογραφία) του Χρήστου Ματζώνα. Παραδοσιακές συνταγές που διασώζονται και εξελίσσονται με τη μαεστρία των μοναχών και συνδέονται με μεγάλες γιορτές της λαϊκής παράδοσης και της Χριστιανοσύνης.

Μια πρώτη γεύση σε πρεμιέρα από ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς ντοκιμαντέρ «Το ταξίδι της τροφής - Η διατροφή στην Ελλάδα από την Προϊστορία μέχρι σήμερα» (φωτογραφία) που αποτυπώνει αυτή την εξέλιξη, με όλες τις επιρροές και τα σημεία - σταθμούς στη διαδρομή της.

Επιπλέον, κατά τη διάρκεια του 19ου ΦΝΘ, το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης θα παρουσιάσει μια έκθεση με τίτλο «Χωρίς μαχαίρι και πιρούνι», με θέμα το φαγητό στον ελληνικό κινηματογράφο: από το προφιτερόλ του Γιώργου Κωνσταντίνου στα «Χτυποκάρδια στο θρανίο» του Α. Σακελλάριου έως τις αισθησιακές μπουκιές της Έλενας Ναθαναήλ στον «Φόβο» του Κ. Μανουσάκη και τα μπαχάρια της «Πολίτικης Κουζίνας» του Τάσου Μπουλμέτη, το ελληνικό σινεμά σε όλη του την πορεία εκτός από ήχους και εικόνες είχε πάντα και μια δική του μυρωδιά και γεύση. Η έκθεση πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Εργαστήριο Μουσειολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

 

Το 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης - Εικόνες του 21ου Αιώνα, θα διεξαχθεί από την Παρασκευή 3 Μαρτίου, μέχρι και την Κυριακή 12 Μαρτίου. Το Tvxs.gr θα δώσει και φέτος το παρών και στην Κινηματογραφική του Στήλη, θα σας ενημερώνουμε αναλυτικά με τα νέα, αλλά και τις προτάσεις μας, για ένα από τα σημαντικότερα κινηματογραφικά φεστιβάλ στο είδος του, τόσο στην Ελλάδα, όσο και διεθνώς.

πηγή:

Τα μήλα «ασπίδα» για πέντε τύπους καρκίνου, σύμφωνα και με νέα έρευνα

Ενα μήλο την ημέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα, λέει το γνωμικό και νέα έρευνα το επιβεβαιώνει καθώς οι ειδικοί κατέληξαν στο συμπέρασμα πως η κατανάλωση μήλων καθημερινά περιορίζει τον κίνδυνο εμφάνισης πέντε διαφορετικών μορφές καρκίνου.
Οι επιστήμονες διαπίστωσαν πως εκείνοι που έτρωγαν τουλάχιστον ένα μήλο την ημέρα είχαν λιγότερες πιθανότητες να εμφανίσουν καρκίνο στους πνεύμονες, στο έντερο, στο στόμα, στο πεπτικό και στο στήθος σε σχέση με τους ανθρώπους που τρώνε μήλα σπάνια ή καθόλου.

Μετα- ανάλυση περισσότερων από 40 ερευνών από τους ερευνητές του πανεπιστημίου της Περούτζια στην Ιταλία, έδειξε πως τα μεγαλύτερη οφέλη από την κατανάλωση του συγκεκριμένου φρούτου σχετίζονταν με τον καρκίνο του στομάχου και του οισοφάγου.
Σε ό,τι αφορά τον καρκίνο του πνεύμονα, το ποσοστό του ήταν περίπου 25% χαμηλότερο στους ανθρώπους που κατανάλωναν μήλα ενώ ήταν μειωμένο κατά 20% σε ό,τι αφορά τον καρκίνο του μαστού.
Η υγιεινή διατροφή, με καθημερινή κατανάλωση φρούτων και λαχανικών, πιστεύεται εδώ και χρόνια πως δρα προστατευτικά απέναντι σε πολλές μορφές καρκίνου.
Τα αποτελέσματα της εν λόγω έρευνας δημοσιεύθηκαν στην επιθεώρηση Public Health Nutrition και δείχνουν πως εκείνοι που έτρωγαν περισσότερα μήλα είχαν σημαντικά μικρότερα ποσοστά καρκίνου από αυτούς που έτρωγαν λιγότερα ή καθόλου.

πηγή: http://tvxs.gr/news/diatrofi/ta-mila-aspida-gia-pente-typoys-karkinoy-symfona-kai-me-nea-ereyna

Η ιστορία της Carbonara

Κάτι που δημιουργεί έκπληξη είναι ότι παρόλο που η συνταγή της καρμπονάρα που ξέρουμε σήμερα, δημιουργήθηκε σχετικά πρόσφατα, περί τον Β' παγκόσμιο πόλεμο, υπάρχουν διαφορετικοί και ετερόκλητοι μύθοι σχετικά με το πως ακριβώς γεννήθηκε το πιάτο.
Η μια θεωρία, που μ' αρέσει πιο πολύ ως ιστορία, αναφέρει ότι το όνομα βγήκε απ΄ τους ανθρακωρύχους (carbonari) που δούλευαν στα βουνά της περιοχής του Lazio (γύρω απ' τη Ρώμη) και οι οποίοι με 5 απλά υλικά που μπορούσαν να κουβαλάνε στο δισάκι τους, έκαναν ένα πεντανόστιμο και θρεπτικό γεύμα στα διαλείμματα τους. Άλλωστε μια καρμπονάρα δεν θέλει πάνω από 15 λεπτά να γίνει, απ' την αρχή ως το τέλος και χρειάζεται μια κατσαρόλα κι ένα τηγάνι . Μάλιστα λέγεται ότι η ιδέα της συνταγής προήλθε από μετεξέλιξη ενός αρχαίου Ρωμαϊκού φαγητού που λεγόταν “cacio e ova”, ήτοι τυρί και αυγό. Αν και τα δύο αυτά στοιχεία φαίνεται ότι χρησιμοποιούντο σε συνδυασμό με ζυμαρικά και πριν τον πόλεμο, η πρόσθεση του παστού χοιρινού προήλθε απ' τους Αμερικάνους στρατιώτες. Γιατί , έχοντας μάθει στον γευστικό συνδυασμό αυγού με μπέικον στη πατρίδα τους, ζήταγαν απ' τις ταβέρνες να προσθέσουν guanciale στη καρμπονάρα, μια και το μπέρδευαν με μπέικον.
Η άλλη θεωρία, που την βρίσκω λιγότερο γοητευτική ως ιστορία, θέλει την καρμπονάρα να είναι δημιούργημα κάποιου άγνωστου μάγειρα κατά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο. Η πρόκληση προκειμένου να κάνει ζυμαρικά, ήταν να χρησιμοποιήσει δυο υλικά, τα αυγά και το μπέικον, που διέθετε ο Αμερικάνικος στρατός ως σιτηρέσιο στους Ιταλούς πολίτες. Και φαίνεται ότι απλά τα συνδύασε με το τοπικό τυρί, το πεκορίνο Ρομάνο και το πιπέρι. Μάλιστα κατ' αυτή την θεωρία το όνομα carbonara προήλθε απ' την μεγάλη ποσότητα πιπεριού που ρίχνανε στο πιάτο, σε σημείο που έμοιαζε με σκόνη από κάρβουνο.
Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι η καρμπονάρα έκανε γκραν σουξέ στους Αμερικάνους στρατιώτες οι οποίοι μετέφεραν τον μύθο του πιάτου στην Αμερική και από εκεί έγινε γνωστό σε όλο τον κόσμο μέσα σε δυο δεκαετίες. Η πρόσθεση της κρέμας, ως υποκατάστατο κάποιων κρόκων αυγού, ξεκίνησε στην Αμερική, όπου υπήρχε έντονη τάση προς τις κρεμώδεις γεύσεις και υφές. Και εκεί φαντάζομαι το αυθάδες πρόβειο πεκορίνο με την ελαφρά βαρβατίλα του, έδωσε τη θέση του στην πολύ γνωστή, δημοφιλή και πιο κυριλέ παρμεζάνα που είναι πιο εύκολη γεύση, όπως και να το κάνουμε.

