Η τέχνη τιμά τις εργαζόμενες γυναίκες!

Αγρότισσες, εργάτριες, νοικοκυρές... είναι οι γυναίκες  που έζησαν και εργάστηκαν [σκληρά] σε περασμένους αιώνες, όπως αποτυπώθηκαν σε μια σειρά από έργα σημαντικών  ζωγράφων.
Πολύ πριν η γυναίκα διεκδικήσει το δικαίωμά της στην εργασία...
Το έργο του τίτλου είναι του ζωγράφου: Louis Emile Adan κι έχει τίτλο: «Gilding Shop».
Οικιακά - «Μαγείρισσες - Υπηρέτριες - Πλύστρες»
Όλα αυτά που κάνει μια γυναίκα όταν «δεν κάνει τίποτα». Όταν δεν εργάζεται. Αποτυπωμένα στον καμβά μεγάλων ζωγράφων, από τoν Camille Pissarro και τον Degas έως και τον Γερμενή. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στον Jean Francois Millet.
Τον ζωγράφο που αγάπησε με σεβασμό τις γυναίκες και τις ζωγράφιζε σε ώρα εργασίας: την κοπέλα που κουβαλάει γάλα, τη γυναίκα που φουρνίζει, το κορίτσι που φτιάχνει βούτυρο...

Gerard Ter Borch: «A maid milking a cow in a barn»

Jean Francois Millet: «Woman baking bread»

Βασίλειος Γερμενής: «Σάρωμα της αυλής»

Antal Berkes: «Straßenszene»

Camille Pissarro: «The laundry woman»

Edgar Degas: «Woman Ironing»

Δαντέλες - Οι σκλάβες της βελόνας
Από τον Vermeer μέχρι τη Frida Kalho, το κέντημα - ράψιμο - πλέξιμο των ρούχων ή μιας περίτεχνης δάντελας επιβάλλεται για τις γυναίκες... Μόνο που δεν είναι πάντα χόμπυ για  καλλιεργημένες δεσποινίδες  αλλά και πολύ κουραστική δουλειά...

Johannes Vermeer: «The Lacemaker» [c. 1669-70]
                                                                           


Albert  Anker: «sitzende bäuerin beim stricken»

Vincent Van Gogh: «Woman Sewing»

Sergei Arsenievich Vinogradov: 'Sewing'

Frida Kahlo: «Dona Rosita Morillo»
Αγορά - Πωλήτριες κι Εμπόρισσες
Από τη Δανία ως την Ελλάδα κι από τη Γαλλία μέχρι τo Μεξικό, οι ζωγράφοι απεικονίζουν στα έργα  τους γυναίκες στην αγορά. Όχι μόνο να ψωνίζουν αλλά και να δουλεύουν. Δεν πουλούν μόνο ευωδιαστά λουλούδια αλλά και αρμαθιές σκόρδα ή παγωμένα ψάρια.

Paul Gustave Fischer: «At the Vegetable Market»

Γεώργιος Ιακωβίδης: «η κοιμισμένη ανθοπώλις»

John Singer Sargent: «Venetian Onion Seller»

 Ignacio Díaz Olano: «Sardinera»

Diego Rivera: «The flower seller»
Χωράφια - Θηλυκά Υποζύγια
Θα μπορούσε να πει κανείς ότι οι γυναίκες-αγρότισσες έχουν σκύψει μπροστά στη μοίρα τους κουβαλώντας στις πλάτες τους ό,τι παράγει ο τόπος  αν δεν ήταν η αγρότισσα που μαζεύει ελιές, τεντωμένη με τα χέρια ψηλά και το βλέμμα της να κοιτάει προς τα πάνω...

Julien Dupré - «Glaneuses»

Vincent Van Gogh: «Two peasant women digging in the field with snow»

Charles Sprague Pearce: «The woodcutter’s daughter»

Jules Breton: «The Shepherd’s Star»

Luigi Bechi: «Picking Olives»
Εργάτριες - Φτηνά και επιδέξια γυναικεία χέρια
Στα εργοστάσια και όχι μόνο...Στις βιοτεχνίες, στα εργαστήρια, στα μαγαζιά, οι γυναίκες-εργάτριες δουλεύουν όπου χρειάζονται ικανά, επιδέξια χέρια και οι ζωγράφοι κάθε εποχής αποτυπώνουν στον καμβά τον μόχθο και την ικανότητά τους.

