ΔΩΡΕΑΝ: Η αρχαιότητα σε μια εφαρμογή!

• Ένα app μας ξεναγεί στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, με ένα κλικ.

  
  

  

  Ποια είναι η ιστορία των διάφορων περιοχών της Ελλάδας και ποια η μυθολογία πίσω τους; Μια πλήρης εφαρμογή, μας συνδέει και μας ξεναγεί στις αρχαίες πηγές που διαμόρφωσαν την ελληνική ιστορία, μέσα από μία βάση δεδομένων με περισσότερες από 5.350 αρχαίες τοποθεσίες, Μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους, που διαμόρφωσαν την αρχαία Ελλάδα.
  
  Το ToposText μας βοηθά να αναζητήσουμε πληροφορίες τόσο για ιστορικές όσο και για μυθικές και ιστορικές τοποθεσίες στις αρχαίες πηγές που διαμόρφωσαν την ελληνική ιστορία, με ένα κλικ.
  
  Ανάμεσα σε άλλα, η εφαρμογή περιλαμβάνει μια «φορητή» βιβλιοθήκη της αρχαίας γραμματείας με περισσότερες από 530 πηγές για την ελληνική ιστορία, μυθολογία και γεωγραφία, πρώιμους χάρτες και φωτογραφίες από το Travelogues (travelogues.gr) του Ιδρύματος Αικατερίνη Λασκαρίδη αλλά και ακριβείς συντεταγμένες που μας επιτρέπουν να «πλησιάσουμε» πολύ στο χάρτη και ουσιαστικά να δούμε τα αρχαία ερείπια από πολύ κοντά.
  
  Το ToposText είναι μια προσφορά του Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη, υπό την επιμέλεια του αρχαιολόγου-ιστορικού Brady Kiesling. Το βρίσκουμε εδώ για υπολογιστή, λάπτοπ και τάμπλετ αλλά και για Android και Apple.
  

πηγή:http://www.doctv.gr/page.aspx?itemid=spg10568

To One stop «ζεσταίνει» το κέντρο των Αθηνών, κάθε Τετάρτη και Κυριακή

• 
  

  

  

  

  • 
  • 
  • 

  Πατήστε στις φωτό για να τις δείτε σε μεγάλη διάσταση
  
  
  Οδός Αθηνάς. Το ραντεβού λέγεται «one stop» και είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας τριών κινήσεων: Το βαν-πλυντήριο που έφτιαξε η Ithaca, οι πρώτες βοήθειες ιατρικής, συμβουλευτικής και νομικής υποστήριξης που λέγεται Steps και το μαγειρεμένο φαγητό της Roads. Το «one stop» φιλοξενείται στο «συνΑθηνά» του δήμου Αθηναίων, στο χώρου που φιλοξενεί ακτιβιστικές, μη κερδοσκοπικές οργανώσεις της πόλης.
  
  Το εγχείρημα πλαισιώνεται από αλληλέγγυους και χρειάζεται φυσικά διαρκώς εθελοντές, δηλαδή το χρόνο τους, τις δεξιότητές τους, ή ότι άλλο έχουν να προσφέρουν. Όσοι πιστοί προσέλθετε. Το ραντεβού δίνεται κάθε Τετάρτη και Κυριακή το απόγευμα.
  
  
  Info: Χώρος «συνΑθηνά» Βαρβάκειος Αγορά, οδός Αθηνάς 55, Τετάρτη και Κυριακή στις 18.30.

πηγή:http://www.doctv.gr/page.aspx?itemID=SPG10358

H τεράστια εκπαιδευτική αξία της αποτυχίας

Η παρακάτω ιστορία λέγεται ότι είναι αληθινή χωρίς κανένας να είναι απόλυτα σίγουρος για αυτό.