Έτσι το περίεργο είναι ότι στον υπόλοιπο κόσμο απ' τη δεκαετία του 60 κυρίως, η συνταγή έφτασε μέσα απ' τις Αμερικάνικες παραλλαγές της και όχι ως η αυθεντική συνταγή του Λάτσιο με το γκουαντσιάλε και το πεκορίνο και χωρίς τις κρέμες και λοιπές άχρηστες προσθέσεις.

ΠΗΓΗ: http://www.msn.com/el-gr/foodanddrink/foodrecipes

Το πολύ ψήσιμο του τοστ μπορεί να το κάνει καρκινογόνο!!!

Ο κίνδυνος προέρχεται από την ουσία ακρυλαμίδιο, που παράγεται όταν οι τροφές με άμυλο (ψωμί, πατάτες κ.α.) ψήνονται ή τηγανίζονται για πολλή ώρα σε υψηλές θερμοκρασίες, με αποτέλεσμα να αρχίσουν να μαυρίζουν.


Η Υπηρεσία Προδιαγραφών Τροφίμων (FSA) της Βρετανίας, σε νέες επίσημες συστάσεις της, σύμφωνα με το BBC, καλεί τους καταναλωτές να προσέχουν και να βγάζουν τις πατάτες ή το τοστ, μόλις αποκτήσουν το χρυσό χρώμα τους, προκειμένου να μειώσουν την κατανάλωση ακρυλαμιδίου.

Η FSA επίσης συστήνει στους καταναλωτές να μην διατηρούν τις πατάτες στο ψυγείο τους αλλά εκτός ψυγείου, επειδή σε χαμηλές θερμοκρασίες αυξάνονται τα επίπεδα σακχάρων, πράγμα που με τη σειρά του αυξάνει την ποσότητα ακρυλαμιδίου που παράγεται κατά το μαγείρεμα. Όπως αναφέρει, οι πατάτες πρέπει να αποθηκεύονται σε δροσερό σκοτεινό μέρες με θερμοκρασία άνω των έξι βαθμών Κελσίου.

Το ακρυλαμίδιο υπάρχει σε πολλές τροφές και είναι φυσικό υποπροϊόν της διαδικασίας του μαγειρέματος. Τα υψηλότερα επίπεδα της εν λόγω ουσίας παράγονται, όταν τροφές με πολύ άμυλο μαγειρεύονται σε πάνω από 120 βαθμούς Κελσίου (όπως τσιπς, ψωμί, μπισκότα, κράκερ, κέικ κ.α.). Όσο πιο σκούρο χρώμα παίρνει π.χ. το τοστ, τόσο περισσότερο ακρυλαμίδιο περιέχει.

Σύμφωνα με την FSA, δεν είναι ακόμη ξεκάθαρο πόσο ακρυλαμίδιο μπορεί να ανεχθεί ένας άνθρωπος με ασφάλεια, όμως θεωρείται ότι ήδη καταναλώνουμε πάρα πολύ.

Ένας εκπρόσωπος πάντως της οργάνωσης Cancer Research σχολίασε ότι η καρκινογόνα δράση των καλοψημένων ή καλοτηγανισμένων πατατών ή τοστ δεν έχει αποδειχθεί στους ανθρώπους.

Μελέτες σε ζώα έχουν δείξει ότι το ακρυλαμίδιο είναι τοξικό για το DNA και προκαλεί καρκίνο ή προβλήματα στο νευρικό και αναπαραγωγικό σύστημα, οπότε οι επιστήμονες υποθέτουν - αν και δεν έχουν αποδείξει- ότι το ίδιο συμβαίνει στους ανθρώπους.

Το ακρυλαμίδιο περιέχεται και στον καπνό του τσιγάρου, με συνέπεια το κάπνισμα να εκθέτει τους καπνιστές σε τριπλάσια ή τετραπλάσια επίπεδα της ουσίας, σε σχέση με τους μη κανπιστές.

Καταβάλλονται ήδη προσπάθειες, ώστε η βιομηχανία τροφίμων να μειώσει το ακρυλαμίδιο στις επεξεργασμένες τροφές και ήδη καταγράφεται κάποια πρόοδος.

Όμως, σύμφωνα με τους επιστήμονες, δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν καν ότι το ακρυλαμίδιο υπάρχει και ότι είναι δυνητικά επικίνδυνο. Γι' αυτό, η FSA μόλις ξεκίνησε στη Βρετανία σχετική καμπάνια ενημέρωσης του κοινού, σε συνεργασία με «χρυσούς» Ολυμπιονίκες και με σύνθημα «Επιδιώξτε το χρυσό» (σ.σ. χρώμα στο μαγείρεμα).

πηγή: http://www.ethnos.gr/epistimi/arthro/to_poly_psisimo_tou_tost_mporei_na_to_kanei_karkinogono-64874483/

Σχεδόν 120.000 παιδιά γεννιούνται κάθε χρόνο με εμβρυϊκό αλκοολισμό!

