Από φεστιβάλ μέχρι θέατρο. Έξι επιλεγμένες στάσεις στην πόλη για τις γιορτές, με ελεύθερη είσοδο
ΑΝΙΜΑSYROS ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ #ANIMATION #ΣΤΕΓΗ #ΔΙΗΜΕΡΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ: Η Στέγη και το Animasyros αποχαιρετούν το έτος με ένα διήμερο προβολών γεμάτο ταινίες animation για κάθε ηλικία. Το Animasyros στη Στέγη περιλαμβάνει μια best-of επιλογή ταινιών, με περισσότερες από 30 animation ταινίες μικρού μήκους από το Animasyros 9.0. αλλά και από ταινίες που υλοποιήθηκαν στο πλαίσιο εργαστηρίων με την υποστήριξη της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση. Οι ταινίες είναι από όλο τον κόσμο και παρουσιάζονται σε 4 προγράμματα ανάλογα με τις ηλικιακές ομάδες. Μπορείτε να κάνουμε κράτηση θέσης εδώ. Info: Το Animasyros Στη Στέγη, 27-28 Δεκεμβρίου.
ΤΟ ΚΟΝΤΕΪΝΕΡ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ #ΠΟΛΗ #ΘΕΑΤΡΟ: Οι ηθοποιοί του Εθνικού Θεάτρου διαβάζουν αποσπάσματα από την ελληνική πεζογραφία και ποίηση «Έξω από τα τείχη», δηλαδή εκτός θεάτρου αλλά μέσα στο κοντέινερ του Δήμου Αθηναίων, και σε απόσταση αναπνοής από τους θεατές. Το κοντέινερ περιοδεύει στους δρόμους της Αθήνας αφού τα λογοτεχνικά αποσπάσματα συνδέονται με τους σταθμούς του, και πηγαίνει από το Θησείο μέχρι την οδό Ακαδημίας. Info: Το «Κοντέινερ» του Εθνικού Θεάτρου, έως 28 Δεκεμβρίου.
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΗ ΜΑΡΙΝΑ ΦΛΟΙΣΒΟΥ #ΠΙΤΣΙΡΙΚΙΑ #ΒΟΛΤΕΣ: Η Μαρίνα Φλοίσβου μεταμορφώνεται σε ένα μαγικό υποθαλάσσιο σταθμό τρένου και μας προσκαλεί να ταξιδέψουμε μέσα από τις σελίδες του παραμυθιού «Ο Φλοίσβος και το Μαγικό Υποθαλάσσιο Τρένο». Εδώ, τα πιτσιρίκια μας μπορούν ανάμεσα σε άλλα να ακούσουν την αφήγηση του παραμυθιού, να μεταμφιεστούν σε χριστουγεννιάτικα πλάσματα με Face Paint, να κάνουν κατασκευές, να δουν από θέατρο και παιδική όπερα μέχρι Καραγκιόζη και φυσικά να γράψουν γράμμα στον Άγιο Βασίλη. Info: Χριστούγεννα στη Μαρίνα Φλοίσβου, έως 7 Ιανουαρίου.
ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΤΟ ΚΠΙΣΝ #ΠΑΡΚΟ #ΤΕΧΝΗ #ΜΟΥΣΙΚΗ #ΣΙΝΕΜΑ #ΑΘΛΗΣΗ: Το πάρκο γιορτάζει και μας υποδέχεται με πολλές δωρεάν εκδηλώσεις: η έκθεση του του Γ. Μόραλη και του Χ. Καπράλου συνεχίζεται όπως και τα μαθήματα yoga, pilates, θαλάσσιου καγιάκ και ιστιοπλοΐας, jazz συναυλίες, σύγχρονοι ήχοι από τον Monsieur Μinimal μέχρι τη May Roosevelt, ένα Χριστουγεννιάτικο Γκαλά Όπερας από την Εθνική Λυρική Σκηνή, τον αγαπημένο των παιδιών Ευγένιο Τριβιζά και τις ιστορίες του και πολύ σινεμά με αφιερώματα στα τέρατα του κινηματογράφου, τις παιδικές ταινίες και φιλμ των Χριστουγέννων. Ιnfo: Ημέρες Γιορτής στο ΚΠΙΣΝ, Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.