Η Χριστίνα Ωνάση αγαπούσε λέει πολύ την κόκα-κόλα! Κάθε χρόνο, επισκεπτόταν τον Σκορπιό για λίγες μέρες και κατέβαινε για jogging, στην παραλία. Ακόμη και σε εκείνες τις στιγμές λοιπόν ήθελε να πίνει το αγαπημένο της ποτό – για αυτό και ζήτησε από τους ανθρώπους της να βάζουν σε κάποιο σημείο της διαδρομής ένα τραπεζάκι, με 2-3 κουτάκια αναψυκτικού.
Την επόμενη κιόλας μέρα, η εταιρεία Κόκα-Κόλα εγκατέστησε στον παραλιακό δρόμο του νησιού από ένα επαγγελματικό ψυγείο, γεμάτο με αναψυκτικά, σε κάθε 100 μέτρα!
Ακούγοντας την πιο πάνω ιστορία, καταλαβαίνει κάποιος γιατί η Χριστίνα Ωνάση έζησε μέσα στην κατάθλιψη και οδηγήθηκε στην αυτοκτονία: πρώτον, γιατί είχε συνηθίσει να υλοποιείται, πολύ εύκολα και χωρίς κόπο, η οποιαδήποτε επιθυμία της, μικρή ή μεγάλη. Τι να ονειρευτείς μετά – και τι να σε κινητοποιήσει να προχωρήσεις;
Δεύτερον, διότι όταν η ζωή που σου προσφέρεται είναι γεμάτη με εύκολες, αβίαστες επιτυχίες και κατακτήσεις, σε όλα, η κάθε μικρή καθημερινή αποτυχία είναι ικανή να σε κάνει να νιώσεις άχρηστος και πελαγωμένος. Δεν ξέρεις πώς να την διαχειριστείς, δεν έχεις μάθει να επιβιώνεις αυτοδύναμα – και στο τέλος, απλώς διαλύεσαι.
Δείτε τώρα πως, το πιο πάνω παράδειγμα έχει εφαρμογή στην καθημερινότητα μας: σκεφτείτε μια σκηνή π.χ. όπου δύο μικρά παιδιά, άγνωστα μεταξύ τους, συναντώνται σε μια παιδική χαρά και παίζουν, στο σκάμμα με την άμμο. Κάποια στιγμή, διεκδικώντας το ίδιο κουβαδάκι, μπαίνουν σε διαδικασία έντασης που οδηγεί σε σωματική επαφή μεταξύ τους, σπρωξίματα και κλάματα.
Και τι κάνουν οι γονείς εκείνη την στιγμή; Σηκώνονται αγχωμένοι από το παγκάκι που κάθονται, τρέχουν στα παιδιά τους και προσπαθούν να λύσουν το πρόβλημα παρεμβαίνοντας, συνήθως με κάποιον από τους παρακάτω τρόπους:
Μαλώνοντας το παιδί τους με φράσεις τύπου «άσε κάτω το κουβαδάκι, το θέλει το άλλο παιδάκι να παίξει»
Λέγοντας έντονα και με ύφος τα-λέω-στη-νύφη-για-να-τα-ακούσει-η-πεθερά, κάτι του τύπου «μπορείτε να παίξετε και οι δύο μαζί ήρεμα, χωρίς να μαλώνετε». Αυτού του είδους η παρέμβαση πολλές φορές οδηγεί τελικά σε προστριβή μεταξύ των γονέων!
Παίρνοντας το παιδί τους μακριά από το σκάμμα και παρηγορώντας το, με γλυκόλογα και αγκαλιές.
Σε κάθε περίπτωση (εκτός και αν η ένταση μεταξύ των παιδιών απειλεί σοβαρά την σωματική τους ακεραιότητα), η γονική παρέμβαση είναι λάθος! Το γεγονός ότι τα δύο παιδιά μπαίνουν σε διαδικασία διεκδίκησης του ίδιου πράγματος, τους δίνει μοναδική ευκαιρία να αρχίσουν να μαθαίνουν πώς να διαχειρίζονται το συναίσθημα και την ανικανοποίητη επιθυμία τους.
Και η ζωή μας, καθημερινά, είναι γεμάτη από καταστάσεις που δεν μας επιτρέπουν να κάνουμε αυτό που θέλουμε, γεμάτη από στιγμές που μας χαρίζουν άσχημα συναισθήματα: απογοήτευση, απόρριψη, θυμό, πίκρα.
Η δυνατότητα μας να διαχειριστούμε ακριβώς αυτές τις στιγμές, είναι αυτή που στο τέλος της ημέρας διαχωρίζει τον ευτυχισμένο άνθρωπο από τον δυστυχισμένο, τον χαρούμενο και ικανοποιημένο από τον μόνιμα θυμωμένο και βλοσυρό.
Η μόνη παρέμβαση λοιπόν που χρειάζεται η πιο πάνω κατάσταση, είναι η ήρεμη και νηφάλια εξήγηση προς το παιδί ότι, κάθε δικό του πρόβλημα, πρέπει το ίδιο το παιδί να βρει τρόπο να το αντιμετωπίσει. Πως; αναπτύσσοντας την δική του κρίση, μαθαίνοντας να ζει χωρίς να δέχεται ή να κάνει παρεμβάσεις στην ατομική ελευθερία την δική του και των γύρω, αποδεχόμενο την διαφορετικότητα και την μοναδικότητα καθενός, ανακαλύπτοντας κάθε στιγμή τις δικές του εναλλακτικές λύσεις ώστε να είναι καλά και να συνεργάζεται εποικοδομητικά, μέσα στο σύνολο.
Αυτά, δεν επιτυγχάνονται φυσικά με εντολές, με αφορισμούς ή όταν οι γονείς λύνουν οι ίδιοι τα προβλήματα. Επιτυγχάνονται μέσα από πολλή συζήτηση, ακούγοντας προσεκτικά το παιδί και ενθαρρύνοντας το να εκφράσει με ειλικρίνεια τους φόβους και τις ανησυχίες του. Και φυσικά, δίνοντας του (στην πράξη) κάθε δυνατότητα να πάρει από νωρίς τα δικά του ρίσκα, να αποφασίζει μόνο του για ότι το αφορά και να μάθει να δέχεται τις συνέπειες των πράξεων του.
Γνωρίζοντας ότι, για όλα αυτά, έχει την αμέριστη εμπιστοσύνη των γονέων του και το δικαίωμα-προτροπή να κάνει πολλά λάθη, από πολύ μικρή ηλικία….
Και αν δεν με πιστεύετε εμένα, πιστέψτε τουλάχιστο τον μεγάλο Μάνο Χατζιδάκι:
«βλέπετε, μονάχα ή ήττα προκαλεί την σκέψη, την αναθεώρηση και την περισυλλογή. Με την ήττα μόνο ξαναγεννιόμαστε…»
του Γιάννη Κ. Γιαννούδη

