Γιατί αγαπάμε να μαθαίνουμε για τη δυστυχία των άλλων;

 

Όσοι έχουν μεγαλώσει σε χωριά ή έστω σε μικρές γειτονιές θα έχουν παρατηρήσει ότι τα καλύτερα, τα πιο επιτυχημένα…κουτσομπολιά είναι τα αρνητικά.

Όταν λέμε αρνητικά εννοούμε αυτά που εμπεριέχουν μια δυσάρεστη είδηση για τον άλλον. Κανείς δηλαδή δεν θα ενδιαφερθεί παραπάνω από 5 λεπτά αν κάποιος του μεταφέρει ότι ο τάδε παντρεύεται ή πέρασε σε πολύ καλή σχολή στο πανεπιστήμιο. Αντίθετα όμως αν η “είδηση” περιλαμβάνει ένα διαζύγιο, μια αρρώστια ή μια αποτυχία ταξιδεύει γρηγορότερα και από το φως.

Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; Είμαστε τόσο κακοί άνθρωποι που θέλουμε το κακό των άλλων; Θέλουμε να υποφέρουν οι άλλοι και να μην είναι ευτυχισμένοι; Ή είναι κάτι που κάνουμε υποσυνείδητα ώστε να αισθανόμαστε εμείς καλύτερα;

Υπάρχει μία φράση, που χρεώνεται στον Τρούμαν Καπότε που λέει ότι η ευτυχία των άλλων μπορεί να μελαγχολήσει και τον πιο πρόσχαρο άνθρωπο. Αν το αναλογιστούμε αυτό, κρύβει πολύ μεγάλη αλήθεια μέσα του. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι οι πραγματικοί φίλοι είναι αυτοί που στέκονται δίπλα μας και χαίρονται με τις χαρές μας και όχι αυτοί που μας στηρίζουν στις λύπες και στις δυσκολίες μας.

Γιατί το κάνουμε όμως αυτό; Γιατί θέλουμε να μαθαίνουμε ότι οι άλλοι δυσκολεύονται στη ζωή τους;

Μια άποψη είναι ότι το κάνουμε γιατί θέλουμε να νιώθουμε ότι δεν είμαστε οι μόνοι σε αυτόν τον κόσμο που έχουμε δυσκολίες. Για κάποιο λόγο, το να πονάει και ο άλλος δίπλα μας απαλύνει και τον δικό μας πόνο, τον κάνει πιο υποφερτό γιατί αισθανόμαστε ότι τον μοιραζόμαστε. Επίσης, μας δίνει δύναμη το να ξέρουμε ότι ναι, υπάρχουν τελικά και χειρότερα. Μπορεί να περνάμε εμείς δύσκολα αλλά, κοίτα, ο Κώστας απέναντι είναι σε χειρότερη κατάσταση από εμάς. Άρα είμαστε σε καλύτερη κατάσταση έστω και από έναν.

Όλη αυτή η συμπεριφορά μας δίνει μια αίσθηση μιζέριας, ότι έχουμε ένα κενό στη ζωή μας και ψάχνουμε να το καλύψουμε με τις ζωές των άλλων. Αν πιάσουμε τον εαυτό μας να νιώθουμε, να σκεφτόμαστε έτσι ίσως θα πρέπει να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να αναλογιστούμε τι μας οδήγησε σε αυτό το μονοπάτι. Τι δεν μας αρέσει στη ζωή μας, τι μας κάνει δυστυχισμένους τόσο που έχουμε ανάγκη να βλέπουμε και τους άλλους ανάλογα ώστε να ανεβούμε ψυχολογικά;

Τέτοια συναισθήματα μπορεί να συνδέονται άμεσα και με τη ζήλια αλλά και με την έλλειψη αυτοπεποίθησης. Μήπως αποζητούμε συνέχεια επιβεβαίωση και θέλουμε να την λαμβάνουμε μέσω της μείωσης των άλλων γύρω μας; Όποια και αν είναι η ρίζα τους, το μόνο που κάνουν είναι να δηλητηριάζουν τη ζωή μας και τις σχέσεις μας με τους άλλους. Καλό θα ήταν να τα απομονώσουμε και να μην τα αφήνουμε να μας κυβερνούν γιατί ο μόνος που βγαίνει χαμένος στο τέλος είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.