Σε ετήσια βάση, περίπου 119.000 παιδιά γεννιούνται στον κόσμο με εμβρυϊκό αλκοολισμό (fetal alcohol syndrome - FAS), σύμφωνα με νέα έρευνα που εκπονήθηκε από το Κέντρο Εθισμού και Ψυχικής Υγείας (CAMH) του Καναδά.
Πρόκειται για την πρώτη έρευνα που παρέχει μια αξιόπιστη εκτίμηση για το ποσοστό των γυναικών που καταναλώνουν αλκοόλ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους, καθώς και το ποσοστό εμβρυϊκού αλκοολισμού ανά χώρα.
Τα στοιχεία που δημοσιεύονται στην επιθεώρηση The Lancet Global Health υποδεικνύουν ότι παγκοσμίως σχεδόν το 10% των γυναικών πίνουν στην εγκυμοσύνη, με το ποσοστό να παρουσιάζει διαφοροποιήσεις ανά χώρα. Σε ορισμένες χώρες, το ποσοστό ξεπερνά το 45%.
Ο εμβρυϊκός αλκοολισμός πλήττει σχεδόν 15 ανθρώπους ανά πληθυσμό 10.000. Ο εμβρυϊκός αλκοολισμός χαρακτηρίζεται από πνευματικές, συμπεριφορικές και μαθησιακές δυσκολίες, καθώς και από σωματικές δυσλειτουργίες.
Δεν θα γεννήσει όμως κάθε γυναίκα που καταναλώνει αλκοόλ στην εγκυμοσύνη της παιδί με εμβρυϊκό αλκοολισμό. «Εκτιμούμε ότι μία στις 67 μητέρες που πίνουν θα γεννήσουν τελικά παιδί με το σύνδρομο» δηλώνει η Δρ Σβετλάνα Πόποβα, μία εκ των συντακτών της σχετικής μελέτης, επισημαίνοντας ωστόσο ότι η εκτίμηση αυτή είναι εξαιρετικά συντηρητική, αφού δεν περιλαμβάνει υποκατηγορίες του ευρύτερου φάσματος του εμβρυϊκού αλκοολισμού (Fetal Alcohol Spectrum Disorder - FASD) που προκαλούνται από την κατανάλωση αλκοόλ στην εγκυμοσύνη, όπως το μερικό FAS (pFAS) και οι σχετιζόμενες με το αλκοόλ νευροαναπτυξιακές διαταραχές (ARND).
Αν και είναι τεκμηριωμένο ότι το αλκοόλ προκαλεί βλάβες στα όργανα και τα συστήματα του αναπτυσσόμενου εμβρύου, κυρίως στον εγκέφαλο, παραμένει άγνωστο ποιοι είναι οι ακριβείς μηχανισμοί που καθιστούν το έμβρυο ευάλωτο όσον αφορά την ποσότητα και τη συχνότητα κατανάλωσης αλκοόλ ή την κατανάλωση αλκοόλ ανά στάδιο της εγκυμοσύνης. Και άλλοι παράγοντες, όπως τα γονίδια, το στρες, το κάπνισμα και οι διατροφικές συνήθειες, επηρεάζουν τις πιθανότητες να γεννηθεί ένα παιδί με διαταραχή του φάσματος του εμβρυϊκού αλκοολισμού.
«Η πιο ασφαλής στρατηγική είναι η παντελής αποχή από το αλκοόλ καθ’ όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης» επισημαίνει η Δρ Πόποβα.
Θλιβερά στατιστικά
Οι πέντε χώρες στην Ευρώπη στις οποίες διαπιστώνεται η μεγαλύτερη κατανάλωση αλκοόλ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι η Ρωσία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Δανία, η Λευκορωσία και η Ιρλανδία. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, στην Ευρώπη καταγράφεται κατά 2,6 μεγαλύτερος επιπολασμός εμβρυϊκού αλκοολισμού σε σύγκριση με τον παγκόσμιο μέσο όρο.
Από την άλλη, τα χαμηλότερα επίπεδα κατανάλωσης αλκοόλ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και εμβρυϊκού αλκοολισμού καταγράφονται στις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου και της Νοτιοανατολικής Ασίας.
Ο χάρτης που σχεδιάστηκε στο πλαίσιο της μελέτης αποτυπώνει τον επιπολασμό της κατανάλωσης αλκοόλ κατά την εγκυμοσύνη (ποσοστό % των γυναικών που καταναλώνουν αλκοόλ στην εγκυμοσύνη, ασχέτως ποσότητας) στον γενικό πληθυσμό.
Να σημειωθεί ότι η χώρα μας βρίσκεται στην τρίτη υψηλότερη κλίμακα (30-40%).

Πηγή: http://tvxs.gr/news/Greenlife

Πρωινός Καφές: Ποτέ με Άδειο Στομάχι!

Ο καφές είναι πλούσιος σε αντιοξειδωτικά και μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη σοβαρών παθήσεων υγείας όπως ο καρκίνος του παχέως εντέρου.
Τα αντιοξειδωτικά που έχει ο καφές αποτελούν μέρος ενός τύπου οξέος (chlorine genic acid), το οποίο βρίσκεται και σε πολλά φρούτα που τρώτε κάθε μέρα.
Ωστόσο, αυτές οι αντιοξειδωτικές ιδιότητες μπορεί να προκαλέσουν ανεπιθύμητες παρενέργειες στο σώμα σας, ιδιαίτερα αν συνηθίζετε να καταναλώνετε καφέ πριν φάτε οτιδήποτε το πρωί.
Πιο συγκεκριμένα, ένα φλιτζάνι σκέτου καφέ (φίλτρου, χωρίς γάλα ή ζάχαρη) με άδειο στομάχι διεγείρει την έκκριση του υδροχλωρικού οξέος στην πεπτική οδό.
Αυτό γίνεται ιδιαίτερα αισθητό σε ανθρώπους που πάσχουν από γαστρίτιδα.
Το υδροχλωρικό οξύ χρησιμοποιείται για να αποσυνθέσει τις τροφές στο στομάχι.
Τα πεπτικά προβλήματα που προκαλούνται από αυτό μπορεί να γίνουν αντιληπτά πιο μετά, όταν ο οργανισμός θα αδυνατεί να αφομοιώσει κάποιο βαρύ γεύμα, αφού θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο να αποσυντεθούν οι πρωτεΐνες στο στομάχι και το έντερο.
Οι περισσότεροι ερευνητές υποστηρίζουν ότι ο καφές δεν πρέπει να καταναλώνεται αμέσως μετά το ξύπνημα, γιατί σε αυτή την περίπτωση το επίπεδο της κορτιζόλης στο σώμα αυξάνεται με ταχείς ρυθμούς και απαιτείται χρόνος για να σταθεροποιηθεί.
Ως εκ τούτου, θα πρέπει να καταναλώνετε καφέ μόνο μετά από μία ώρα αφότου ξυπνήσετε το πρωί και οπωσδήποτε αφότου έχετε φάει κάτι.
Η κορτιζόλη ρυθμίζει το εσωτερικό σας “βιολογικό ρολόι” και τα επίπεδα εγρήγορσης του σώματος.
Ως εκ τούτου, ο καφές με άδειο στομάχι μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένο επίπεδο γαστρικού οξέος, φούσκωμα και, ακόμη και εμετό.
Αν δεν έχετε χρόνο για να απολαύσετε ένα πλήρες γεύμα το πρωί, ή «δεν μπορείτε να ξεκινήσετε τη μέρα σας χωρίς καφέ», προσπαθήστε τουλάχιστον να τον συνοδεύσετε με μια φέτα ψωμί με λίγο βούτυρο ή ένα φλιτζάνι δημητριακά με λίγο γάλα.

πηγή:http://www.4moms.gr/2017-01-13/proinos-kafes-pote-adio-stomachi/

Γιατί στις ΗΠΑ βάζουν τα αβγά στο ψυγείο;

Στο σπίτι όλοι μας λίγο πολύ βάζουμε τα αβγά στο ψυγείο. Ωστόσο, σίγουρα όλοι έχετε παρατηρήσει ότι στο supermarket τα έχουν πάντα στο ράφι. Στις περισσότερες χώρες τουλάχιστον, γιατί στην Αμερική τα βάζουν εξ αρχής στο ψυγείο.
Και μπορεί αυτό να μοιάζει σαν δική τους παραξενιά, ωστόσο έχουν το λόγο τους και είναι πολύ σοβαρός. Συγκεκριμένα, στις ΗΠΑ τα αβγά μπαίνουν πάντα στο ψυγείο γιατί οι παραγωγοί τους τα πλένουν! Συνεχίζει να σου ακούγεται παράξενο; Για να ξέρεις, στις ΗΠΑ τα κοτόπουλα δεν εμβολιάζονται κατά της σαλμονέλας και είναι πολύ πιθανό να έχουν μολυνθεί. Ένας από τους τρόπους για να μολυνθούν και τα αβγά τους πάλι, είναι από τα περιττώματα που κολλάνε στο κέλυφος.

