Η συγκλονιστική ιστορία της 10χρονης Μαίρης που όταν απελευθερώθηκε φοβόταν τον ουρανό και έγινε διεθνές σύμβολο κακοποίησης!

«Η μαμά μου με χτυπούσε κάθε μέρα με μαστίγιο. Μου έγδαρε το πρόσωπο με ένα ψαλίδι».

Η Μαίρη Έλεν, γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1864 από τον Τόμας και την Φάνι Ουίλσον. Η ιστορία της αποτελεί την πρώτη καταγεγραμμένη υπόθεση παιδική κακοποίησης και είναι  ένα σκληρό ντοκουμέντο ενδοοικογενειακής βίας.

Όταν ο πατέρας της πέθανε, κατά τη διάρκεια της θητείας του στον αμερικανικό εμφύλιο, η μητέρα της αναγκάστηκε να αναζητήσει μια οικογένεια η οποία θα φιλοξενούσε και θα φρόντιζε την μικρή της κόρη όσο εκείνη θα ήταν στη δουλειά. Εκείνη την εποχή υπήρχαν οικογένειες ή και γυναίκες μεμονωμένα που αναλάμβαναν με την ανάλογη πληρωμή να φροντίζουν παιδιά που οι γονείς τους αδυνατούσαν να το κάνουν λόγω της σκληρής εργασίας σε άλλες πόλεις.

Διαβάστε όλο το άρθρο για τη ζωή της ΕΔΩ

ΠΗΓΗ:http://www.mixanitouxronou.gr

«Καλό το 18, υπάρχει όμως και το 20...» Μαθητές υπό την πίεση της βαθμοθηρίας και των γονέων

Ακραία, χωρίς αμφιβολία, η ενέργεια ενός δασκάλου δημοτικού να στείλει στους γονείς των μαθητών του επιστολή, εξηγώντας πως βαθμολόγησε τα παιδιά με άριστα, κατόπιν ισχυρών πιέσεων που του άσκησαν ορισμένοι εξ αυτών. 

Διευκρινίζοντας ότι η αξιολόγησή του δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, διατυπώνει την ευχή τα παιδιά να καταφέρουν στο μέλλον να κατακτήσουν τους ίδιους βαθμούς με την αληθινή τους αξία.

Η επιστολή κυκλοφόρησε πρόσφατα στο Διαδίκτυο, φέρνοντας τον εκπαιδευτικό σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση στο εργασιακό του περιβάλλον –απειλήθηκε ακόμη και με ΕΔΕ–, καθώς μία κίνηση καλοπροαίρετη, σύμφωνα με τον ίδιο, διέρρευσε χωρίς να το επιθυμεί, όταν μάλιστα ανάλογη πίεση δέχονται από τους γονείς εκπαιδευτικοί σε πολλά ελληνικά σχολεία.

Τι αποτυπώνει αλήθεια μία τέτοια κίνηση; 

Αν και υπερβολική αυτή καθεαυτή ως αντίδραση, μήπως τελικά η βαθμοθηρία είναι βαθύτερα ριζωμένη στο DNA των γονέων – αλλά και των ίδιων των παιδιών;

«Ωχ! Πήρα 19 Γεωγραφία. Ποιος την ακούει τώρα τη μάνα μου που δεν έφερα 20!» μονολογεί ο 12χρονος Γιάννης επιστρέφοντας το μεσημέρι από το σχολείο. 

«Καλά εσύ πήρες 18, ο Γιώργος όμως σε πέρασε;», επιμένει να ανακρίνει κάθε φορά τον γιο της, μαθητή Α΄ Γυμνασίου, η κ. Κατερίνα. Η πραγματικότητα, κοινή σε μεγάλη μερίδα οικογενειών.