Στην τελική, μπορούμε να τα κάνουμε να λειτουργήσουν θετικά! Να μας ωθήσουν να γίνουμε καλύτεροι, όχι για να ανταγωνιστούμε τους άλλους αλλά για να αισθανθούμε εμείς πιο όμορφα. Οι δυσκολίες των άλλων μπορούν να μας κάνουν να εκτιμήσουμε περισσότερο τις ευκολίες και τις χαρές της δικής μας ζωής που υπό άλλες συνθήκες θα μας φαίνονταν λίγες. Και αν είμαστε εμείς καλά, θα θελήσουμε να κάνουμε και τους άλλους καλύτερα! 

 

πηγή: http://as-milisoume.gr/el/Articles/giati-agapame-na-mathainoume-apo-ti-distixia-ton-allon

Η μοναδική Camera Obscura εκπέμπει SOS!

Το μοναδικό κτίριο Camera Obscura στην Ελλάδα κινδυνεύει να εξαφανιστεί.

• 
• 

Camera Obscura σημαίνει Δωμάτιο Σκοτεινό και ως κατασκευή αποτελεί το αρχέτυπο της φωτογραφικής μηχανής. Ουσιαστικά είναι ένα σκοτεινό δωμάτιο με μια μικρή οπή / φακό στην μια του πλευρά και μια ανακλαστική επιφάνεια στην απέναντι πλευρά όπου και σχηματίζεται το ανεστραμμένο είδωλο των αντικειμένων έξω από αυτό. Τα αντικείμενα αποτυπώνονται ανεστραμμένα, αλλά με διατήρηση του χρώματος και της προοπτικής. Η εικόνα αυτή μπορεί να προβληθεί σε χαρτί, και στη συνέχεια να ζωγραφιστεί για να παραχθεί μια εξαιρετικά ακριβής αναπαράσταση.

Τον 19ο και 20ο αιώνα,  πολλά κτήρια camera obscura δημιουργήθηκαν σε ακτές και τοπία φυσικής ομορφιάς. Ένα τέτοιο βρίσκεται και στην Πέρδικα της Αίγινας.

Η εγκατάσταση της Πέρδικας είναι το μοναδικό κτίριο Camera Obscura στην Ελλάδα. Δημιουργήθηκε το 2003, από τους Franz Berzl και Gustav Deutsch, στα πλαίσια του φόρουμ  ΦΩΣ / ΕΙΚΟΝΑ – Η Ακαδημία Αιγίνης, και ήταν όχι μόνο η πρώτη που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα αλλά και η πρώτη στον κόσμο που αποτύπωσε εικόνα 360 μοιρών, σε 12 διαφορετικές εικόνες. Η κατασκευή της έγινε πάνω στα θεμέλια μιας αντιαεροπορικής βάσης του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, στο επονομαζόμενο Νότιο Οχυρό της Αίγινας.

Η Camera Obscura παρέμεινε στην ίδια θέση και μετά το τέλος του φόρουμ. Μέχρι το τέλος του 2005 υπήρχε σχετική συμφωνία μίσθωσης με το Πολεμικό Ναυτικό και στην συνέχεια η συντήρηση της γινόταν με προσωπικές δαπάνες των δύο καλλιτεχνών οι οποίοι όμως δεν μπορούν πια να ανταπεξέλθουν στα έξοδα της συντήρησης.

Με την τάση της Ελλάδας να ρημάζουν τα πάντα αφημένα στην τύχη τους, χωρίς κρατική μέριμνα, το κτίριο καταστρέφεται. Ένα μοναδικό κτίριο καταρρέει και χωρίς την ετήσια του συντήρηση, κινδυνεύει να εξαφανιστεί. Ποιος μπορεί να το σώσει;

πηγή: http://www.doctv.gr/page.aspx?itemid=spg10711

Η νέα βιβλιοθήκη της ΑΣΚΤ!

Η νέα βιβλιοθήκη της ΑΣΚΤ, η παλαιότερη βιβλιοθήκη εικαστικών της χώρας μετακόμισε και είναι ανοιχτή για όλους. Αξίζει να την γνωρίσετε και να τη ζήσετε!

Η νέα βιβλιοθήκη της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών ήρθε και είναι ανοιχτή σε όλους. Στεγασμένη σε νέο κτίριο, η καινούρια βιβλιοθήκη είναι δέκα φορές μεγαλύτερη σε μέγεθος από την προηγούμενη.