πηγή:http://www.thessalonikiartsandculture.gr/paidi/arthra/h-terastia-ekpaideftiki-aksia-tis-apotyxias

Worldschooling: Μια παιδεία στα ανθρώπινα μέτρα!

Τι εννοούμε όταν αναφερόμαστε στην έννοια του unschooling (εξωσχολισμού); Μπορεί να υπάρχει εκπαίδευση δίχως τα σχολεία; μπορεί να υπάρξει ουσιαστική μάθηση μέσα στο σχολείο; Είναι δυνατή η φυσιολογική ανάπτυξη και εξέλιξη του ανθρώπου, εκτός αναλυτικών προγραμμάτων, δεδομένης ύλης και αξιολόγησης;

Είναι η εκπαίδευση δεδομένη ή μια δυναμική διαδικασία που διαρκεί σε όλη μας τη ζωή; Ποια είναι τα προσόντα και οι ιδιαίτερες ποιότητες που ευνοούνται από μια τέτοια φυσική και ολιστική προσέγγιση της μάθησης;

Με ποιο τρόπο μαθαίνουν καλύτερα τα παιδιά; Είναι η αυτοκατευθυνόμενη, μη-παρεμβατική, αυτοκινούμενη και ελεύθερη μαθησιακή διαδικασία ένας εφικτός τρόπος να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε την πολυπλοκότητα του κόσμου; Πως επηρεάζεται αυτή η διαδικασία από την σύγχρονη προηγμένη τεχνολογία;

Είναι το ταξίδι και η περιπλάνηση μια πρόσφορη μέθοδος ανακάλυψης και εξερεύνησης του κόσμου μας και κατάκτησης της γνώσης μέσω του βιώματος; Τι ρόλο παίζει η επαφή με την φύση σε όλη την μαθησιακή διαδικασία;

Σε όλα αυτά και ακόμη περισσότερα καλούμαστε να συζητήσουμε με αφορμή την ομιλία της Lainie Liberti (https://www.facebook.com/ilainie), μιας μητέρας που έκανε πράξη κάποια από τα παραπάνω, μαζί με τον γιο της Miro Siegel (https://www.facebook.com/seagullsden).