ΑΛΕΚΟΣ ΦΑΣΙΑΝΟΣ #ΕΚΘΕΣΗ: 91 σπάνια, χειροποίητα βιβλία με έργα τέχνης του αγαπημένου Έλληνα ζωγράφου, μιας μεγάλης γκάμας κειμένων από την αρχαιότητα έως σύγχρονους – Θεόκριτος, Αριστοφάνης, Αλκαίος, Καβάφης, Παλαμάς Μάνος Ελευθερίου– εικονογραφημένα από τον Αλέκο Φασιανό από το 1973 έως το 2013, μας περιμένουν να τα ανακαλύψουμε στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων. Info: 91 βιβλία με έργα τέχνης του Αλέκου Φασιανού, έως τις 8 Ιανουαρίου.
ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ #ΕΥΓΕΝΙΔΕΙΟ #ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΟ: Τι ήταν αυτό το μυστηριώδες «Άστρο» που οδήγησε τους τρεις Μάγους στον νεογέννητο Χριστό; Ήταν μετέωρο ή κομήτης; Νόβα ή σουπερνόβα; Μετεωρίτης ή βολίδα; Ταξιδεύοντας πίσω στους αιώνες, ξεκινώντας από τη γέννηση του Θείου Βρέφους, «Το Άστρο των Χριστουγέννων» στο Ίδρυμα Εγενίδου, ξεδιπλώνει ιστορικά αλλά και επιστημονικά δεδομένα, σε μια ιστορία με άξονα τα Χριστούγεννα, γεμάτη εικόνες, μελωδίες αλλά και διαδραστικότητα. Για παιδιά 10 ετών και άνω και ενήλικες. Info: Το Άστρο των Χριστουγέννων, 15 Δεκεμβρίου.
Οι γυναίκες που βλέπουν τα πράγματα με θετικό και αισιόδοξο τρόπο, έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να ζήσουν περισσότερα χρόνια, σε σχέση με τις απαισιόδοξες, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.
Οι αισιόδοξες είναι λιγότερο πιθανό να πεθάνουν πρόωρα από λοίμωξη, καρδιά, εγκεφαλικό, καρκίνο κ.α.
Δεν είναι η πρώτη μελέτη που συνδέει την ψυχική υγεία και ιδίως την αισιοδοξία με τη μακροζωία.
Φαίνεται πως η αισιοδοξία -η τάση να βλέπει κανείς τη φωτεινή πλευρά του κόσμου και να προσδοκά ότι θα συμβούν καλά πράγματα στον ίδιο και στους γύρω του- έχει άμεση θετική επίπτωση στη βιολογία ενός ανθρώπου, πιθανώς λόγω ενίσχυσης του ανοσοποιητικού συστήματος.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Έρικ Κιμ της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό περιοδικό επιδημιολογίας «American Journal of Epidemiology», ανέλυσαν στοιχεία για περίπου 70.000 γυναίκες με μέση ηλικία 70 ετών στην αρχή της έρευνας.
Οι γυναίκες απάντησαν σε ερωτηματολόγια για να διαπιστωθεί ο βαθμός αισιοδοξίας τους.
Στη συνέχεια παρακολουθήθηκαν σε βάθος οκταετίας η κατάσταση της υγείας τους, καθώς και οι ατίες θανάτου όσων πέθαναν στο μεταξύ.
Διαπιστώθηκε ότι οι πιο αισιόδοξες γυναίκες είχαν κατά μέσο όρο 30% μικρότερο κίνδυνο πρόωρου θανάτου, σε σχέση με τις λιγότερο αισιόδοξες.
Όσον αφορά τις επιμέρους αιτίες θανάτου, η μεγάλη αισιοδοξία σχετιζόταν με 52% μικρότερο κίνδυνο θανάτου από λοίμωξη, 39% θανάτου από εγκεφαλικό, 38% θανάτου από καρδιά ή πνευμονικό νόσημα και 16% μικρότερο κίνδυνο θανάτου από καρκίνο.
Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι οι αισιόδοξοι άνθρωποι τείνουν να έχουν χαμηλότεροη χοληστερίνη και μικρότερη φλεγμονή στον οργανισμό τους.