Καλύπτει 4.780 τ.μ. και η συλλογή της περιλαμβάνει 64.000 τόμους βιβλίων, 410 τίτλους περιοδικών, 5000 τόμους οπτικοακουστικού υλικού, μια σπάνια συλλογή παλαιών και πολύτιμων βιβλίων Τέχνης, μια ψηφιακή συλλογή αποτελούμενη από 12 βιβλία και 19 περιοδικά τέχνης, και μια συλλογή περίπου 500 χαρακτικών έργων - μερικά μάλιστα έχουν ανεκτίμητη αξία.

Η Βιβλιοθήκη της ΑΣΚΤ είναι η αρχαιότερη και μεγαλύτερη βιβλιοθήκη εικαστικών τεχνών στην Ελλάδα και μετρά 180 χρόνια ζωής. Το νέο κτήριο κατασκευάστηκε από την Α.Σ.Κ.Τ. (Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων) και σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες Σουζάνα και Δημήτρη Αντωνακάκη. Οι μελέτες των χώρων, η σχεδίαση των υποδομών και η μετεγκατάσταση της Βιβλιοθήκης, πραγματοποιήθηκαν με Δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος και ανατέθηκαν μετά από διαγωνισμό στον αρχιτέκτονα Διονύση Σοτοβίκη.

Στο ισόγειο έχει ένα μικρό αμφιθέατρο (80 θέσεων) για πολλαπλές χρήσεις, ψηφιακή βιβλιοθήκη, βιβλιοστάσια και αναγνωστήριο και είναι πλήρως εξοπλισμένο με σύγχρονα οπτικοακουστικά συστήματα.

Στον πρώτο όροφο υπάρχουν  βιβλιοστάσια, αναγνωστήρια, μικρότερες περιοχές μελέτης και ένα αίθριο.

Στο δεύτερο όροφο υπάρχει μια αίθουσα συνεδριάσεων, ενώ φιλοξενείται επίσης η σημαντική βιβλιοθήκη/αρχείο του διακεκριμένου ιστορικού τέχνης Χρήστου Ιωακειμίδη.

πηγή:http://www.doctv.gr/page.aspx?itemid=spg10734

Αλκυονίδες μέρες. Μύθος ή πραγματικότητα;

Αλκυονίδες μέρες χαρακτηρίζονται από τους Έλληνες συνήθως οι ημέρες του Ιανουαρίου κατά τις οποίες επικρατεί ωραίος καιρός με ηλιοφάνεια. Πώς προέκυψε όμως αυτό;

Ο αστέρας Αλκυόνη

Οι ημέρες αυτές έλαβαν το όνομά τους («αλκυόνιαι») από το μύθο της ελληνικής μυθολογίας τον σχετικό με το θαλάσσιο πτηνό Αλκυόνη, που αποτελεί την αλληγορική σημασία του ομώνυμου αστέρα Αλκυόνη των Πλειάδων που φέρεται με το όνομα του πτηνού.

Ο αστέρας Αλκυόνη κατά την εποχή αυτή μεσουρανεί κατά τις εσπερινές ώρες και επομένως κατά τις ανέφελες νύκτες του Ιανουαρίου είναι ορατός στο σύμπλεγμα των Πλειάδων, ως κορωνίδα της Πούλιας, κατα τη δημώδη έκφραση, που σημαίνεται ως προς το ζενίθ, στην ψηλότερη περιοχή του ουράνιου θόλου.

Εξ αυτού του απλού φυσικού γεγονότος όλες οι συνεχόμενες ημέρες που είναι ορατός ο αστέρας Αλκυών ήταν πολύ φυσικό να ονομασθούν Αλκυονίδες.

Η Αλκυόνη στη Μυθολογία

Ο μύθος λέει ότι η Αλκυόνη πριν γίνει πουλί ήταν μία πανέμορφη γυναίκα κόρη του Θεού των ανέμων Αίολου και της Ενάρετης.

Η Αλκυόνη ήταν παντρεμένη με τον Κήυκα.Η ένωσή τους ήταν τέλεια κι ένιωθαν τόσο ευτυχισμένοι, ώστε να νομίζουν ότι δεν ήταν κοινοί άνθρωποι. Σιγά σιγά, άρχισαν να πιστεύουν ότι είναι ισάξιοι των Θεών.