Διοργάνωση:

Βιομόνοια, https://biomonia.wordpress.com/
Ηλιόσποροι, http://iliosporoi.net/
μπλογκ “Δημοκρατικά Σχολεία”, http://democraticschoolsgr.blogspot.gr/

“Worldschooling” σημαίνει μαθαίνω από και εντός της οικουμένης. Δίνει αξία στην πραγματική ζωή, στις διαφορετικές εμπειρίες που αποτελούν πρόκληση για τις απόψεις μας, διευρύνει την προοπτική μας και μας εμπλουτίζει ως ανθρώπους. Είναι μια εκπαίδευση που εκτιμά το βίωμα πάνω απ' όλα.

Είναι μια διαδικασία που δίνει προτεραιότητα στην παιδεία της εξέλιξης, της παγκόσμιας γνώσης και σε θέματα όπως η κοινωνική δικαιοσύνη, το περιβάλλον, η φτώχεια και η ανάπτυξη. Είναι ένας τρόπος θέασης του κόσμου που προκαλεί συχνά τους παγιωμένους τρόπους μάθησης που είναι ευρωκεντρικοί, εγωκεντρικοί, εκπορευόμενοι από τη λευκή φυλή και στιγματισμένοι από την αποικιοκρατία.
Το θέμα είναι, επίσης, πως σημαίνει πολλά διαφορετικά πράγματα για διαφορετικούς ανθρώπους και προτεραιότητες στο worldschooling εξαρτάται από το πού στον κόσμο συμβαίνει, τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά” .


ΠΗΓΗ:http://tvxs.gr/news/paideia/worldschooling-mia-paideia-sta-anthropina-metra

Το ελληνικό χωριό - λαβύρινθος που δεν έχει πλατεία!

Μόλις 5 χλμ από τη χώρα της Τήνου, πίσω από το γυμνό βράχο του Εξώμβουργου κοντά σα ερείπια της Μεσαιωνικής πόλης της Τήνου, με θέα τη γειτονική Δήλο ο επισκέπτης του υπέροχου νησιού συναντά τον Τριπόταμο.
Ένα παράξενο χωριό που αποτελεί το πέρασμα στους παραδοσιακούς οικισμούς της Εξωμεριάς, τα Μέσα και τα Πάνω μέρη του νησιού καθώς και μερικές από τις καλύτερες παραλίες της Τήνου.
Τα πετρόκτιστα σοκάκια του προσφέρονται για πεζοπορία με απίστευτη θέα. Αυτό που εντυπωσιάζει είναι η δαιδαλώδης αρχιτεκτονική με την οποία έχει δομηθεί.
Δρομάκια και τα στενά περιπλέκονται κάτω από στοές, αυλές και φαρδιά πεζούλια χωρίς ενδιάμεσα κενά. Μοιάζει με φρούριο δίχως τείχη. Και μήπως δεν υπήρξε;


Την εποχή των πειρατών οι κάτοικοι του νησιού προστατεύονταν καθώς όποιος χανόταν μέσα στα στενά σοκάκια χωρίς να τα γνωρίζει ήταν δύσκολο να μπορέσει να βρει την έξοδο.
Ενώ, άλλο ένα στοιχείο που το κάνει μοναδικό είναι το γεγονός πως είναι από τα λίγα αν όχι το μοναδικό χωριά που δεν έχουν πλατεία!
Οι φήμες λένε ότι η περίπλοκη δομή του χωριού έχει συμβάλλει στην διαμόρφωση ισχυρών δεσμών της κοινότητας, κάτι που εύκολα θα διαπιστώσει κανείς φτάνοντας εκεί.
Το βράδυ δε, όταν όλα είναι φωτισμένα η θέα είναι μαγευτική.

πηγή:http://tvxs.gr/news/taksidia/elliniko-xorio-labyrinthos-poy-den-exei-plateia

Η μόδα στις λέξεις κρατά 14 χρόνια!