«Τα ευρήματά μας επιβεβαιώνουν ότι θα πρέπει να κάνουμε προσπάθειες για να τονώσουμε την αισιοδοξία, η οποία σχετίζεται με πιο υγιείς συμπεριφορές και με πιο υγιείς τρόπους αντιμετώπισης των δυσκολιών της ζωής» δήλωσε ο Κιμ.
H «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία - Ένα δέντρο, μια φορά» του μεγάλου Έλληνα παραμυθά Ευγένιου Τριβιζά είναι μια πραγματικά υπέροχη ιστορία.
Αξίζει και να τη διαβάσετε και να τη δείτε μαζί με το παιδί σας.
Ένα χριστουγεννιάτικο βράδυ, στο ζοφερό πεζοδρόµιο µιας πόλης, συναντιούνται ένα παραµεληµένο δέντρο και ένα φτωχό αγόρι. Το δέντρο βλέπει από τα παράθυρα των σπιτιών τα καταστόλιστα δέντρα και ζηλεύει. Ζητά από το αγόρι να το στολίσει.
Εκείνο, όµως, ούτε στολίδια έχει, ούτε χρήµατα. Πώς είναι δυνατόν να στολίσει ένα µίζερο δέντρο στη µέση ενός παγωµένου πεζοδροµίου; Κι όµως… εκείνη η νύχτα είναι µια νύχτα ονείρων, µια νύχτα µαγική…
Η ατάκα «ντύσου καλά, θα αρρωστήσεις» είναι η αγαπημένη των γονιών μας. Ωστόσο οι επιστήμονες εξηγούν κατά πόσο τελικά σχετίζεται το κρυολόγημα με τις χαμηλές θερμοκρασίες.
Ο Μιτσελ Μόφιτ και ο Γκρέγκορι Μπράουν από την ASAP Science, χρησιμοποιώντας και συγκρίνοντας ιατρικές πηγές δημιούργησαν ένα σχετικό βίντεο animation που διευκρινίζει τελικά αυτό το ερώτημα.
Οπως αναφέρουν, η συσχέτιση μεταξύ του κρύου καιρού και του κρυολογήματος δεν είναι τυχαία. Περίπου 5% με 20% των Αμερικάνων αρπάζουν κρυολόγημα κάθε χρόνο στο τέλος του Φθινοπώρου και τις αρχές του χειμώνα, ενώ και μόνο η λέξη «κρυολόγημα» προδιαθέτει την συσχέτιση αυτή.
Ωστόσο υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες που ανατρέπουν εν μέρει τη θεωρία. Οπως εξηγούν οι ερευνητές, το κρυολόγημα είναι ίωση, δηλαδή προκαλείται από ιό, άρα απαραίτητη προϋπόθεση για να πάθει κάποιος κρυολόγημα είναι να υπάρχουν ιοί στην ατμόσφαιρα. Αν δεν υπάρχουν ιοί στην ατμόσφαιρα δεν γίνεται να αρρωστήσει κάποιος, όσο πολύ κι αν κρυώνει.
Ομως πώς γίνεται τελικά η συσχέτιση του κρύου καιρού με τις ιώσεις; Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι όταν κάνει κρύο έξω, ο περισσότερος κόσμος μένει σε κλειστούς χώρους και έρχεται σε επαφή με περισσότερους ανθρώπους με αποτέλεσμα να είναι εκτεθειμένος σε περισσότερα μικρόβια.
Επιπλέον, μεγάλο ρόλο παίζει και η υγρασία στην εξάπλωση ενός ιού. Οσο μειώνεται η υγρασία του περιβάλλοντος, τόσο πιο γρήγορα πολλαπλασιάζονται οι ιοι. Παράλληλα, η μύτη μας στεγνώνει λόγω της έλλειψης υγρασίας και παράγει περισσότερη βλέννα, η οποία ταυτόχρονα αποτελεί προστασία από τους εξωτερικούς παθογόνους μικροοργανισμούς. Τέλος η έλλειψη της βιταμίνης D που παίρνουμε από τον Ηλιο το καλοκαίρι, «ρίχνει» το ανοσοποιητικό μας.