Οι παραγωγοί λοιπόν, για να αποτρέψουν τη μόλυνση των αβγών με σαλμονέλα, τα πλένουν και τα στεγνώνουν. Την ίδια στιγμή όμως, αυτή η διαδικασία έχει σαν αποτέλεσμα να αφαιρείται ένα στρώμα πρωτεΐνης που προστατεύει τα αβγά από βακτήρια όπως η σαλμονέλα, τα οποία μπορούν να διαπεράσουν το κέλυφος και να εισχωρήσουν στο εσωτερικό τους. Η μόνη λύση που έχουν συνεπώς για να περιορίσουν την ανάπτυξη βακτηριδίων είναι να τα αποθηκεύουν σε παγωμένο περιβάλλον. Τα βάζουν στο ψυγείο λοιπόν!
Σημειώνεται ότι η διαδικασία αφαίρεσης αυτού του στρώματος πρωτεΐνης είναι παράνομη σε πολλές χώρες, όπως στις χώρες της Ευρώπης. Ωστόσο, στην Αμερική πρόκειται για τυπική διαδικασία.

πηγή: http://www.olivemagazine.gr/

ΕΡΕΥΝΑ: Κρητική διατροφή για γερό εγκέφαλο!

Η διατροφή για καλύτερη μνήμη, γρήγορη σκέψη και εγκέφαλο που παραμένει νέος, έρχεται από την Κρήτη!

Θέλουμε καλύτερη μνήμη και πιο γρήγορη σκέψη; Μήπως θέλουμε επίσης να καθυστερήσουμε την άνοια και το Αλτσχάιμερ; Το μυστικό βρίσκεται στο πιάτο μας, αρκεί να ακολουθούμε τη σωστή διατροφή λέει μια νέα έρευνα από την Αυστραλία, που επιβεβαιώνει τις ευεργετικές ιδιότητες της


Οι ερευνητές του Κέντρου Ανθρώπινης Ψυχοφαρμακολογίας του Πανεπιστημίου Τεχνολογίας Σουίνμπερν στη Μελβούρνη, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό Frontiers in Nutrition. Για τα πορίσματά τους, μελέτησαν και επαναξιολόγησαν 18 σημαντικές έρευνες 15 χρόνων σχετικά με τις επιπτώσεις της κρητικής διατροφής στον εγκέφαλο και διαπίστωσαν πως η κρητική διατροφή συνδέεται όχι μόνο με καλύτερη μνήμη, αλλά και με βελτίωση της προσοχής.

Επίσης όσοι προτιμούν αυτό το διαιτολόγιο, επιβραδύνουν την φθορά των νοητικών και μνημονικών λειτουργιών τους. «Το πιο εντυπωσιακό εύρημα είναι ότι αυτά τα οφέλη συναντώνται σε όλες τις χώρες, οπουδήποτε στον κόσμο, και όχι μόνο στην ίδια την Μεσόγειο και την Κρήτη», λέει ο επικεφαλής της μελέτης, Ρόι Χάρντμαν.

Η κρητική διατροφή –που σήμερα τείνουμε να τη λέμε Μεσογειακή– είναι πλούσια σε ελαιόλαδο, ξηρούς καρπούς, λαχανικά, φρούτα, ψάρι, κοτόπουλο και όσπρια ενώ είναι πιο φτωχή σε γαλακτοκομικά και κόκκινο κρέας. Επίσης συνδυάζεται με καθημερινή άσκηση, έστω κι αν είναι ήπια. Η νηστεία είναι μέρος της και τακτικά μέσα στο χρόνο, υπάρχει αποχή από το κόκκινο κρέας και τα γαλακτοκομικά.

Η θετική επίδρασή της στον εγκέφαλο αποδίδεται σε πολλούς παράγοντες, όπως στην μείωση των εσωτερικών φλεγμονών, στην αύξηση των πολυφαινολών στο αίμα, στη σωστή τροφοδοσία του οργανισμού με βιταμίνες, μέταλλα και άλλα θρεπτικά στοιχεία, στην προτίμηση των φυτικών αντί των ζωικών λιπαρών, στη διατήρηση ενός φυσιολογικού βάρους και στον εμπλουτισμό των μικροβιακών κοινοτήτων του εντέρου. Παλαιότερες έρευνες έχουν επίσης συσχετίσει την κρητική διατροφή με μικρότερα ποσοστά θανάτου από καρκίνο και καρδιαγγειακά νοσήματα. Και για να αποκομίσουμε όλα τα οφέλη της, δεν είναι ανάγκη να είμαστε πιτσιρίκια αφού όλες οι ηλικίες επωφελούνται σημαντικά.

«Συνιστώ στους ανθρώπους να προσπαθήσουν να αρχίσουν ή να συνεχίσουν να ακολουθούν την κρητική διατροφή, ακόμη και σε προχωρημένη ηλικία», λέει ο Δρ. Χάρντμαν και συστήνει σε όλους μας να τη χρησιμοποιούμε ως πρόληψη για μια καλύτερη αλλά και μακροβιότερη ζωή.


πηγή:http://www.doctv.gr/page.aspx?itemid=spg10553

Μια χούφτα ξηροί καρποί την ημέρα, σώζει

Οι άνθρωποι που τρώνε τουλάχιστον μια φούχτα ξηρών καρπών κάθε μέρα (γύρω στα 20 γραμμάρια), έχουν μικρότερο κίνδυνο για καρδιοπάθεια, καρκίνο και άλλες ασθένειες, σύμφωνα με μια νέα βρετανο-νορβηγική επιστημονική έρευνα.

Οι ερευνητές του Imperial College του Λονδίνου και του Νορβηγικού Πανεπιστημίου Επιστήμης και Τεχνολογίας, με επικεφαλής τον επιδημιολόγο Ντάγκφιν Άουνε της Σχολής Δημόσιας Υγείας του πρώτου, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό BMC Medicine.
Αξιολόγησαν 29 μελέτες από όλο τον κόσμο, που αφορούσαν συνολικά 819.000 ανθρώπους, σχετικά με τη σχέση ξηρών καρπών και ασθενειών.
Η μετα-ανάλυση έδειξε ότι μια καθημερινή χούφτα ξηρών καρπών μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο στεφανιαίας νόσου κατά σχεδόν 30%, του καρκίνου κατά 15% και του πρόωρου θανάτου από οποιαδήποτε αιτία κατά 22%.
Επίσης, μειώνεται κατά 50% ο κίνδυνος θανάτου από πνευμονοπάθεια και του διαβήτη κατά σχεδόν 40%.
Όπως είπε ο Άουνε, «βρήκαμε μια συστηματική μείωση του κινδύνου για διάφορες παθήσεις, πράγμα που δείχνει ότι υπάρχει πραγματική σχέση ανάμεσα στην κατανάλωση των ξηρών καρπών και στην υγεία.
Πρόκειται για σημαντικό όφελος, για μια μάλιστα τόσο μικρή ποσότητα τροφής».
Τα οφέλη -που αφορούν στην περιεκτικότητά τους σε φυτικές ίνες, μαγνήσιο, πολυακόρεστα λίπη και άλλα θρεπτικά και αντιοξειδωτικά συστατικά- αφορούν πολλά είδη ξηρών καρπών, όπως φουντούκια, καρύδια, φιστίκια κ.α.
Από την άλλη, σύμφωνα με τη μελέτη, δεν φαίνεται ότι η κατανάλωση μεγαλύτερης ποσότητας πάνω από 20 γραμμάρια, επιφέρει κάποια ουσιαστική περαιτέρω βελτίωση στα οφέλη για την υγεία.