Από το Δημοτικό
«Το άγχος επίδοσης είναι πλέον ιδιαίτερα αισθητό. Η βαθμοθηρία ξεκινά νωρίς. Στις μικρότερες τάξεις εκδηλώνεται με την τελειομανία – να είναι το παιδί γραμμένο, τα τετράδια άψογα... Από την Ε΄ τάξη, κατά την οποία, από το Άριστα ή το Καλά η βαθμολογία γίνεται αριθμητική, ο στόχος των υψηλών επιδόσεων μπαίνει στο κάδρο. 

Στο Γυμνάσιο, το κυνήγι του βαθμού εντείνεται, ενώ πλέον στο Λύκειο εγκαθιδρύεται σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του εφήβου, που πελαγώνει, έχει εκρήξεις θυμού ή πανικού. Υποφέρει αλλά δεν ξέρει πώς αλλιώς να διαχειριστεί την κατάσταση, όντας εγκλωβισμένος σε μία «επένδυση στην τελειότητα». 

Και οι γονείς; Είναι διατεθειμένοι να τα παραβλέψουν όλα, αρκεί να έρθει η επιτυχία στις εξετάσεις. 

«Εντάξει, μία χρονιά είναι, θα πιεστεί λίγο...», αποτυπώνει την κατάσταση η κ. Αντζελα Ματσακά, σχολική ψυχολόγος. 

 

Τι εισπράττουν οι εκπαιδευτικοί από τους γονείς; 

«Το παιδί μου είναι πραγματικά ξεχωριστό. Απορώ πώς δεν το βλέπετε!», 

«Είναι το εξυπνότερο παιδί σε όλο το σχολείο!», 

«Καλό το 18, υπάρχει όμως και το 20...», 

«Είσαι ο καλύτερος κι απαιτείς από τον εαυτό σου μόνο το άριστα». 

«Ωραία, πήρε το παιδί μου 19. Ποιος είναι όμως ο μέσος όρος της τάξης;», μερικές από τις συνηθέστερες αντιδράσεις, σύμφωνα με την κ. Ιωάννα, φιλόλογο με πολυετή εμπειρία.

Ποιο είναι το «κρυμμένο μήνυμα» πίσω απ’ όλα αυτά κατά την ειδικό; 

«Συνήθως, αν και υπαρκτή η απαίτηση για υψηλούς βαθμούς, δεν εκφράζεται ρητά. Εκδηλώνεται με έντονο άγχος για τη μελέτη του παιδιού και πίεση, η οποία συχνά συνοδεύεται από λεκτική ή σωματική βία. Κι όταν έρχεται ο βαθμός, αν είναι καλός, διακρίνεις μία ικανοποίηση, σαν να ανήκει η επιβράβευση στον γονέα. Στην αντίθετη περίπτωση, οι γονείς αντιδρούν με “μούτρα”, δείχνουν την απογοήτευσή τους. Ο λόγος; Ευθύνεται κυρίως η απουσία ρεαλιστικών προσδοκιών σε σχέση με τις επιδόσεις των παιδιών. Οι γονείς δεν συνειδητοποιούν ότι το κάθε παιδί έχει τη δική του νοημοσύνη, ιδιοσυγκρασία και κλίσεις. Δεν μπορούν όλα να ανταποκριθούν ή χρειάζονται έναν εναλλακτικό τρόπο μάθησης».

Ένας φαύλος κύκλος
Και πώς λειτουργούν τα παιδιά κάτω από την πίεση της βαθμοθηρίας; 

Όπως εξηγεί η κ. Ματσακά, «παρουσιάζουν αγχώδεις εκδηλώσεις, τικ, τριχοτιλλομανία, χαμηλή αυτοεκτίμηση. Δίνουν μεγάλη έμφαση στην καταναγκαστικότητα – όπως, “πρέπει να τα κάνω όλα τέλεια”. Απόρροια όλων αυτών, η πεσμένη διάθεση, το κλάμα, η δυσκολία συγκέντρωσης και προσαρμογής, ίσως και η άρνηση για το σχολείο. Βλέπεις μαθητές της Γ΄ Δημοτικού να λένε “δεν είμαι καλός”, “έκανα δύο λάθη, δεν αξίζω” – κυρίως τα πιο έξυπνα παιδιά με αυτογνωσία, έχουν μεγάλη πρόσβαση σε τέτοιες σκέψεις.