Το λεξιλόγιο των ανθρώπων ασφαλώς αλλάζει και εμπλουτίζεται ή φτωχαίνει στο πέρασμα του χρόνου. Όμως, οι επιστήμονες ανακάλυψαν για πρώτη φορά και κάτι ακόμα: ότι οι λέξεις που χρησιμοποιούμε, εμφανίζουν μυστηριώδεις κύκλους δημοφιλίας, διάρκειας περίπου 14 ετών.
Σε διαδοχικούς τέτοιους κύκλους, ορισμένες λέξεις γίνονται αρχικά πιο δημοφιλείς και μετά φεύγουν από τη μόδα, για να επανέλθουν στο προσκήνιο αργότερα.
Κανείς δεν γνωρίζει γιατί μπορεί να υπάρχει μια τέτοια περιοδικότητα της τάξης των 14 ετών κατά προσέγγιση.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Μαρτσέλο Μοντεμούρο του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Palgrave Communications", σύμφωνα με το "New Scientist", εστίασαν σε 5.630 συχνά χρησιμοποιούμενες λέξεις (μόνο ουσιαστικά) και ανέλυσαν πώς εξελίχθηκε η δημοφιλία τους κατά τα τελευταία 300 χρόνια.
Για τον σκοπό αυτό, ανέλυσαν τη Google Ngram, μια βάση δεδομένων με λέξεις που χρησιμοποιήθηκαν σε σχεδόν πέντε εκατομμύρια ψηφιοποιημένα βιβλία διαφόρων εποχών.
Στη συνέχεια, εξέτασαν με ποιο τρόπο μεταβλήθηκε η δημοφιλία των 5.630 λέξεων από το 1700 μέχρι σήμερα.
Η ανάλυση έφερε στο φως μια ανεξήγητη αυξομείωση δημοφιλίας των λέξεων σε κύκλους των 14 ετών.
Η περιοδικότητα αυτή καταγράφηκε όχι μόνο στις αγγλικές λέξεις, αλλά επίσης στις γαλλικές, γερμανικές, ιταλικές, ισπανικές και ρωσικές, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει κάποια διεθνής τάση.
Μερικοί κύκλοι -αλλά όχι όλοι- φαίνεται να συμπίπτουν με ιστορικά συμβάντα, π.χ. πολλές λέξεις έπαψαν από κοινού να είναι δημοφιλείς στη διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων.
Προηγούμενες μελέτες έχουν δώσει ενδείξεις ότι η γλώσσα εξελίσσεται με βάση κάποια πρότυπα και με τρόπους που θυμίζουν τη μετάδοση των γονιδίων από τους γονείς στα παιδιά τους.
Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι πολιτισμικοί παράγοντες βρίσκονται πίσω από αυτά τα «μοτίβα» και τους «κύκλους» της γλώσσας, αλλά δεν έχουν πειστεί όλοι ότι δεν πρόκειται απλώς για στατιστική αυταπάτη ή για σκέτη τύχη.
Όμως, σύμφωνα με τον Μοντεμούρο, «είναι πολύ δύσκολο να φανταστεί κάποιος ένα τυχαίο φαινόμενο, που θα έδινε τέτοια περιοδικότητα». Γι' αυτό, όπως λέει, το ζήτημα πρέπει να μελετηθεί περαιτέρω, για να φωτίσει πιο βαθιά την ανθρώπινη συμπεριφορά και τις τάσεις της μόδας.
Οι θετικές λέξεις λιγοστεύουν
Μια άλλη επιστημονική μελέτη επιβεβαίωσε ότι οι άνθρωποι σχεδόν σε όλους τους πολιτισμούς και σε όλες τις γλώσσες τείνουν να χρησιμοποιούν περισσότερες θετικές λέξεις παρά αρνητικές.
Η προτίμηση όμως αυτή επηρεάζεται από τις συνθήκες και την ψυχική διάθεση που διαπνέει μια χώρα.
Έτσι, το θετικό λεξιλόγιο μειώνεται αισθητά σε δύσκολες εποχές, όπως πολέμου, οικονομικής κρίσης και φτώχειας.
Οι ερευνητές των πανεπιστημίων του Μίσιγκαν και της Νότιας Καλιφόρνια, με επικεφαλής τον Ρόμπερτ 'Αξελροντ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), σύμφωνα με τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», ανέλυσαν δεδομένα από το Google Books και από το αρχείο δύο αιώνων της ιστορικής αμερικανικής εφημερίδας.
Οι επιστήμονες δημιούργησαν ένα κατάλογο 400 θετικών λέξεων και ένα κατάλογο 500 αρνητικών λέξεων.
Στη συνέχεια, έψαξαν να δουν πόσες φορές κάθε λέξη εμφανιζόταν κάθε χρόνο σε 1,3 εκατομμύρια βιβλία της βάσης Google Books και σε 14,9 εκατομμύρια άρθρα των «Τάιμς της Νέας Υόρκης».
Διαπιστώθηκε ότι, καθώς επιδεινώνονται οι αντικειμενικές συνθήκες (πληθωρισμός, ανεργία, πόλεμος κ.α.), μειώνεται η χρήση των θετικών λέξεων.
Και ασφαλώς κάτι σημαίνει για την -αντικειμενική και υποκειμενική- πραγματικότητα των σύγχρονων κοινωνιών, το γεγονός ότι κατά τα τελευταία 200 χρόνια η τάση είναι σταδιακά πτωτική για το θετικό λεξιλόγιο, καθώς με το πέρασμα του χρόνου καταγράφεται μείωση των χρησιμοποιούμενων θετικών λέξεων.