Ο Κήυκας θεώρησε τον εαυτό του ισάξιο του Δία και η Αλκυόνη ισάξιο της Ήρας.

Τόσο πολύ το πίστεψαν πού άρχισαν να φωνάζουν ο ένας τον άλλο με τα ονόματα Δίας και Ήρα, με αυτό τον τρόπο προκάλεσαν τους Θεούς και ιδιαίτερα τον Δία.

Όταν το έμαθε ο Δίας θύμωσε τόσο που μια μέρα που ο Κήυκας ήταν με το καράβι του στ’ ανοιχτά έριξε κεραυνό και το τσάκισε, με αποτέλεσμα αβοήθητος καθώς ήταν να πέσει στα μανιασμένα κύματα ο Κήυκας να πνιγεί.

Όταν έμαθε η Αλκυόνη το γεγονός πήγε με αγωνία στ’ ακρογιάλι μήπως μπορέσει να βρει τον αγαπημένο της ζωντανό, το μόνο όμως που βρήκε ήταν λίγα σπασμένα ξύλα που είχε ξεβράσει το νερό, άρχισε τότε να κλαίει απαρηγόρητα, μερόνυχτα θρηνούσε τον χαμό του αγαπημένου της.

Ο Δίας στο τέλος την λυπήθηκε και την μεταμόρφωσε σε πουλί.

Ένα πανέμορφο πουλί που πήρε το όνομά της, και το οποίο ζει κοντά στη θάλασσα, σαν να περιμένει να εμφανιστεί μέσα από τα κύματα ο χαμένος Κήυκας..Το μαρτύριό της όμως δεν είχε τελειώσει, γεννούσε τα αυγά της, μέσα στη βαρυχειμωνιά και τα κλωσούσε στα βράχια της ακτής. Μα τα αγριεμένα κύματα ορμούσαν στη στεριά, σκαρφάλωναν στα βράχια, κατέστρεφαν τη φωλιά και τ’ αυγά της.

Για άλλη μία φορά ο Δίας έδειξε συμπόνια για την Αλκυόνη, δεκαπέντε μέρες στην καρδιά του χειμώνα, να κοπάζουν οι άνεμοι, να ζεσταίνει την πλάση ο ήλιος, μέχρι να μπορέσει η Αλκυόνη να κλωσήσει τ’ αυγά και να βγουν τα μικρά της από μέσα.

Οι Αλκυονίδες νήσοι

Οι Αλκυονίδες νήσοι, καλούμενες και κατ΄ ευφημισμό «καλά νησιά» αποτελούν ένα νησιωτικό σύμπλεγμα στο ανατολικό τμήμα του Κορινθιακού κόλπου, του λεγόμενου κόλπου του Λειβαδάστρου, απέναντι από το ακρωτήριο Ολμιών στο Νομό Κορινθίας.

Το νησιωτικό αυτό σύμπλεγμα αποτελείται από μια συστάδα τεσσάρων νησιών: τη Ζωοδόχο Πηγή (νησίδα), το Δασκαλειό (Αλκυονίδων), το Γλαρονήσι (Αλκυονίδων) και το Πρασονήσι (Αλκυονίδων).

Πρόκειται για τέσσερις κορυφές υφαλονήσου που εδράζεται σε βάθος περίπου 190 μέτρων και που φέρεται ν΄ αναδύθηκε από αμνημονεύτων ετών λόγω γεωλογικών διεργασιών. Εξ αυτού συμπεραίνεται ότι αυτές αποτελούν το επίκεντρο σεισμών που εκδηλώνονται στη περιοχή. Είναι σχετικά νησιά άνυδρα και υπάρχουν ελάχιστα κτίσματα σε αυτά, καθώς επίσης και ιχθυοκαλιέργιες. Στο έδαφός τους έχουν εντοπιστεί ερείπια αρχαίων εγκαταστάσεων.

Η περιοχή των «Καλών νήσων», όπως αναφέρθηκε παραπάνω, είναι ιδιαίτερα σεισμογενής και ήταν το επίκεντρο του τρομακτικού σεισμού του 1981 με πολλούς νεκρούς στην Αθήνα.

Το όνομά τους προέρχεται από τις Αλκυονίδες, μυθικές κόρες του γίγαντα Αλκυονέα.