 

Η κατάσταση επιδεινώνεται στην εφηβεία, καθώς υπεισέρχεται έντονα ο ψυχολογικός παράγοντας, οι ορμονικές και ψυχοσεξουαλικές αλλαγές. 

Εκεί, το παιδί μπορεί να παρουσιάσει κατάθλιψη αλλά και απώλεια σχέσεων, να δυσκολεύεται δηλαδή να διατηρήσει φιλίες, να απομονωθεί ενώ παράλληλα, οι σχέσεις με τους γονείς γίνονται πολύ συγκρουσιακές. Αποτέλεσμα; Ενας φαύλος κύκλος - το άγχος επίδοσης επηρεάζει την απόδοση των παιδιών και το αντίστροφο». Ποιος ευθύνεται τελικά; Η ειδικός αποφαίνεται πως «το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα στη χώρα μας ενισχύει τη βαθμοθηρία. Οι γονείς έχουν προσαρμοστεί σ’ αυτό, οπότε οι δύο πλευρές αλληλοτροφοδοτούνται».

Έμφαση στη μελέτη αντί για το αποτέλεσμα
«Επειδή η βαθμοθηρία καλλιεργείται συνήθως από νωρίς, καλό είναι οι γονείς να αλλάξουν εγκαίρως τον τρόπο νοηματοδότησης της επίδοσης» συμβουλεύει η σχολική ψυχολόγος, κ. Αντζελα Ματσακά.

Τι σημαίνει ο βαθμός; Σύμφωνα με την ίδια, «δεν είναι παρά ένα μέσο για να ενισχυθεί η προσπάθεια του παιδιού. Δεν είναι αντανάκλαση της αξίας του, ούτε δείκτης της νοημοσύνης του, ενώ δεν εξασφαλίζει τη μελλοντική επιτυχία του στη ζωή. Αν το καταλάβει ο γονιός, θα το καταλάβει και το παιδί. Καλό είναι να δοθεί έμφαση στη διαδικασία της μελέτης αντί για το αποτέλεσμα, να αναδειχθεί η σημασία της γνώσης, προκειμένου να αποσυνδεθεί ο βαθμός από την “αξία” του μαθητή. 

Ειδικά στο δημοτικό, αυτό γίνεται πολύ εύκολα, συσχετίζοντας τις σχολικές γνώσεις με την καθημερινή ζωή, με μία λειτουργικότητα – π.χ. χρήση μαθηματικών στα ψώνια ή στο μαγείρεμα. 

Σημαντικό, επίσης, είναι να αμφισβητήσουμε όλη αυτή την “επένδυση στην τελειότητα”, παύοντας να επισημαίνουμε διαρκώς τα λάθη. 

Ο χαμηλός βαθμός δείχνει ότι “μάλλον κάτι δεν πήγε καλά” και από κάτι τρομακτικό ή απειλητικό, μετατρέπεται σε χρήσιμο μήνυμα που θα οδηγήσει στη βελτίωση. Και το πιο σημαντικό: να προσαρμόσουν οι γονείς τις προσδοκίες τους στις πραγματικές δυνατότητες του παιδιού τους, να το βοηθήσουν να δει τις ικανότητες για να τις αξιοποιήσει αλλά και τις αδυναμίες του, ώστε να τις δουλέψει».

πηγή:kathimerini

Τα συναισθήματα και οι φόβοι των παιδιών χωρισμένων γονιών!

Η κυρία Μερσύνη Αρμενάκα, παιδοψυχίατρος με ειδίκευση στη συστημική θεραπεία οικογένειας και ζευγαριών, χαρτογραφεί το ευαίσθητο ψυχικό πεδίο των παιδιών που βιώνουν τον χωρισμό των γονιών τους. 