ΠΗΓΗ:http://tvxs.gr/news/paideia/mia-ereyna-apokalyptei-toys-mystiriodeis-14eteis-kykloys-ton-lekseon

Η ιστορία του Καραγκιόζη

“Η ιστορία και η τέχνη του Καραγκιόζη όπως τα μαθε από τους Καραγκιοζοπαίχτες και πρώτα από τον Παντελή Μελίδη ο Τζούλιο Καίμης” είναι ο τίτλος ενός υπέροχου βιβλίου που εκδόθηκε το 1937 (η ορθογραφία διατηρήθηκε αυτούσια)

Οι θρύλοι του Καραγκιόζη είναι πολλοί καί διά­φοροι στην Ελλάδα και όσο για τούς καραγκιοζοπαίχτες αυτοί δίνουν μεγάλη σημασία στό να λένε ότι ο Καραγκιόζης έζησε πραγματικά, γιατί αλλοιώτικα όλο τό θέατρό τους θα κρημνισθή σαν χάρτινος πύργος.

Στα χρόνια των Δουκάτων στήν πόλι Σεβρί Χισάρ της Προύσης τής Μικρασίας ο Δούκας ήθελε νά κτίση ένα απέραντο παλάτι. Ο εργοδηγός ο καί ευνοούμενος του Δούκα, ο οποίος όνομάζετο Χατζηαβάτης, άρχισε τό έργο καί προσέλαβε όλους τούς απαιτουμένους έργατες. Κατά την τρίτη έβδομάδα πήρε κι έναν κτίστη ασχημον μέ μορφήν πι­θήκου καί μέ μεγάλη ευστροφία καί πνεύμστος καί ο όποιος μέ τήν μεγάλη του εύγλωττία δέν αφηνε τούς έργάτας νά δουλεύουν, μέχρι τού σημείου ώστε όταν ένύκτωνε νά ανάβουν τά φώτα γιά νά τόν βλέ­πουν καί νά τόν ρωτάνε. Αύτός ό κτίστης όνομά­ζετο Κάρα-Γικιός.

Αυτή ή κατάστασις έβάσταξε μία εβδομάδα. Ο Δούκας κάθε Παρασκευή επιθεωρούσε τό κτίριο. Καί άφού τό επιθεώρησε είδε πώς δέν προχωρούσε ή δουλειά. Κάλεσε λοιπόν τότε τόν ευ­νοούμενον του εργολάβον καί τόν έρώτησε γιατί δέν προχωρούσε η δουλειά. Τότε ο εργοδηγός του είπε ότι ύπήρχε ένας κτίστης όνομαζόμενος Κάρα-Γκιός, πού μέ τά τόσα του ωραία αστεία απασχολούσε τούς έργάτας καί δέν τούς άφινε νά έργασθούν. Έθύμωσε τότε πολύ ό Δούκας καί διέταξε αμέσως νά τόν σκοτώσουν καί τόν σκότωσαν. Μετά τόν θάνατον του Καραγκιόζη έτελείωσε τό κτίριον καί άφού έτελείωσε τό κτίριον, ένας άλ­λος βασιλεύς κήρυξε τόν πόλεμο κατά του Δούκα. Ο Δούκας έχασε τόν πόλεμο καί ύποχρεώθηκε νά πλήρωσή ένα μεγάλο ποσόν καί είχε γίνει σκεπτι­κός καί μελαγχολικός.