Η άποψη των μετεωρολόγων

Από καθαρά μετεωρολογική άποψη οι αλκυονίδες ημέρες ως ημέρες καλοκαιρίας εξηγούνται από το γεγονός ότι στο γεωγραφικό πλάτος που βρίσκεται η Ελλάδα μέχρι το γεωγραφικό πλάτος κυρίως της βορειοανατολικής Ευρώπης, κατά την περίοδο του χειμώνα παρατηρείται η αυτή βαρομετρική πίεση (εξίσωση πίεσης) με συνέπεια αφενός να μη δημιουργούνται άνεμοι και αφετέρου ο καιρός να είναι μεν ψυχρός αλλά και ηλιόλουστος, λόγω της αντικυκλωνικής κατάστασης.

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως κάθε χρόνο υπάρχουν Aλκυονίδες ημέρες. Υπάρχουν και έτη που έλειψαν τελείως όπως το 1947, αλλά και οι ημερομηνίες έναρξης και λήξης και διάρκεια αυτών δεν είναι σταθερές. Συνηθέστερα όμως καλύπτουν σχεδόν το δεύτερο ήμισυ του Ιανουαρίου. Παρόλα αυτά, άλλοι επιμένουν να αποδίδουν τη διάρκειά τους σε διάστημα 14 αίθριων ημερών, από τις 15 Δεκεμβρίου έως 15 Φεβρουαρίου στην Ελλάδα, στην καρδιά του χειμώνα.

Οι σχετικοί μύθοι είναι πολλοί και σε όλες τις εκδοχές τους μιλούν για τους θεούς, που προσέφεραν τις μέρες αυτές στο πουλί Αλκυόνη, στο οποίο μεταμόρφωσε ο Δίας την Αλκυόνη, κόρη του θεού των ανέμων Aιόλου, μετά το θάνατό της, ώστε να μπορεί να γεννά τα αυγά του στα βράχια των αλκυονίδων νήσων χειμώνα κι όχι άνοιξη.

πηγή: https://antichainletter.wordpress.com/2014/01/13/alkion/

Από που έρχονται τα μωρά; [ΑΝΙΜΑΤΙΟΝ]

Από που έρχονται τα μωρά;» ρωτάνε τα παιδιά και οι γονείς απαντούν ότι «τα φέρνει ο πελαργός». «Και που τα βρίσκει ο πελαργός;» είναι το επόμενο ερώτημα…
Καθ΄όλη τη διάρκεια της μέρας χαρούμενα σύννεφα στον ουρανό φτιάχνουν χαριτωμένα μωρά - αγοράκια, κοριτσάκια, γατάκια, κουταβάκια κι άλλα όμορφα πλασματάκια - και τα δίνουν στους πελαργούς τους, για να τα παραδώσουν στους γονείς που τα περιμένουν, όλο αγωνία.

Ωστόσο, ένα μοναχικό γκρίζο σύννεφο που ονομάζεται Gus έχει το έργο της δημιουργίας ζώων που είναι χαριτωμένα, αλλά δεν είναι τόσο αγαπησιάρικα. Ο πελαργός του ο Peck, περνάει δύσκολα, καθώς των έχει δαγκώσει ένα κροκοδειλάκι, τον έχει τρυπήσει ένα κριαράκι και τον έχει τσιμπήσει ένα σκαντζοχοιράκι. Όταν μαθαίνει ότι η επομένη παράδοση του αφορά ένα καρχαριάκι τρομάζει τόσο που το σκάει…
Το σύννεφο του, ο Gus, αρχικά τσαντίζεται κι αρχίζει να ρίχνει κεραυνούς, και στη συνέχεια βάζει τα κλάματα που πέφτουν σαν βροχή…
Ο πελαργός του όμως θα γυρίσει… Και τότε τι θα γίνει; Παρά τις δυσκολίες θα συνεχίσει να φέρνει μωρά…
Δείτε το animation της Disney «Partly Cloudy»:

πηγή:http://tvxs.gr/news/paideia/apo-poy-erxontai-ta-mora-animation

Γιατί ο Φεβρουάριος έχει 28 ημέρες!