Τι συνέπειες μπορεί να έχει το διαζύγιο στη ψυχολογία του παιδιού και από ποια ηλικία αυτές γίνονται εμφανείς;

Τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι τα μισά σχεδόν παντρεμένα ζευγάρια καταλήγουν σε διαζύγιο.

Πώς επηρεάζει το παιδί το διαζύγιο των γονιών του;
Συχνά οι συνέπειες του διαζυγίου στην ψυχολογία του παιδιού ξεκινούν πολύ πριν χωρίσει οριστικά το ζευγάρι, μέσα από τις συγκρούσεις και τις εντάσεις που εκδηλώνονται στη σχέση του, ενώ μπορεί να συνεχιστούν επί μακρόν και μετά τον τυπικό χωρισμό, μέχρι την ολοκλήρωση της διαδικασίας. 

Μελέτες έχουν δείξει ότι τα παιδιά αυτά έχουν τριπλάσια πιθανότητα για ανάπτυξη ψυχοπαθολογίας, σε σχέση με τα άλλα παιδιά και εφήβους. 

Μια πανεθνική διαχρονική έρευνα στην Αμερική με μελέτη μεγάλου δείγματος 7χρονων παιδιών με χωρισμένους γονείς έδειξε ότι το 30% των παιδιών αυτών έκανε ψυχοθεραπεία κατά τη διάρκεια της εφηβείας.

Τι φοβάται ένα παιδί χωρισμένων παιδιών;
Αυτό που χαρακτηρίζει όλα τα παιδιά είναι ο φόβος εγκατάλειψης. Μέχρι την ηλικία των 5 χρόνων πολλά παιδιά νομίζουν ότι αυτά φταίνε για τον χωρισμό των γονιών τους και φοβούνται ότι θα τα εγκαταλείψουν.

Τι άλλο αισθάνονται τα παιδιά των χωρισμένων γονιών;
Πολύ συχνά, εμφανίζουν άγχος αποχωρισμού, ενούρηση και επιθετικές τάσεις. Μπορεί να είναι επιθετικά και νευρικά, πολλές φορές όμως είναι θλιμμένα και έχουν δυσκολίες στον ύπνο. 

Οι επιπτώσεις αυτές διαφοροποιούνται ανάλογα με την ηλικία του παιδιού. 

Στα μικρά παιδιά κάτω των 3 χρόνων υπάρχουν ελάχιστες μνήμες και οι μετέπειτα επιπτώσεις είναι μάλλον λιγότερες. 

Τα παιδιά σχολικής ηλικίας πενθούν ανοικτά, αισθάνονται προσωπική απόρριψη, εμφανίζουν κακές σχολικές επιδόσεις, παρουσιάζουν σωματικές ενοχλήσεις, καταθλιπτικά στοιχεία, λένε ψέματα, κάνουν μικροκλοπές.

Τα παιδιά χωρισμένων γονιών έχουν πιο έντονη εφηβεία;
Στην εφηβεία όπου η ανάγκη για σταθερότητα είναι μεγάλη και στην περίπτωση που τους λείπει η πατρική φιγούρα έχουν αισθήματα θυμού, προδοσίας, σε αρκετές περιπτώσεις τα παιδιά που έχουν βιώσει τον χωρισμό των γονιών τους επιδίδονται σε έντονη σεξουαλική δραστηριότητα, μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ και ουσιών ενώ και η παραβατική συμπεριφορά είναι συχνή.Πηγή: boro.gr

Το bullying και η ευθύνη των γονιών.

 .. οι γονείς ευθύνονται για τη συμπεριφορά των παιδιών τους μέχρι την ενηλικίωσή τους. Τα λόγια μας και κυρίως οι πράξεις μας είναι καθοριστικά στην ανάπτυξη και εξέλιξη της προσωπικότητας των παιδιών μας, την οποία διαμορφώνουν μιμούμενοι τη δική μας συμπεριφορά.

Bullying, μια λέξη που ακούμε συχνά το τελευταίο διάστημα. Μια λέξη που το άκουσμά της και μόνο μας γεμίζει συναισθήματα φόβου, οίκτου, οργής και πολλά άλλα. 