Τότε ό εύνοούμενος του Χατζηαβάτη του λέγει: «Άν άφινες νά ζήση ό Καρα­γκιόζης μέ τά αστεία του είμαι βέβαιος πώς θά σέ έκανε νά γελάσης. Ό δέ Δούκας τού λέγει: «’Εσύ πού τόν παρακολούθησες τόσον καιρό δέν μπορείς νά μου τόν άναπαραστήσης; » Τότε ό Χατζηαβάτης έφτιαξε άπό χαρτόνι τό ομοίωμα τού Καραγκιόζη, τό δικό του καί των άλλων εργατών. Καί αφού πήρε λευκό πανί καί έβαλε φώτα άπό μέσα καί κάρφωσε τά χαρτόνια σέ ξυλάκια, έβλεπε κανείς τις σκιές κυττάζοντας άπό την άλλη μεριά του πανιού.Πραγματικά τα έλεγε τόσο έξυπνα ό Χατζηαβάτης πού ο Δού­κας γέλασε καί μετάνοιωσε γιά τόν θάνατο τού Κα­ραγκιόζη καί προς τιμήν του έκαμε ένα μεγάλο μνήμα καί μέσα έβαλε τά οστά του Καραγκιόζη τα όποια υπάρχουν καί σήμερα στό Σεβρί-Χισάρ. Ο δέ Χατζηαβάτης αμα είδε τήν επιτυχία του άρχισε νά κάνη τουρνέ σ’ όλη τήν επαρχία καί τότε διεδόθη η τέχνη του αύτή καί πολλοί Τούρκοι τήν έμαθαν μαζί μέ αυτούς δέ καί ό Ναζίμ Βέης πού διακρίθηκε σάν καλλίτερος τους καί άπέθανε δοξασμένος στα 1320.

Τελειώνει εδώ ο πρώτος θρύλος του Καραγκιόζη.

Κατά τό δέκατο όγδοο αιώνα στην Κίνα, βρέθηκε ένας Έλλην άπό τήν ‘Ύδρα πού τόν έλεγαν Γεώρ­γιον Μαυρομάτην. Άφού στην Κίνα απόκτησε καί έχασε τά λεπτά του καί έγινε τεμπέλης μιά μέρα πήρε τό Μπερτόλδο κι έλεγε : «Νά μπορούσα κι εγώ νά κάμω αύτά πού κάνει ο Μπερτόλδος». ήταν δέ πάρα πολύ έξυπνος. Σκέφτηκε τό λοιπόν νά κάμη σέ χαρτόνια μερικά ανθρωπόμορφα τέρατα πού νά ομοιάζουν μέ Μπερτόλδο καί αμέσως έκοψε τον πρωναγωνιστήν, τόν ονόμασε μέ τόν επώνυμό του στήν Τουρκία Καραγκιόζη καί τόν σύντροφό του τόν ονόμασε Χατζηαβάτη κι έστησε ένα λευκό πανί· έβαλε φώτα άπό μέσα καί έκάρφωσε τά χαρτόνια μέ ξυλάκια έτσι ο κόσμος κυττάζοντας άπ’ έξω άπό τό πανί νά βλέπη τις σκιές’

Άφού λοιπόν έτελείωσε όλη αύτή τήν έργασία άρχισε τήν παράστασι καί έλεγε διάφορα χονδροκομμένα αστεία, κάλεσε τούς δέκα φίλους του καί οί φίλοι του του είπαν πώς είναι πολύ ώμορφα. Έπειτα λοιπόν άπό τήν καλή έντύπωσι πού άφήκε στούς φίλους του τό θέαμα αύτό άπεφάσισε νά τό έκμεταλλευθή καί άρχισε τάς παραστάσεις είς διάφορα καφφενεία καί κέρδισε πολλά λεπτά.