Ο ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ είναι ο μικρότερος μήνας του χρόνου όχι μόνο για αριθμητικούς αλλά και για… αυτοκρατορικούς λόγους. Ούτε λίγο ούτε πολύ για όλα φταίει ο Ιούλιος Καίσαρ. Γιατί μπορεί το 365 να μη διαιρείται ακριβώς διά του 12, ωστόσο η αρχική σκέψη των αστρονόμων οι οποίοι δημιούργησαν το Ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν να υπάρχουν επτά μήνες με 30 ημέρες και πέντε με 31. Μόνο που όταν άρχισαν να δίνουν ονόματα στους μήνες το θέμα έγινε περίπλοκο…

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Οταν ο Ιούλιος Καίσαρ επέστρεψε θριαμβευτής στη Ρώμη το 46 π.Χ., ανάμεσα στα θέματα τα οποία έπρεπε να ρυθμίσει ήταν και η μέτρηση του χρόνου. Ως τότε οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν ένα ημερολογιακό σύστημα που είχε μεν 12 μήνες, αλλά στο οποίο από καιρού εις καιρόν έπρεπε να προστίθενται ημέρες ή και μήνες έτσι ώστε αυτό να διατηρείται σε συμφωνία με τις εποχές. Την ευθύνη για την παρεμβολή των ημερών είχαν οι ιερείς.

Αλλά ο απολυταρχισμός των ιερέων, οι οποίοι άλλοτε αύξαναν το μήκος του έτους προκειμένου να παραμένουν στην εξουσία οι ευνοούμενοί τους συγκλητικοί και άλλοτε το μείωναν ώστε να τελειώνει γρήγορα η θητεία των αντιπάλων τους, είχαν καταστήσει το υπάρχον ημερολογιακό σύστημα μη λειτουργικό. Είναι χαρακτηριστικό ότι το έτος 46 π.Χ. διήρκεσε 445 ημέρες, δεδομένου ότι αναγκάστηκαν να προστεθούν τόσες ημέρες ώστε αυτό να ευθυγραμμιστεί με την εαρινή ισημερία. Ο Καίσαρ ονόμασε αυτό το έτος ultimus annus confusionis (τελευταίο έτος σύγχυσης) και κάλεσε τους καλύτερους φιλοσόφους και μαθηματικούς της εποχής προκειμένου να δημιουργηθεί το νέο ημερολόγιο.

 

Στο βιβλίο του David Edwin Duncan «Καλαντάρι» (εκδόσεις Ενάλιος) αναφέρεται ότι ανάμεσα στους προσκεκλημένους του αυτοκράτορα ήταν και ο Σωσιγένης, αλεξανδρινός αστρονόμος, τον οποίο ο Καίσαρ είχε γνωρίσει στο παλάτι της Κλεοπάτρας και με τον οποίο είχε συζητήσει τις πιθανές μετατροπές του ημερολογιακού συστήματος. Μετά από εισήγηση του Σωσιγένη αποφασίστηκε να υιοθετηθεί το ημερολόγιο του Πτολεμαίου Γ’, σύμφωνα με το οποίο ένα έτος 365 ημερών ίσχυε για τρία χρόνια και στη συνέχεια υπήρχε ένα έτος με 366 ημέρες. Και ενώ όλα τα προβλήματα φάνηκαν να λύνονται, δημιουργήθηκαν καινούργια όταν έπρεπε να δοθούν ονόματα στους μήνες. Ο πρώτος μήνας του έτους ήταν ο Μάρτιος, αφιερωμένος στον θεό του πολέμου, ο οποίος όμως συμβόλιζε και τις δυνάμεις της φύσης. Ετσι μια σειρά από γιορτές αφιερωμένες σε αυτόν ήταν προγραμματισμένες για να γιορταστεί ο ερχομός της άνοιξης. Προφανώς ο πρώτος μήνας του έτους δεν μπορούσε παρά να έχει 31 ημέρες.

Ο δεύτερος μήνας ονομάστηκε Απρίλιος από το aperire (ανοίγω) προκειμένου να συμβολίσει την έξοδο των φυτών από τη γη και αφιερώθηκε στην Αφροδίτη. Μετά από πολλές διαφωνίες αποφασίστηκε να αποτελείται από 30 ημέρες. Η εναλλαγή των 31 ημερών με 30 συνεχίστηκε για τους μήνες Μάιο και Ιούνιο, οι οποίοι αφιερώθηκαν στις θεές Μαία και Ηρα αντίστοιχα.