Ένα φαινόμενο νεανικής παραβατικότητας που αναφέρεται στη χρήση βίας μεταξύ μαθητών ή συνομήλικων παιδιών με στόχο να προκληθεί πόνος ή αναστάτωση. Η βία μπορεί να έχει τη μορφή λεκτικού εκφοβισμού, κοινωνικού εκφοβισμού, σωματικού ή και ηλεκτρονικού εκφοβισμού.

Το φαινόμενο αυτό υπάρχει σε πολλές χώρες του κόσμου και δεν είναι φαινόμενο της εποχής μας μόνο. Τα τελευταία χρόνια όμως, μοιάζει να εμφανίζει έξαρση ή τουλάχιστον τώρα υπάρχει η δυνατότητα να ακουστεί σε περισσότερο κόσμο.

Όλοι μας έχουμε ακούσει για κάποιο περιστατικό παιδιού που έπεσε θύμα bullying , είτε από την τηλεόραση, είτε από το σχολείο του παιδιού μας, είτε από οικείους και γνωστούς.
Κατά συνέπεια, όλοι συμπονούμε το θύμα, αισθανόμαστε λύπη για την "κατάντια" της κοινωνίας μας, πολλοί φοβόμαστε μη συμβεί και στο δικό μας παιδί, οργιζόμαστε με τους θύτες και προσπαθούμε να βρούμε σε ποιόν θα επιρρίψουμε τις ευθύνες .

Η σκέψη που τριγυρίζει στο κεφάλι μου συνεχώς όμως, είναι πού φταίμε εμείς οι γονείς και σε ποιόν βαθμό. 

Είμαι μαμά δύο μικρών κοριτσιών που ελπίζω και εύχομαι ότι δεν θα παίξουν τους ρόλους του θύματος ή του θύτη ποτέ. Είμαι όμως της άποψης ότι οι γονείς ευθύνονται για τη συμπεριφορά των παιδιών τους μέχρι την ενηλικίωσή τους. Τα λόγια μας και κυρίως οι πράξεις μας είναι καθοριστικά στην ανάπτυξη και εξέλιξη της προσωπικότητας των παιδιών μας, την οποία διαμορφώνουν μιμούμενοι τη δική μας συμπεριφορά.

Έχουμε επομένως αναλογιστεί το δικό μας μερίδιο ευθύνης; 

Εκείνη τη στιγμή, για παράδειγμα, που λύνουμε τις προσωπικές μας διαφορές με τον σύντροφό μας φωνάζοντας και βρίζοντας με σιωπηλούς μάρτυρες τα παιδιά μας; Ή την άλλη στιγμή που ωρυόμαστε σαν τρελοί προσπαθώντας να νουθετήσουμε τα παιδιά μας; 

Μήπως είναι εκείνη ακριβώς η στιγμή που διδάσκουμε (άθελά μας, δεν λέω) ότι οι προσωπικές διαφορές λύνονται μόνο με λεκτική βία;

Όπως σ' εκείνη την άλλη περίπτωση που ένας οργισμένος σύζυγος επιβάλλεται στη γυναίκα του μέσω ξυλοδαρμού; 

Μήπως, λέω μήπως, το μήνυμα που παίρνει το παιδί μας είναι ότι υπερισχύει ο πιο δυνατός; 

Ότι όταν δεν μας αρέσει κάτι που λέει ή κάνει κάποιος έχουμε το δικαίωμα να τον "πλακώσουμε στο ξύλο; 

Ή ακόμα και στις περιπτώσεις που καθώς οδηγούμε, χρησιμοποιούμε διάφορα κοσμητικά επίθετα για να χαρακτηρίσουμε τους άλλους οδηγούς; 

Όταν η γλώσσα μας τρέχει γρηγορότερα από το μυαλό μας και λέει λέξεις όπως "χοντρός", "χαζός", "μαύρος", "φτωχός" κτλ για να περιγράψει κάποιον γνωστό μας, κάνοντας φυσικά ξεκάθαρη την υποτιμητική χρήση των παραπάνω; 

Μήπως έτσι δημιουργούμε την αντίληψη ότι οι άνθρωποι διακρίνονται σε ανώτερους και κατώτερους βάσει εμφάνισης, χρώματος, νοημοσύνης, οικονομικής κατάστασης;
Επειδή τέτοια φαινόμενα αντιμετωπίζονται εν τη γενέσει τους και η κοινωνία αλλάζει, όταν αλλάζουν πρώτα οι μονάδες.