Άφού λοιπόν έπλούτισε στήν Κίνα έφυγε για τήν Πόλι, όταν δέ έφτασε εκεί συνάντησε μίαν ήμέραν τόν Μπαρμπαγιάννην τόν Βραχάλη τόν όποιον άφού τόν πήρε βοηθόν του άρχισε τήν παράστασίν του. Στήν Πόλιν έμαθαν τήν τέχνην πολλοί Εβραίοι καί Τούρκοι, όπως ο Σαμουήλ Άαρών, κι’ άρ­χισαν νά τήν έκμεταλλεύωνται.

Επειδή όμως τό Κοράνιον απαγορεύει τήν ήθοποιία αι παραστάσεις αυτές του Καραγκιόζη σταμάτησαν, μά ένας Τούρ­κος πού είχε τά μέσα στο Σουλτάνο καί όνομάζετο Νιαζίμ Μπέης, κατόρθωσε νά πάρη άδεια καί νά παίξη μόνον τό Άραμαζάν. Ο Βραχάλης άφού έλευθερώθη η Ελλάς σκέφτηκε κατά τό έτος 1850 νά έλθη στήν Ελλάδα, καί πράγματι άνεχώρησε καί έγκατεστάθηκε στον Πειραιά, δπου άρχισε νά παίζη διάφορες παραστάσεις μέ χονδροειδές περιεχόμενον. Στο περιβολάκι απέναντι στό ώρολόγι ήτο τό πρώτο θέατρο στήν Ελλάδα. Οι βοηθοί του, ο Κόντος καί ο Λεβαντίνος, πεθαίνοντας ο Μπαρμπαγιάννης, τό 1880 άρχισαν νά κάνουν μερικές ασήμαντες μεταρυθμίσεις. Από τάς παραστάσεις αύτάς λένε ότι ο Λεβαντίνος έκέρδισε πολλά. Πήρε ένα μορφωμένο παιδί τόν Δημήτριο Μίμαρ ο όποιος ήτο πολύ πεπειραμένος καί σκέφθηκε νά τό κάμη τό θέατρο ηθικό καί ελληνικό, καί έγινε θέατρον γιά οικογένεια. ’

Εδώ τελειώνει ό δεύτερος θρύλος του Καραγκιόζη.

Στήν έποχή του Άλή Πασά μεταξύ τών αύλικών ήτανε καί ένας Εβραίος όνόματι Ιακώβ, ο όποιος κάτι έκαμε σέ μιά γυναίκα καί ό Άλή Πα­σάς τόν έστειλε σέ εξορία, στήν Πόλι. Στήν Πόλι αύτός έφοβείτο νά πή πώς είναι του Άλή Πασά καί γιά νά ζήση έσκέφτηκε νά άναπαρασταίνη τά διά­φορα άνήθικα επεισόδια τής αυλής του Άλή Πασά.

Διά τόν σκοπόν αύτόν έπήρε χαρτόνι καί έκοψε άπό αύτό τις μορφές του Άλή Πασά καθώς καί τών γυ­ναικών του, έστησε ένα πανί, έτοποθέτησε είς τό εσωτερικόν φώτα, έκάρφωσε τά χαρτονένια ομοιώματα απάνω σέ ξυλάκια, τά έτοποθέτησε μεταξύ τoυ πανιού καί τών φώτων καί έτσι έκείνοι πού κυττάζαν άπ’ έξω έβλεπαν τις σκιές.

Εδώ τελειώνει καί ο τρίτος θρύλος.

Καί γενικά καί οι τρεις πού άναφέραμε είναι οι θρύλοι πού κυκλοφορούν στους καραγκιοζοπαίκτας όπως μου τις διηγήθηκαν οι ίδιοι.

Απόσπασμα από το βιβλίο “Η ιστορία και η τέχνη του Καραγκιόζη όπως τα μαθε από τους Καραγκιοζοπαίχτες και πρώτα από τον Παντελή Μελίδη ο Τζούλιο Καίμης”

πηγή: http://antikleidi.com