πηγή:http://tvxs.gr/news/ygeia/mia-xoyfta-ksiroi-karpoi-tin-imera-sozei

Ρόδι, η υπερτροφή!

Ένα ρόδι καλύπτει σχεδόν το 50% των ημερήσιων αναγκών μας σε βιταμίνη C, ενώ παράλληλα είναι πολύ πλούσιο σε κάλιο, βιταμίνη Κ, φυλλικό οξύ, αλλά και σε φυτικές ίνες, με αποτέλεσμα να βοηθάει στην καταπολέμηση της δυσκοιλιότητας.

 Εργαστηριακές μελέτες αποδεικνύουν την ευεργετική δράση συστατικών του ροδιού σε παραμέτρους που σχετίζονται άμεσα με τη παχυσαρκία. Επιστημονική έρευνα σε παχύσαρκα άτομα έδειξε πως ο χυμός του ροδιού (120ml καθημερινά για έναν μήνα) συνέβαλε στην αναστολή της περαιτέρω αύξησης βάρους.
Πολυάριθμες μελέτες έχουν δείξει ότι αυτός ο σφαιρικός καρπός, καθώς και ο χυμός του, είναι πλούσιος σε αντιοξειδωτικές ουσίες, όπως ταννίνες, πολυφαινόλες και ανθοκυανίνες, οι οποίες παρουσιάζουν ευεργετικά αποτελέσματα σε κάποια χρόνια νοσήματα. Το ρόδι εμπεριέχει φαινολικές ουσίες με ισχυρότατη αντιοξειδωτική δράση. Μάλιστα, περιέχει κάποιες ουσίες που δεν συναντώνται πουθενά αλλού στη φύση. Η περιεκτικότητα του χυμού του ροδιού σε αντιοξειδωτικά φαίνεται να είναι υψηλότερη από τη περιεκτικότητα άλλων φρουτοχυμών, του κόκκινου κρασιού ή ακόμη και από το πράσινο τσάι.
Ο χυμός του ροδιού φαίνεται να έχει καρδιοπροστατευτική δράση, καθώς μελέτες δείχνουν ότι βελτιώνει την κυκλοφορία του αίματος σε ασθενείς με καρδιαγγειακά νοσήματα, κατεβάζει την αρτηριακή πίεση (συγκεκριμένα τη συστολική) και εμποδίζει την οξείδωση της κακής χοληστερόλης (LDL). Επίσης, η δράση του είναι είναι ευεργετική και για τον προστάτη.
 Επιπλέον, τα συστατικά που περιέχει ο χυμός ροδιού τού προσδίδει αντιμικροβιακή, αντιφλεγμονώδη και επουλωτική δράση.

ΠΗΓΗ:http://tvxs.gr/news/ygeia/rodi-oxi-apla-ena-froyto-poies-oi-idiotites-toy

Οι ΗΠΑ πετάνε το μισό τους φαγητό!!!

 Ο παράλογος πόλεμος της Αμερικής στα «άσχημα» φρέσκα φρούτα και λαχανικά και οι πολλαπλές επιπτώσεις στον πλανήτη.

 Κι όμως, σε έναν πλανήτη όπου αν τον χωρίζαμε σε δύο μέτωπα θα λέγαμε ότι ο μισός πεινάει και ο άλλος μισός αν μπορούσε θα έκανε photoshop ακόμα και στον αέρα που αναπνέει, οι Αμερικανοί διαλέγουν να αγνοήσουν το πρώτο και να χαθούν μέσα στο δεύτερο. Έτσι, πετούν στα σκουπίδια τα μισά φρέσκα φρούτα και λαχανικά που παράγουν εξαιτίας της «κουλτούρας της τελειότητας», που δεν συγχωρεί την παραμικρή ανομοιομορφία. Τεράστιες ποσότητες φρέσκων προϊόντων είτε παραμένουν στα χωράφια και σαπίζουν για να αποφευχθεί το κόστος της συγκομιδής τους, είτε μεταφέρονται στις χωματερές εξαιτίας των μη ρεαλιστικών αισθητικών προτύπων που έχουν κυριαρχήσει. Η τακτική αυτή όχι μόνο αφήνει κόσμο πεινασμένο και μεγαλώνει το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών αλλά έχει και σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον.  Οι απαιτήσεις των πωλητών λιανικής αλλά και των καταναλωτών για τελειότητα, δεν παίρνουν συμβιβασμό. Περίπου 60 εκατομμύρια τόνοι προϊόντων αξίας 160 δισ. δολαρίων σπαταλιέται από τους πωλητές λιανικής και τους καταναλωτές, δηλαδή σχεδόν το ένα τρίτο της συνολικής κατανάλωσης κάθε είδους τροφίμων, αναφέρει ο Guardian που επικαλείται επίσημη έρευνα με τη συμμετοχή αγροτών, συσκευαστών, ερευνητών, υπεύθυνων εκστρατειών και κυβερνητικών αξιωματούχων. «Θέλουν προϊόντα χωρίς κανένα ψεγάδι» λέει ο Jay Johnson, ο οποίος μεταφέρει φρούτα από την Βόρεια Καρολίνα και την Φλόριντα. «Ή θεωρούν το προϊόν τέλειο ή το απορρίπτουν και σου μένει η παραγωγή στα χέρια». Σύμφωνα με αναλυτές το ένα πέμπτο της συνολικής παραγωγής φρούτων δεν φτάνει ποτέ στους καταναλωτές. Οι αγρότες όμως υποστηρίζουν ότι το ποσοστό είναι πολύ υψηλότερο. Αυτή η σπατάλη κοστίζει σε κάθε αμερικανικό νοικοκυριό περίπου 1.600 δολάρια το χρόνο. Σε παγκόσμιο επίπεδο όμως τα πράγματα δεν είναι και πολύ καλύτερα αφού σχεδόν το ένα τρίτο της παραγωγής, δηλαδή 1,6 δισ. τόνοι προϊόντων, καταλήγουν στα σκουπίδια κάθε χρόνο. 

  [Πηγή: www.doctv.gr]

Ρώσικη σαλάτα-σουβλάκι-γλειφιτζούρι:Από που κρατάει η σκούφια τους;

Έχετε φάει ποτέ τη σαλάτα Ολιβιέ; Όχι; Ρώσικη μήπως; Έτρωγε ο Αριστοφάνης σουβλάκια ή μήπως έτρωγαν γλειφιτζούρια οι άνθρωποι των σπηλαίων;


Ρώσικη σαλάτα





Η ρώσικη σαλάτα - ή όπως την αποκαλούν στη Ρωσία- σαλάτα "Ολιβιέ", είναι σπεσιαλιτέ της ρωσικής και ουκρανικής κουζίνας, δημοφιλής σ' ολόκληρα τα Βαλκάνια.