πηγή:http://hamomilaki.blogspot.gr

 

Η μεγαλύτερη συλλογή μικροσκοπικών βιβλίων!

Αυτή η μοναδική συλλογή βρίσκεται στην κατοχή του Jozsef Tari από την Ουγγαρία. Ο Tari έχει καταφέρει να συλλέξει περισσότερα από 4.500 μικρά βιβλία!

Πηγή: newsbeast.gr

3D πίνακες για τυφλούς

Δύο διάσημοι πίνακες ζωγραφικής γίνονται τρισδιάστατοι για τους ανθρώπους με προβλήματα όρασης

285 εκατομμύρια άνθρωποι στη Γη έχουν σοβαρά προβλήματα όρασης. Έτσι, η διάσημη Mona Lisa του Λεονάρντο ντα Βίντσι και ο πίνακας Washington Crossing the Delaware του Γερμανού Emanuel Gottlieb Leutze γίνονται τρισδιάστατα, ώστε άνθρωποι που στερούνται την αίσθηση της όρασης να μπορούν να γνωρίσουν τη ζωγραφική με την αίσθηση της αφής.

Οι πίνακες δημιουργήθηκαν σαν ανάγλυφα έργα τέχνης ενώ διαθέτουν και μια σειρά αισθητήρων που όταν τους αγγίζει κάποιος, δίνουν ακουστικές πληροφορίες για το έργο. Τα έργα δημιουργήθηκαν μέσω μιας 3D διεργασίας που αναπτύχθηκε από τον John Olson και την εταιρία του 3D Photoworks και η διαδικασία δεν ήταν καθόλου εύκολη αφού για να ολοκληρωθεί, χρειάστηκε περίπου εφτά χρόνια.

πηγή:http://www.doctv.gr

 

 

Το σύννεφο και ο αμμόλοφος, από τον Πάουλο Κοέλο.

      

Η Αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ... μεταμορφώνεται

 

Ένα νεαρό σύννεφο γεννήθηκε στο μέσο μιας μεγάλης καταιγίδας στη Μεσόγειο.

 

Αλλά δεν πρόλαβε να μεγαλώσει εκεί, ένας δυνατός άνεμος έσπρωξε όλα τα σύννεφα προς την Ανατολή.

 

Μόλις έφτασαν στην ήπειρο, το κλίμα άλλαξε στον ουρανό έλαμπε ένας γενναιόδωρος ήλιος και από κάτω τους εκτεινόταν η χρυσαφένια άμμος της ερήμου Σαχάρα. Ο άνεμος συνέχισε να τα σπρώχνει προς τα δάση του Νότου, καθώς στη έρημο δεν βρέχει σχεδόν ποτέ.

 

Ωστόσο, τα νεαρά σύννεφα είναι σαν τους νεαρούς ανθρώπους. Το σύννεφό μας λοιπόν αποφάσισε ν' απομακρυνθεί από τους γονείς του και τους μεγαλύτερους φίλους του για να γνωρίσει τον κόσμο.

 

– Τι κάνεις εκεί; Φώναξε ο άνεμος. Η έρημος είναι όλη ίδια! Γύρνα στο σμήνος και θα πάμε στο κέντρο της Αφρικής, όπου υπάρχουν εκθαμβωτικά βουνά και δέντρα!

 

Αλλά το νεαρό σύννεφο, ανυπότακτο από τη φύση του, δεν υπάκουσε. Χαμήλωσε σιγά-σιγά, έως ότου κατάφερε να αιωρηθεί σε μια γενναιόδωρη και γλυκιά αύρα και να πλησιάσει τη χρυσαφένια άμμο.