Isaac Claesz van Swanenburg: «Workers spinning and weaving wool»

Zinaida Serebriakova: «Whitening canvas»

Edgar Seligman: «Women at Work -The Belgian Steel Factory, Goldhawk Road»

Frederick Cayley Robinson: «British Industries- cotton»

πηγή:http://tvxs.gr/news/alles-texnes/i-texni-tima-tis-ergazomenes-gynaikes

10 ντοκιμαντέρ για το φαγητό ως απόλαυση αλλά και ως εργαλείο εκμετάλλευσης!

 Ο διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Ορέστης Ανδρεαδάκης είχε ανακοινώσει μέσα από το περιοδικό του Φεστιβάλ «Πρώτο Πλάνο», τη δημιουργία ενός νέου τμήματος στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, με κεντρικό άξονα το Φαγητό. 
Η ενότητα φέρνει τον τίτλο «Food vs. Food» και σήμερα παρουσιάζουμε αναλυτικά τα ντοκιμαντέρ που περιλαμβάνει.
«Κανείς δεν μπορεί να σκεφτεί καλά, να αγαπήσει καλά, να κοιμηθεί καλά, αν δεν έχει φάει καλά.» - Βιρτζίνια Γουλφ
Η περιπέτεια των γεύσεων, οι ιστορίες των ανθρώπων που παράγουν πολιτισμό μέσα σε μια κουζίνα, η πολιτική διάσταση της οινοποιίας, αλλά και ο νέος ιμπεριαλισμός της διατροφικής αλυσίδας, αποτελούν τα θέματα ενός νέου τμήματος του Φεστιβάλ, στο πλαίσιο του οποίου θα προβληθούν κάποια χαρακτηριστικά ντοκιμαντέρ.
«Την τελευταία δεκαετία, οι πολύπλοκες αυτές εκφάνσεις της γαστρονομίας αποτυπώνονται σε ένα νέο «υπο-είδος» του ντοκιμαντέρ. Το culinary cinema υπάρχει πια ως ξεχωριστό τμήμα σε μεγάλα φεστιβάλ όπως η Μπερλινάλε και το Σαν Σεμπαστιάν. Ένα τέτοιο τμήμα θα υπάρχει, από τον ερχόμενο Μάρτιο, και στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και θα συνδέει τις κινούμενες εικόνες με τις τοπικές κουζίνες της πόλης και ολόκληρης της περιοχής.» - Ορέστης Ανδρεαδάκης (διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης)


Το φαγητό, απόλαυση αλλά και εργαλείο εκμετάλλευσης, πολύτιμο αγαθό σε αφθονία ή έλλειψη, είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής στο νέο τμήμα «Food vs. Food» του 19ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Συναρπαστικά ντοκιμαντέρ απ’ όλο τον κόσμο συναντούν έναν πρωτότυπο γαστρονομικό διαγωνισμό με έμπνευση από την μεγάλη γευστική παράδοση της Θεσσαλονίκης, καθώς και μια ξεχωριστή έκθεση που θα φιλοξενηθεί στο Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Ιστορίες που συνδέουν γεύσεις, ζωή, έρωτα, αλλά και τη σκοτεινή όψη του ανθρώπου, αποτυπώνονται στα ντοκιμαντέρ τα οποία πιάνουν το νήμα του φαγητού από την καλλιέργεια, περνούν στην παραγωγή και φτάνουν είτε στο τραπέζι μας, είτε σε νέα γαστρονομικά επίπεδα. Η γευστική μνήμη αλλά και ο πολιτισμός που κουβαλά μέσα του το φαγητό αναδεικνύονται μέσα από την αποκαλυπτική ματιά των δημιουργών. Ιδιαίτερο είδος του ντοκιμαντέρ, το culinary cinema υπάρχει πλέον ως ξεχωριστό τμήμα σε μεγάλα φεστιβάλ όπως η Μπερλινάλε και το Σαν Σεμπαστιάν.
Ας περιπλανηθούμε λοιπόν μαζί στο σύμπαν του φαγητού. Τα ντοκιμαντέρ του 19ου ΦΝΘ μας προσκαλούν να ανακαλύψουμε:
- Την περιπέτεια του «Noma», ενός από τα κορυφαία εστιατόρια του πλανήτη, το οποίο πριν δύο χρόνια μετακόμισε από τη Δανία στην Ιαπωνία.

 

Στο ντοκιμαντέρ «Μυρμήγκια σε μια Γαρίδα» (φωτογραφία) του Μαουρίς Ντέκερς (Ολλανδία) καταγράφεται η μεγάλη πίεση και η πρόκληση που αντιμετώπισε ο χαρισματικός σεφ του Ρενέ Ρετζέπι, ώστε το εστιατόριο να παραμείνει αντάξιο της φήμης του.