Η πρωτότυπη συνταγή της σαλάτας επινοήθηκε το 1860 από τον Λυσιέν Ολιβιέ, σεφ στο εστιατόριο "Ερμιτάζ", ένα από τα γνωστότερα της Μόσχας. Η ακριβής συνταγή κρατήθηκε κρυφή, αλλά είναι γνωστό ότι περιείχε αγριόγαλο, γλώσσα μοσχαρίσια, χαβιάρι, μαρούλι, ουρές από καραβίδα, κάππαρη, αγγούρι, καλά βρασμένα αυγά κι ίσως σπόρους σόγιας. Το ντρέσινγκ του Ολιβιέ ήταν ένας τύπος μαγιονέζας από Γαλλικό κρασί, ξίδι, μουστάρδα κι ελαιόλαδο.


Στο γύρισμα του 20ου αιώνα, ένας βοηθός του Ολιβιέ αποπειράθηκε να κλέψει τη συνταγή. Κατάφερε, όμως, να μάθει μερικά μόνο από τα υλικά. Όταν έφυγε από το εστιατόριο εκείνο, εργάστηκε σ' ένα άλλο όπου πρόσφερε την ίδια σάλτσα κατά ένα υλικό ελλιπέστερη. Αργότερα, πούλησε τη συνταγή σε διάφορους εκδοτικούς οίκους, οι οποίοι με τη σειρά τους συνεισέφεραν στην εκλαϊκευσή της.


Μια από τις πρώτες δημοσιευμένες συνταγές για τη σαλάτα "Ολιβιέ", είναι αυτή του 1894 απ' την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου που περιείχε: μισή γαλοπούλα, πατάτες, αγγούρι, μαρούλι, ουρές καραβίδας, λίγο ζελέ από ζωμό κρέατος, κάππαρη, ελιές και μαγιονέζα. Απ' τη σοβιετική εποχή και μέχρι σήμερα η σαλάτα αυτή είναι ευρέως αγαπητή στη Ρωσία.


Όπως συμβαίνει, όμως, με τις γκουρμέ συνταγές που γίνονται δημοφιλείς, κάποια ακριβά, σπάνια ή δύσκολα στην προετοιμασία υλικά σταδιακά αντικαταστάθηκαν από άλλα. Έτσι με την πάροδο του χρόνου η σαλάτα "Ολιβιέ" εξελίχθηκε σ' αυτό που σήμερα αποκαλούμε ρώσικη σαλάτα και της οποίας τα συστατικά ποικίλλουν αναλόγως της συνταγής.




Σουβλάκι





Το σουβλάκι πρωτοπαρουσιάστηκε στην αρχαία Ελλάδα και ήταν γνωστό με τ' όνομα οβελίσκος (οβελός= σούβλα, από εκεί κι ο γνωστός μας πασχαλινός οβελίας). Ως όρος εμφανίζεται στα έργα του Αριστοφάνη, του Ξενοφώντα και του Αριστοτέλη. Ο οβελίσκος ήταν μικρά κομμάτια κρέατος, καρφωμένα κατά μήκος σ' έναν δαυλό μαζί με μια φέτα ψωμί. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά του αρχαίου Αθήναιου στο έργο του Δειπνοσοφιστες, όπου ο Ηγήσιππος στον "οψαρτυτικό" του, δηλαδή στον οδηγό μαγειρικής που συνέταξε, αναφέρει ένα έδεσμα με την ονομασία κάνδαυλος.


Έκτοτε το συναντάμε σε πολλούς πολιτισμούς. Από την ασιατική, την αραβική, την ισπανική και τη γαλλική κουζίνα, η ιδέα του τυλιγμένου κρέατος σε κάποιο είδος πίτας ή σε χαρτί, μαζί με διάφορα λαχανικά ή μπαχαρικά, συναντάται παντού.




Γλειφιτζούρι





Η ιδέα για το πρώτο γλειφιτζούρι γεννήθηκε όταν οι άνθρωποι των σπηλαίων χρησιμοποίησαν ένα ραβδάκι για να συλλέξουν μέλι από τις κυψέλες των μελισσών. Αρχαιολογικές ανακαλύψεις αναφέρουν ότι οι αρχαίοι Μεσσοποτάμιοι, Κινέζοι και Αιγύπτιοι παρασκεύαζαν γλυκά από φρούτα και καρπούς, τα καραμέλωναν με μέλι και, για να τρώνε ευκολότερα, τα ενσωμάτωναν σ' ένα ραβδάκι.


Το μεσαίωνα στην Ευρώπη η ζάχαρη ήταν μια πολυτέλεια που χαίρονταν μόνο οι ευγενείς κι οι πλούσιοι. Για να διαρκέσει περισσότερο η απόλαυση έβραζαν τη ζάχαρη και δημιουργούσαν έτσι την καραμέλα. Ολοκλήρωναν την επεξεργασία του γλυκού από σκληρή καραμέλα, χρησιμοποιώντας ραβδάκια και λαβές.


Τον 17ο αιώνα που η ζάχαρη υπήρχε πια σε αφθονία, η καραμέλα έγινε η αγαπημένη λιχουδιά όλων και για να καταναλώνεται πιο εύκολα, πρόσθεταν ένα ξυλαράκι. Το γλειφιτζούρι ήταν πια γεγονός! Το γλειφιτζούρι (ή lollipop κατά τους Άγγλους) άρχισε να πουλιέται την εποχή του Κάρολου Ντίκενς στους δρόμους του Λονδίνου.


Άλλες πηγές θεωρούν ότι το γλειφιτζούρι το επινόησε ο George Smith το 1908, δίνοντας του μάλιστα το όνομα του αγαπημένου του αλόγου στον ιππόδρομο, Lolly Pop. Το 1916 ο Samuel Born επινόησε τη μηχανή που μπόρεσε να τοποθετήσει αυτόματα το ξυλαράκι στην καραμέλα.


Πηγή http://www.exostispress.gr/Article/The-Food-Stories--glika-kai-fagita-pou-agapame-apo-pou-krataei-i-skoufia-tous-7#ixzz4E61Rl3yO

Πίτσα-ποπ κορν-πάβλοβα: Από που κρατάει η σκούφια τους;

Τα λαχταράμε και τα τρώμε κάθε μέρα. Πέρα,όμως, από τη γεύση τους που μας ξεσηκώνει, πρόκειται για φαγητά και γλυκά με ιστορία.Πώς η βασίλισσα Μαργαρίτα και η ιταλική σημαία επηρέασαν την εξέλιξη της πίτσας; Τα ποπ κορν ήτανε πάντα αλμυρό σνακ του σινεμά; Και ποια ήταν η Άννα Πάβλοβα και δημιούργησαν γλυκό προς τιμήν της;




Πίτσα





Η πρώτη πίτσα με την όψη και την γεύση που τη γνωρίζουμε σήμερα αποδίδεται στο φούρναρη Raffaelε Esposito από τη Νάπολι της Ιταλίας. Το 1889 το "Esposito of Pizzeria di Pietro" έφτιαξε μια πίτσα με αφορμή την επίσκεψη του Ιταλού βασιλιά Umberto του Α' και της βασίλισσας Margherita. Ο Esposito τροποποίησε την κλασική πίτσα αλά μαρινάρα, βάζοντας μοτσαρέλα και βασιλικό. Η πίτσα αυτή ήταν "πατριωτική", γιατί είχε τα χρώματα της ιταλικής σημαίας: πράσινο (βασιλικό), άσπρο (μοτσαρέλα) και κόκκινο (ντομάτα), και άρεσε ιδιαίτερα στη βασίλισσα. Έτσι ονομάστηκε "Μαργαρίτα" προς τιμήν της και καθιέρωσε τη Νάπολι ως την πρωτεύουσα της πίτσας σ' όλον τον κόσμο.