 

Αφού τριγύρισε αρκετά, πρόσεξε ότι ένας από τους αμμόλοφους του χαμογελούσε. Είδε ότι κι εκείνος ήταν νέος, πρόσφατα σχηματισμένος από τον άνεμο που μόλις είχε περάσει. Την ίδια στιγμή ερωτεύτηκε την χρυσή του κόμη.

 

– Καλημέρα, είπε. Πώς είναι η ζωή εκεί κάτω;

 

– Έχω την συντροφιά των άλλων αμμόλοφων, του ήλιου, του ανέμου και των καραβανιών που περνούν από δω πότε-πότε. Μερικές φορές κάνει πολλή ζέστη, όμως είναι υποφερτή. Και πώς είναι η ζωή εκεί πάνω;

 

– Κι εδώ υπάρχει άνεμος και ήλιος, αλλά το πλεονέκτημα είναι ότι μπορώ και τριγυρνάω στον ουρανό και να μαθαίνω πολλά πράγματα.

 

– Για μένα η ζωή είναι σύντομη, είπε ο αμμόλοφος. Όταν ο άνεμος επιστρέψει από τα δάση, θα εξαφανιστώ.

 

– Και αυτό σου προκαλεί θλίψη;

 

– Μου δίνει την εντύπωση ότι δεν χρησιμεύω σε τίποτα.

 

– Κι εγώ αισθάνομαι το ίδιο. Μόλις περάσει ο επόμενος άνεμος θα πάω στο Νότο και θα μεταμορφωθώ σε βροχή. Αυτή είναι η μοίρα μου ωστόσο. Ο αμμόλοφος δίστασε, αλλά τελικά είπε:

 

– Ξέρεις ότι εμείς εδώ στην έρημο τη βροχή την λέμε «παράδεισο»;

 

– Δεν ήξερα ότι μπορούσα να μεταμορφωθώ σε κάτι τόσο σημαντικό, είπε το σύννεφο γεμάτο περηφάνια.

 

– Έχω ακούσει πολλούς μύθους από γέρικους αμμόλοφους. Λένε ότι μετά τη βροχή καλυπτόμαστε από χλόη και λουλούδια. Εγώ όμως ποτέ δεν θα μάθω τι είναι αυτό, γιατί στην έρημο βρέχει πολύ σπάνια. Ήταν η σειρά του σύννεφου να διστάσει. Αμέσως μετά όμως του χάρισε ένα πλατύ χαμόγελο.

 

– Αν θέλεις, μπορώ να ρίξω πάνω σου βροχή. Αν και μόλις έφτασα, σ' έχω ερωτευθεί και θα θελα να μείνω εδώ για πάντα.

 

– Όταν σε είδα για πρώτη φορά στον ουρανό κι εγώ σε αγάπησα, είπε ο αμμόλοφος. Αν όμως μεταμορφώσεις την ωραία λευκή κόμη σου σε βροχή, θα πεθάνεις.

 

– Η Αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ, είπε το σύννεφο. Μεταμορφώνεται. Κι εγώ θέλω να σου δείξω τον παράδεισο. Άρχισε λοιπόν να χαϊδεύει τον αμμόλοφο με μικρές σταγόνες και παρέμειναν μαζί μέχρι που εμφανίστηκε το ουράνιο τόξο.

 

Την επόμενη μέρα ο μικρός αμμόλοφος ήταν καλυμμένος με λουλούδια. Κάποια σύννεφα που περνούσαν με προορισμό την Αφρική νόμισαν ότι εκεί ήταν ένα κομμάτι του δάσους που έψαχναν κι έριξαν κι άλλη βροχή.

 

Λίγα χρόνια μετά, ο αμμόλοφος είχε μεταμορφωθεί σε όαση, η οποία δρόσιζε τους με τη σκιά των δέντρων της.

 πηγή:http://www.thessalonikiartsandculture.gr