Η έμπνευση όμως για την ονοματολογία φαίνεται πως δεν ήταν αρκετή και στους επόμενους μήνες δόθηκαν ονόματα αριθμών. Ετσι αρχικά ο Ιούλιος ήταν ο Quirinalis (πέμπτος μήνας). Αλλά ο Μάρκος Αντώνιος αποφάσισε να του δώσει το όνομα του Ιουλίου, αναμορφωτή του ημερολογίου. Και βεβαίως διατήρησε τις 31 ημέρες του. Ωστόσο δημιούργησε και μια παράδοση. Ετσι, όταν το όνομα του Αυγούστου δόθηκε στον έκτο μήνα, το διαμέτρημα του ανδρός δεν επέτρεπε στον μήνα αυτό να είναι μικρός και ο Αύγουστος απέκτησε επίσης 31 ημέρες.

Και επειδή ο Ιανουάριος έπρεπε να έχει 31 ημέρες δεδομένου ότι ήταν αφιερωμένος στον Ιανό, τον προστάτη της Ετρουρίας, δεν απέμειναν παρά 28 ημέρες για τον Φεβρουάριο, τον τελευταίο μήνα του χρόνου. Το γεγονός ότι αυτός ειδικά ο μήνας δεν θα είχε πολλές ημέρες δεν δυσαρέστησε καθόλου τους Ρωμαίους, δεδομένου ότι όχι μόνο ήταν αφιερωμένος στους νεκρούς αλλά κατά τη διάρκειά του έπρεπε και οι ίδιοι να κάνουν τον ηθικό απολογισμό τους και να αφιερώνονται στη μετάνοια. Ακόμη και το όνομα του μηνός σημαίνει εξιλέωση (Februare). Τόσο πολύ επιθυμούσαν οι Ρωμαίοι να τελειώσει γρήγορα ο Φεβρουάριος ώστε, προκειμένου να διατηρούν την αίσθηση ότι ο μήνας δεν έχει ποτέ περισσότερες από 28 ημέρες, όταν έπρεπε να έχει 29 δεν προσέθεταν την παραπάνω ημέρα στο τέλος αλλά διπλασίαζαν την έκτη ημέρα του (bi sextus).

πηγή:http://antikleidi.com/2017/02/01/why-february-28-days/

Πώς τα στερεότυπα διαλύουν την ψυχολογία των μικρών κοριτσιών!

  Τα κορίτσια ξεκινούν να θεωρούν τους εαυτούς τους λιγότερο ταλαντούχους από τη φύση τους σε σχέση με τα αγόρια από την ηλικία μόλις των έξι ετών, ανακοίνωσε ομάδα αμερικανών ερευνητών.

Οι ίδιοι υποστηρίζουν μάλιστα ότι τα “αποκαρδιωτικά” αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι το πρόβλημα κινδυνεύει να γιγαντωθεί επηρεάζοντας τις μελλοντικές τους καριέρες.

Η μελέτη, η οποία πραγματοποιήθηκε σε δείγμα 400 παιδιών και δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Science, διαπίστωσε αρχικά ότι τόσο τα πεντάχρονα αγόρια όσο και τα συνομήλικά τους κορίτσια θεωρούν “εξαιρετικό” το φύλο τους. Αλλά, μόλις έναν χρόνο αργότερα έχουν ήδη προκύψει οι διαφορές των δύο φύλων.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες από τα πανεπιστήμια Princeton, Νέας Υόρκης και Ιλινόι, τα στερεότυπα τότε αρχίζουν να φαίνονται.

Ανάμεσα στις πιθανές αιτίες για τη δημιουργία αυτών των στερεοτύπων συγκαταλέγονται η έκθεση στα μέσα ενημέρωσης, η επιρροή από τους καθηγητές, τους γονείς και άλλα παιδιά.

Για τις ανάγκες της έρευνας, ομάδες πεντάχρονων, εξάχρονων και επτάχρονων παιδιών υποβλήθηκαν σε διάφορα πειράματα.

Σε ένα από αυτά, οι ερευνητές διάβασαν στα παιδιά μία ιστορία για κάποιον “πολύ, πολύ έξυπνο” χωρίς να είναι σαφές για ποιόν πρόκειται.