Η ιδέα, πάντως, του σερβιρίσματος του ψωμιού ως κύριο πιάτο προήλθε από τους αρχαίους Έλληνες, οι οποίοι έτρωγαν τους "πλακούντες" , επίπεδα στρογγυλά ψωμιά ψημένα με διάφορα υλικά πάνω όπως σκόρδο, λάδι, κρεμμύδια και βότανα. Οι Ρωμαίοι εμπλούτισαν το πιάτο αυτό και με άλλα υλικά και το αποκάλεσαν "placenta". H λέξη "pizza" προέκυψε από τη λατινική συντόμευση "picea (placenta)", που θα πει "πισσοειδής πλακούντας", δηλαδή αρτοσκεύασμα με υλικά σε ρευστή μορφή.


Μέχρι το 1830 η πίτσα πωλούνταν σε καντίνες στο δρόμο. Η πρώτη πραγματική πιτσαρία άνοιξε στη Νάπολι, λειτουργεί ακόμη και ονομάζεται "Antica Pizzeria Port' Alba". Η πίτσα μετανάστευσε στην Αμερική μαζί με τους τους Ιταλούς το β' μισό του 19ου αιώνα. Την πρώτη πιτσαρία στην Αμερική την άνοιξε ο Gennaro Lomardi το 1905 στην Ν.Υόρκη.




Ποπ κορν





Αν και θεωρούμε αυτό το σνακ από καβουρντισμένους κόκκους αραβόσιτου, τροφή των κινηματογραφόφιλων, η αλήθεια είναι ότι το γεύονταν ακόμα και οι κάτοικοι των σπηλαίων! Το παλαιότερο εύρημα, ηλικίας 5.000 ετών εντοπίστηκε στο Νέο Μεξικό και οι επιστήμονες θεωρούν πως οι ιθαγενείς το απολάμβαναν τοποθετώντας έναν-έναν τους σπόρους αραβοσίτου πάνω απ' τη φλόγα με τη βοήθεια ενός κλαδιού. Με το ποπ κορν έφτιαχναν επίσης μπύρες και σούπες ενώ το χρησιμοποιούσαν και για την κατασκευή κοσμημάτων.


Είναι καταγεγραμμένο ότι στις 22 Φεβρουαρίου 1630 ο Ινδιάνος Κουαντανένα από τη φυλή των Γουαμπανοάγκ δίδαξε την τέχνη του ποπ κορν σε κάποιους Βρετανούς αποίκους, στο Πλίμουθ της Μασαχουσέτης. Όσοι Ευρωπαίοι το δοκίμασαν, ενθουσιάστηκαν τόσο πολύ που το έτρωγαν κάθε πρωί με κρέμα και ζάχαρη. Αργότερα, έγινε απαραίτητο συνοδευτικό στο Δείπνο των Ευχαριστιών.
Το ποπ κορν διαδόθηκε ακόμη περισσότερο τον 19ο αιώνα από τους υπαίθριους πωλητές στα πάρκα, τα πανηγύρια και τα καρναβάλια, κι αργότερα έξω από τις αίθουσες των κινηματογράφων. Η γλυκιά συνήθεια άλλαξε κατά τη διάρκεια του Β' παγκοσμίου πολέμου και το ποπ κορν απέκτησε αλμυρή γεύση,μια και η ζάχαρη ήταν είδος εν ανεπαρκεία.




Πάβλοβα





Τη δεκαετία του 1930 οι εστέτ άποικοι της Αυστραλίας επιδίωξαν να συμβαδίσουν με τον τρόπο ζωής της μητροπολιτικής Βρετανίας κι έτσι όλη η ευρωπαϊκή κουλτούρα διασχίζει τον Ατλαντικό και φτάνει στις νέες χώρες.


Η Άννα Πάβλοβα, στο απόγειο της καριέρας της ως μπαλαρίνα, εγκαταλείπει τη Μόσχα και θέλγει το δυτικό κόσμο με τις εμφανίσεις της. Δίνει μια κορυφαία ερμηνεία στο Περθ, στη "Λίμνη των Κύκνων" του Τσαϊκόφσκι, προκαλώντας πάταγο. Ο σεφ Herbert Sachse. του ξενοδοχείου Esplanade, γοητευμένος της αφιερώνει μια ντελικάτη δημιουργία. Έτσι γεννιέται η ομώνυμη τούρτα στις ακτές της δυτικής Αυστραλίας.


Πηγή http://www.exostispress.gr/Article/The-Food-Stories--glika-kai-fagita-pou-agapame-apo-pou-krataei-i-skoufia-tous-6#ixzz4Dc2zkOSZ

Ποιοι οι λόγοι για να τρώμε καρπούζι;

Το καρπούζι είναι φρούτο που προέρχεται από την Ινδία ή τη Νότια Αφρική. Είναι από τα πλέον αγαπημένα φρούτα και «σήμα κατατεθέν» του καλοκαιριού, ο δε χαρακτηρισμός «βασιλιάς» που του έχει αποδοθεί, του ταιριάζει απόλυτα.

Είναι μεγάλο φρούτο, στρογγυλού ή οβάλ σχήματος και το βάρος του φτάνει περίπου τα 12 κιλά. Το καρπούζι καλλιεργείται σε 100 περίπου χώρες, δεδομένου ότι μπορεί να καλλιεργηθεί και να αναπτυχθεί σε μεγάλο εύρος θερμοκρασιών και σε περισσότερες από 1.200 ποικιλίες, που διαφοροποιούνται μεταξύ τους, από το χρώμα (υπάρχει κίτρινο, πορτοκαλί και κόκκινο), το σχήμα, την υφή και τους σπόρους.

Πρώτη χώρα στην παγκόσμια κατάταξη παραγωγής καρπουζιού είναι η Κίνα, με μεγάλη διαφορά από τις επόμενες. Στην Ελλάδα ωριμάζει το καλοκαίρι και είναι ένα από τα πιο δροσιστικά καλοκαιρινά φρούτα.

Συστατικά
Το καρπούζι περιέχει περίπου 6% ζάχαρη και 91% νερό κατά το βάρος του. 

Τα 150 γραμμάρια καρπουζιού περιέχουν 43 θερμίδες, 0 γρ. λίπους, 2 γρ. νατρίου, 1 γρ. φυτικών ινών και 11γρ. υδατανθράκων, ενώ παρέχουν το 17% των ημερήσιων αναγκών ενός ενήλικα σε βιταμίνη Α, το 21% σε βιταμίνη C, το 2% σε σίδηρο και το 1% σε ασβέστιο.