Το απίστευτο success story μιας ομάδας ιδεαλιστών οι οποίοι πριν από τριάντα χρόνια μετέτρεψαν μια πάμφτωχη περιοχή της Ισπανίας σε διεθνώς αναγνωρισμένο «ναό» του κρασιού, στο «Πριοράτ» του Νταβίντ Φερνάντεθ ντε Κάστρο (Ισπανία). Όπως λένε οι ίδιοι «Το καλύτερο κρασί είναι αυτό που έχει να σου πει μια ιστορία».

 

Την αδικία που κρύβεται πίσω από ένα δελεαστικό ποτήρι κρασί στο «Πικρά Σταφύλια - Σκλαβιά στους Αμπελώνες» (φωτογραφία) του Τομ Χάινεμαν (Δανία). Μια ταινία η οποία ξεσκεπάζει τις συνθήκες μοντέρνας δουλείας που βιώνουν οι άνθρωποι που εργάζονται στη βιομηχανία του κρασιού στη Νότια Αφρική.

Την ένοχη όψη της σοκολάτας, ως προϊόν εργασίας παιδιών - σκλάβων σε αφρικανικές φυτείες κακάο, στο ντοκιμαντέρ «Φάκελος: Σοκολάτα» (φωτογραφία άρθρου) της Μπέντε Φόρερ (Ολλανδία). Ή αλλιώς, πώς το πιο ηδονικό έδεσμα του πλανήτη κρύβει συχνά τη γεύση του διεστραμμένου ανθρώπινου νου.

 

Μια διεθνή γαστριμαργική τάση όχι για όλους, που ακούει στο όνομα εντομοφαγία, στο ντοκιμαντέρ «Μαμούνια» (φωτογραφία) του Αντρέας Γιόνσεν (Δανία). Η ταινία τεστάρει τα γούστα και τις αντοχές μας, μέσα από το ταξίδι τριών σεφ που αναζητούν ανά τον κόσμο έντομα και νέους τρόπους που αυτά εντάσσονται στη διατροφή μας.

Τον διάσημο ιταλό σεφ Μάσιμο Μποτούρα, που πήρε την πρωτοβουλία μαζί με την ομάδα του να μαγειρέψει για πρόσφυγες και αστέγους στο Μιλάνο, στο ντοκιμαντέρ «Θέατρο της Zωής» (φωτογραφία) του Πίτερ Σβάτεκ (Καναδάς). Μια κοινωνική κουζίνα με υπογραφή και κυρίως ψυχή.

Τη γενναιόδωρη και γεμάτη ανατροπές ιστορία του Κώστα, ο οποίος εμπνεύστηκε την κοινωνική κουζίνα «Ο άλλος άνθρωπος», χαρίζοντας δωρεάν γεύματα σε όσους συνανθρώπους μας τα έχουν ανάγκη, στο ντοκιμαντέρ «Εγώ, ο Άλλος Άνθρωπος» του Λουκά Αγέλαστου.

 

Την κουζίνα του Αγίου Όρους μέσα από ένα συναρπαστικό ταξίδι στο χρόνο και τις γεύσεις, στο ντοκιμαντέρ «Αγιορείτικη Μαγειρική Κληρονομιά» (φωτογραφία) του Χρήστου Ματζώνα. Παραδοσιακές συνταγές που διασώζονται και εξελίσσονται με τη μαεστρία των μοναχών και συνδέονται με μεγάλες γιορτές της λαϊκής παράδοσης και της Χριστιανοσύνης.

Μια πρώτη γεύση σε πρεμιέρα από ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς ντοκιμαντέρ «Το ταξίδι της τροφής - Η διατροφή στην Ελλάδα από την Προϊστορία μέχρι σήμερα» (φωτογραφία) που αποτυπώνει αυτή την εξέλιξη, με όλες τις επιρροές και τα σημεία - σταθμούς στη διαδρομή της.