Στη συνέχεια τα παιδιά κλήθηκαν να μαντέψουν τον πρωταγωνιστή της ιστορίας από τέσσερις φωτογραφίες–δύο ανδρών και δύο γυναικών.

Στην ηλικία των πέντε, στο 75% των περιπτώσεων, τα αγόρια επέλεξαν τους άνδρες και τα κορίτσια τις γυναίκες. Αλλά στην ηλικία των έξι, ενώ τα αγόρια εξακολουθούσαν να επιλέγουν τους άνδρες, τα κορίτσια άρχισαν και εκείνα να επιλέγουν άνδρες.

Σε ένα άλλο πείραμα ομάδες παιδιών έπαιξαν ένα επιτραπέζιο.

Για κάποια από αυτά, το παιχνίδι χαρακτηρίστηκε ότι απευθύνεται “σε παιδιά που είναι πολύ, πολύ έξυπνα”, ενώ για άλλα η περιγραφή ήταν “για παιδιά που προσπαθούν πολύ, πολύ σκληρά”.

Τα εξάχρονα και τα επτάχρονα κορίτσια ήταν το ίδιο πιθανό με τα αγόρια να απολαύσουν το παιχνίδι για τα παιδιά που προσπαθούν, αλλά πολύ λιγότερο πιθανό να απαντήσουν ότι διασκέδασαν με το παιχνίδι για έξυπνα παιδιά.

Ένας από τους ερευνητές, ο καθηγητής Αντρέι Σιμπιάν, δήλωσε στην ιστοσελίδα του BBC: “Το μήνυμα που προκύπτει από αυτά τα στοιχεία είναι ότι τα μικρά παιδιά εκτίθενται πολιτισμικά στην άποψη ότι η ευφυϊα είναι πιθανότερα ανδρικό χαρακτηριστικό παρά γυναικείο.

Είναι αποκαρδιωτικό να βλέπουμε αυτά τα αποτελέσματα να προκύπτουν τόσο νωρίς. Όταν τα βλέπεις, συνειδητοποιείς πόσο δύσκολος θα είναι ο αγώνας”.

Η έρευνά του είχε στο παρελθόν εξετάσει την σχέση της ακαδημαϊκής καριέρας με την ανάγκη να υπάρχει εγγενής ευφυϊα για να πετύχει κάποιος. Όπως υποστήριζε η έρευνα, όσο περισσότερο θεωρούσε κάποιος απαραίτητη την ευφυϊα–όπως για να πετύχει κάποιος στη Φυσική ή την Φιλοσοφία–τόσο μικρότερος ο αριθμός των εμπλεκόμενων γυναικών.

“Από νωρίς, τα κοινωνικά στερεότυπα μπορούν να δημιουργήσουν διαφορές στην πορεία”, εξηγεί ο Σιμπιάν.

“Στα πέντε, έξι ή επτά δεν σκέφτεται κάποιος την καριέρα του, αλλά σύντομα παίρνει αποφάσεις για το τι μαθήματα θα επιλέξει και σε ποιές εξωσχολικές δραστηριότητες θα συμμετάσχει. Ακόμη και αν οι διαφορές είναι αρχικά μικρές, μπορεί να εξελιχθούν σε πολύ μεγαλύτερες”.

Μια άλλη ερευνήτρια, η δρ Λιν Μπιαν συμβουλεύει τους γονείς και τους δασκάλους να δίνουν έμφαση στη σημασία που έχει η σκληρή δουλειά. Η ίδια είπε στο BBC: “Οι έρευνες υποδηλώνουν ότι όλοι έχουν καλύτερη εξέλιξη όταν θεωρούν ότι η σκληρή δουλειά είναι το μυστικό της επιτυχίας. Στις μελέτες μας τα κορίτσια ενδεχομένως να επηρεάζονται ιδιαίτερα από τα μηνύματα που επικεντρώνονται στη ‘σκληρή δουλειά’–ενδιαφέρονταν εξίσου να παίξουν το παιχνίδι όπως και τα αγόρια. Επομένως, τονίζοντας τη σημασία της σκληρής δουλειάς για την επιτυχία μπορεί να προστατεύσουμε, ακόμη και να προωθήσουμε τα ενδιαφέροντα των μικρών κοριτσιών”.

ΠΗΓΗ:http://antikleidi.com/2017/02/02/stereotipa-psixologia-koritsion/