Το καρπούζι περιέχει επίσης θειαμίνη, ριβοφλαβίνη, νιασίνη, βιταμίνη Β1, Β6, φυλλικό οξύ, παντοθενικό οξύ, μαγνήσιο, φώσφορο, κάλιο, ψευδάργυρο, χαλκό, μαγγάνιο, σελήνιο, μαγνήσιο, χολίνη, λυκοπένιο και βεταΐνη.

 

 

Ιστορία και παράδοση
Η λέξη «καρπούζι» προέρχεται από την αντίστοιχη τουρκική karpuz, η οποία ανάγεται στην περσική xarbuz(a). 
Η ελληνική λέξη του καρπουζιού είναι «υδροπέπων». Το καρπούζι εμφανίζεται στα ιερογλυφικά της αρχαίας Αιγύπτου. Από το 2.500 π.Χ. οι Αιγύπτιοι το μετέφεραν μαζί τους ως πηγή νερού.

Από τον 10ο μ.Χ αιώνα καλλιεργείται στην Κίνα και τον 13ο αιώνα εμφανίζεται στην Ευρώπη. Στην Ιταλία, έγινε το σύμβολο του μαρτυρίου του Αγίου Λαυρεντίου. Κάθε χρόνο, στις 10 Αυγούστου στη Φλωρεντία, ο άγιος εορτάζεται με ένα όργιο καρπουζοφαγίας.
Καρπούζι: Θεραπευτικές δράσεις, ιδιότητες και χρήσεις
- Το καρπούζι περιέχει μεγάλη ποσότητα βιταμίνης C, οπότε, η τακτική και ικανοποιητική κατανάλωση καρπουζιού, μειώνει τις πιθανότητες εμφάνισης άσθματος.

- Μειώνει την αρτηριακή πίεση σε παχύσαρκους και μεσήλικες και βελτιώνει τη λειτουργία των αρτηριών. Το λυκοπένιο που περιέχει, βοηθά στην προστασία της καρδιάς.

- Η πρόσληψη λυκοπένιου έχει συνδεθεί και με την προστασία από τον καρκίνο του προστάτη.

- Είναι αντιοξειδωτικό, κατά των ελεύθερων ριζών.

- Είναι ένα εξαιρετικό ενυδατικό, κατά της αφυδάτωσης.

- Χάρη στη βιταμίνη Α που περιέχει, βοηθά στην ανάπτυξη των ιστών του σώματος, δέρματος και μαλλιών.

- Έχει θεραπευτική επίδραση στις παθήσεις του ήπατος.

- Αποτελεσματικό στις κυστίτιδες και στις φλεγμονές του ουροποιητικού συστήματος.

- Καθαρίζει τα νεφρά από τα άλατα και τους μικρούς λίθους.

- Εξαιρετικό διουρητικό, απομακρύνει τις τοξίνες από το σώμα.

- Eίναι πλούσιο σε κάλιο που βοηθά στη διατήρηση του ασβεστίου στο σώμα, με αποτέλεσμα να έχουμε ανθεκτικότερα οστά και αρθρώσεις.

- Μειώνει το σωματικό λίπος, λόγω της κιτρουλίνης που περιέχει.

- Βοηθά στη ρύθμιση της δράσης των μυών και των νεύρων στο σώμα μας.

- Βοηθά την παραγωγή πολύτιμων ουσιών στον αμφιβληστροειδή χιτώνα του ματιού και προστατεύει από την εκφύλιση της ωχράς κηλίδας.

 

- Το μεγαλύτερο καρπούζι στον κόσμο είχε βάρος περίπου 108 κιλά. Καλλιεργήθηκε στο Τενεσί από τον Bill Carson στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και κατέχει θέση στο βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες εδώ και 22 χρόνια.

-Τρεις μερίδες καρπουζιού την ημέρα, δίνει λάμψη και διατηρεί το δέρμα σε άψογη κατάσταση.

πηγή: http://hamomilaki.blogspot.gr/

 

Γιατί τα δημητριακά ολικής άλεσης μειώνουν τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου!

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον επίκουρο καθηγητή διατροφολογίας Κι Σαν της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό καρδιολογικό περιοδικό Circulation, αξιολόγησαν προηγούμενες μελέτες πάνω στα πλήρη δημητριακά (μετα-ανάλυση), οι οποίες αφορούσαν συνολικά πάνω από 786.000 άτομα.

Η βασική διαπίστωση είναι ότι όσο αυξάνεται η κατανάλωση των δημητριακών ολικής άλεσης, τόσο μειώνεται ο κίνδυνος πρόωρου θανάτου.

Σύμφωνα με την μελέτη, όσοι τρώνε τουλάχιστον τρεις μερίδες δημητριακών ολικής άλεσης την ημέρα (κάθε μερίδα είναι περίπου 16 γραμμάρια, άρα συνολικά 48 γραμμάρια) έχουν 20% μειωμένο κίνδυνο θανάτου από οποιαδήποτε αιτιολογία, 25% μειωμένο κίνδυνο καρδιαγγειακού θανάτου και 14% μειωμένο κίνδυνο θανάτου από καρκίνο.
Για όσους τρώνε 70 γραμμάρια δημητριακών ολικής άλεσης καθημερινά, οι μειώσεις του κινδύνου θανάτου είναι 22% (από κάθε αιτία), 23% (από καρδιά) και 20% (από καρκίνο) αντίστοιχα.

Τα πλήρη δημητριακά (σιτάρι, βρώμη, ρύζι κ.α.) είναι πλούσια σε ίνες, που μειώνουν το επίπεδο χοληστερόλης στο αίμα, άρα και τον καρδιαγγειακό και μεταβολικό κίνδυνο (διαβήτη, παχυσαρκία).
Μια άλλη διεθνής μελέτη (επίσης μετα-ανάλυση προηγούμενων ερευνών), η οποία αφορούσε συνολικά πάνω από 700.000 άτομα και δημοσιεύθηκε στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό British Medical Journal, με επικεφαλής τον επιδημιολόγο δρα Ντάγκφιν Ον της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Imperial College του Λονδίνου, δείχνει και αυτή ότι ακόμη και μια μικρή αύξηση στην καθημερινή κατανάλωση δημητριακών ολικής άλεσης έχει σημαντικά οφέλη για την υγεία, μειώνοντας τον κίνδυνο χρόνιων παθήσεων και πρόωρου θανάτου.

Σύμφωνα με την μελέτη, το μεγαλύτερο όφελος έχουν όσοι δεν έτρωγαν καθόλου πλήρη δημητριακά στο παρελθόν και τώρα τρώνε καθημερινά δύο μερίδες τη μέρα (32 γραμμάρια).
Περαιτέρω μειώσεις του κινδύνου για πρόωρο θάνατο και χρόνιες ασθένειες παρατηρούνται, όταν η κατανάλωση δημητριακών αυξηθεί έως τις 7,5 μερίδες ημερησίως (225 γραμμάρια).
Οι δύο νέες μελέτες έρχονται να προστεθούν σε άλλες κατά τα τελευταία 15 χρόνια, που δείχνουν τα οφέλη των δημητριακών ολικής άλεσης για την υγεία.
Όπως είπαν οι ερευνητές, μετά και τις νέες μελέτες, οι γιατροί πρέπει να συστήνουν τα πλήρη δημητριακά τόσο στον γενικό πληθυσμό, όσο και σε επιμέρους ομάδες ασθενών.

πηγή:http://tvxs.gr