Επιπλέον, κατά τη διάρκεια του 19ου ΦΝΘ, το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης θα παρουσιάσει μια έκθεση με τίτλο «Χωρίς μαχαίρι και πιρούνι», με θέμα το φαγητό στον ελληνικό κινηματογράφο: από το προφιτερόλ του Γιώργου Κωνσταντίνου στα «Χτυποκάρδια στο θρανίο» του Α. Σακελλάριου έως τις αισθησιακές μπουκιές της Έλενας Ναθαναήλ στον «Φόβο» του Κ. Μανουσάκη και τα μπαχάρια της «Πολίτικης Κουζίνας» του Τάσου Μπουλμέτη, το ελληνικό σινεμά σε όλη του την πορεία εκτός από ήχους και εικόνες είχε πάντα και μια δική του μυρωδιά και γεύση. Η έκθεση πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Εργαστήριο Μουσειολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

 

Το 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης - Εικόνες του 21ου Αιώνα, θα διεξαχθεί από την Παρασκευή 3 Μαρτίου, μέχρι και την Κυριακή 12 Μαρτίου. Το Tvxs.gr θα δώσει και φέτος το παρών και στην Κινηματογραφική του Στήλη, θα σας ενημερώνουμε αναλυτικά με τα νέα, αλλά και τις προτάσεις μας, για ένα από τα σημαντικότερα κινηματογραφικά φεστιβάλ στο είδος του, τόσο στην Ελλάδα, όσο και διεθνώς.

πηγή:

Οι Χαρταετοί από τη «Γειτονιά των Αγγέλων»

ΟΙ ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ -- ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ 

Μουσική : Μίκης Θεοδωράκης
Σόλο μπουζούκι : Γιώργος Ζαμπέτας
Δίσκος : Η γειτονιά των αγγέλων (1963)
Μουσική για το ομώνυμο θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη που ανέβηκε στις 4/10/1963 στο θέατρο Κοτοπούλη-Rex με τους Τζένη Καρέζη, Νίκο Κούρκουλο, Διονύση Παπαγιαννόπουλο, Δημήτρη Νικολαΐδη, Αλίκη Ζωγράφου, Ζωή Φυτούση κ.ά.

Από το θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, «Η Γειτονιά των Αγγέλων» που έγραψε το 1963 με φόντο την αυλή μιάς ταβέρνας στη Δραπετσώνα, όπου μπροστά στη Μυρτιά ξετυλίγονται τα πάθη και οι έρωτες των απλών ανθρώπων του μόχθου και της προσφυγιάς, αλλά και των ευνοημένων, εκείνων που ανήκουν στον καλό κόσμο, αυτό το υπέροχο μουσικό απόσπασμα.

"Το 1962, όταν έκανα τη φωνοληψία στο δίσκο 'Η γειτονιά των αγγέλων', είχα στο μπουζούκι τον Ζαμπέτα, αυτός παίζει ένα γλυκό μπουζούκι.

Οι μουσικοί οι δικοί μου ήταν πιο κλασικοί, ο Χιώτης επίσης ήταν πιο αιχμηρός, πιο δεξιοτέχνης.
Πιο 'ποιητής' στο μπουζούκι ήταν ο Ζαμπέτας, ο οποίος ήταν και γλυκύτατος άνθρωπος.
Εκεί λοιπόν στο σπίτι μου κάναμε πρόβες. 'Παράμ... παράμ...' εγώ το έπαιζα στο πιάνο. Τότε μπήκε ο Ζαμπέτας, εγώ δεν τον κατάλαβα.
Του άρεσε αυτό που άκουσε, έβγαλε το μπουζούκι μόνος του και 'παράμ... παράμ...' και μου λέει: 'Ρε, σακουλεύεσαι τι ωραίο που είναι αυτό;'
Καθόμαστε και το κάνουμε πρόβα. Αυτός το έπαιζε πρώτη φορά και κατευθείαν πήγαμε στο στούντιο και κάναμε αυτόν το μαγικό δίσκο"
Μίκης Θεοδωράκης (από το βιβλίο του Γ. Μαλούχου, "Άξιος εστί", εκδόσεις Λιβάνη, 2003)

Μιά σύγχρονη και πολύ όμορφη εκτέλεση του γνωστού ορχηστρικού κομματιού, ερμηνευμένο από την Λαϊκή Ορχήστρα "Μίκης Θεοδωράκης", φτιάχτηκε για τις ανάγκες της ηχογράφησης του επίσημου cd των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στην Αθήνα. ("Φως") 

 πηγή: https://hamomilaki.blogspot.gr/2017/02/Oi.Chartaetoi.apo.ti.Geitonia.ton.Angelon.html

Business Insider: Αυτά είναι τα 15 ομορφότερα κτίρια στον κόσμο

Ο Παρθενώνας ψηφίστηκε από τους αρχιτέκτονες ως το πιο όμορφο κτίριο του κόσμου σε ψηφοφορία που διενήργησε το Business Insider.
Το περιοδικό απευθύνθηκε σε αρχιτέκτονες από όλο τον κόσμο προκειμένου να αναδείξουν τα κτίρια που κατά τη γνώμη τους έφεραν την επανάσταση στην αρχιτεκτονική.
Δείτε τα 15 κορυφαία κτίρια:
1. Παρθενώνας

2. Το Εθνικό Κογκρέσο της Βραζιλίας

3. Το Μουσείο Τέχνης του Σάο Πάολο

4. Ο Ναός στην Απαγορευμένη Πόλη στο Πεκίνο

5. Το Κτίριο Καινοτομίας, Επιστήμης και Τεχνολογίας στο Πολυτεχνείο της Φλόριντα

6. The Hubertus House στο Άμστερνταμ

7. Empire State Building στη Νέα Υόρκη

8. Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης The Niterói στο Ρίο ντε Τζανέιρο

9. Εκκλησία του Φωτός στην Οσάκα

10. Κέντρο Enterprise στο Πανεπιστήμιο East Anglia στο Νόργουιτς

11. Casa Mila στη Βαρκελώνη

12. Μουσείο Τέχνης Kimbell στο Φορτ Γουόρθ

13. Fallingwater στο Mill Run

14. Μουσείο του Ιδρύματος Barnes στη Φιλαδέλφεια

15. Νοτρ Νταμ ντι Ο στο Ronchamp


πηγή: http://tvxs.gr/news/taksidia/business-insider-ayta-einai-ta-15-omorfotera-ktiria-ston-kosmo

Η μοναδική Camera Obscura εκπέμπει SOS!

Το μοναδικό κτίριο Camera Obscura στην Ελλάδα κινδυνεύει να εξαφανιστεί.

• 
• 

Camera Obscura σημαίνει Δωμάτιο Σκοτεινό και ως κατασκευή αποτελεί το αρχέτυπο της φωτογραφικής μηχανής. Ουσιαστικά είναι ένα σκοτεινό δωμάτιο με μια μικρή οπή / φακό στην μια του πλευρά και μια ανακλαστική επιφάνεια στην απέναντι πλευρά όπου και σχηματίζεται το ανεστραμμένο είδωλο των αντικειμένων έξω από αυτό. Τα αντικείμενα αποτυπώνονται ανεστραμμένα, αλλά με διατήρηση του χρώματος και της προοπτικής. Η εικόνα αυτή μπορεί να προβληθεί σε χαρτί, και στη συνέχεια να ζωγραφιστεί για να παραχθεί μια εξαιρετικά ακριβής αναπαράσταση.

Τον 19ο και 20ο αιώνα,  πολλά κτήρια camera obscura δημιουργήθηκαν σε ακτές και τοπία φυσικής ομορφιάς. Ένα τέτοιο βρίσκεται και στην Πέρδικα της Αίγινας.

Η εγκατάσταση της Πέρδικας είναι το μοναδικό κτίριο Camera Obscura στην Ελλάδα. Δημιουργήθηκε το 2003, από τους Franz Berzl και Gustav Deutsch, στα πλαίσια του φόρουμ  ΦΩΣ / ΕΙΚΟΝΑ – Η Ακαδημία Αιγίνης, και ήταν όχι μόνο η πρώτη που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα αλλά και η πρώτη στον κόσμο που αποτύπωσε εικόνα 360 μοιρών, σε 12 διαφορετικές εικόνες. Η κατασκευή της έγινε πάνω στα θεμέλια μιας αντιαεροπορικής βάσης του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, στο επονομαζόμενο Νότιο Οχυρό της Αίγινας.

Η Camera Obscura παρέμεινε στην ίδια θέση και μετά το τέλος του φόρουμ. Μέχρι το τέλος του 2005 υπήρχε σχετική συμφωνία μίσθωσης με το Πολεμικό Ναυτικό και στην συνέχεια η συντήρηση της γινόταν με προσωπικές δαπάνες των δύο καλλιτεχνών οι οποίοι όμως δεν μπορούν πια να ανταπεξέλθουν στα έξοδα της συντήρησης.

Με την τάση της Ελλάδας να ρημάζουν τα πάντα αφημένα στην τύχη τους, χωρίς κρατική μέριμνα, το κτίριο καταστρέφεται. Ένα μοναδικό κτίριο καταρρέει και χωρίς την ετήσια του συντήρηση, κινδυνεύει να εξαφανιστεί. Ποιος μπορεί να το σώσει;

πηγή: http://www.doctv.gr/page.aspx?itemid=spg10711