Πρόσφατα πειράματα όμως περιπλέκουν ακόμα περισσότερο τα πράγματα, αφού οι εθελοντές τοποθέτησαν τα πόδια τους σε παγωμένο νερό και αποδείχθηκε ότι είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες να αναπτύξουν συμπτώματα κρυολογήματος σε σχέση με εκείνους που είχαν τα πόδια τους στεγνά.
Μία θεωρία εξηγεί το συγκεκριμένο φαινόμενο, επισημαίνοντας ότι το κρύο προκαλεί συστολή των αιμοφόρων αγγείων με αποτέλεσμα τα λευκά αιμοσφαίρια, οι «αστυνόμοι» του οργανισμού μας, να δυσκολεύονται να κινηθούν για να φτάσουν στον ιό, επιβραδύνοντας έτσι την αντίδραση του ανοσοποιητικού. Ταυτόχρονα αυξάνονται και τα επίπεδα της κορτιζόνης, η οποία καταστέλλει τις αντιδράσεις του ανοσοποιητικού. Την θεωρία αυτή έρχονται να επιβεβαιώσουν μελέτες σε ποντίκια και ανθρώπους που δείχνουν ότι η αποτελεσματικότητα του ανοσοποιητικού εξαρτάται κατά πολύ από την εξωτερική θερμοκρασία.
Επιπλέον, σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, οι ιοί που προκαλούν τη γρίπη διαθέτουν ένα «μυστικό όπλο». Κατά τους χειμερινούς μήνες, το εξωτερικό περίβλημα τους παγώνει, σκληραίνει και λειτουργεί σαν ασπίδα, επιτρέποντας την ευκολότερη εξάπλωση τους. Αντίθετα όταν έχει ζέστη το περίβλημα γίνεται σαν ζελέ και είναι ανίκανο να προστατεύσει τον ιό όταν εκτίθεται στο περιβάλλον.
Ετσι, οι ερευνητές καταλήγουν ότι εν τέλει σχετίζεται η θερμοκρασία έξω με το κρυολόγημα, αλλά μόνο στο επίπεδο της μετάδοσης του ιου από το ένα άτομο στο άλλο και μόνο στο επίπεδο της αντιμετώπισης του από τον ίδιο τον οργανισμό.
Το όραμα για τη δημιουργία μιας “ιδανικής κοινωνίας” στηρίζεται στις πανανθρώπινες αξίες που η κλασική Ελλάδα του 5ου αιώνα π.Χ. και ο ευρωπαϊκός Διαφωτισμός του 18ου αιώνα δημιούργησαν. Είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα-ατομικά, κοινωνικά, πολιτικά. Τρεις είναι ίσως οι πιο σημαντικές.
Πρώτη και θεμελιώδης αξία για την ύπαρξη ενός όμορφου κόσμου είναι η ελευθερία. Ο Βολταίρος ονομάζει ελευθερία «το να μπορώ ανεμπόδιστα να κινούμαι ή να στέκομαι, σύμφωνα με την εκλογή του πνεύματός μου». Όταν, δηλαδή, ο άνθρωπος έχει «ιδίαν» βούληση, διαθέτει τον εαυτό του, ρυθμίζει τη ζωή του, παίρνει και εκτελεί τις αποφάσεις του κατά τη δική του κρίση, σύμφωνα με τις επιθυμίες του και τα συμφέροντά του με την υποχρέωση, όμως, να σέβεται το αντίστοιχο δικαίωμα των άλλων στο πλαίσιο της συνύπαρξης.
καλπασμός στην ελευθερία – Δούλοι φυγάδες -Eastman Johnson – 1862
Αυτή η μορφή της ελευθερίας, που αποτελεί την κοινωνική ελευθερία, αποκτά το πραγματικό της νόημα, όταν γίνει το σκαλοπάτι για την απόκτηση της εσωτερικής ελευθερίας. Με αυτήν την τελευταία μπορεί να ελέγξει τις ενστικτώδεις αντιδράσεις του και να ρυθμίζει τη συμπεριφορά του σύμφωνα με τις αρχές, τις αξίες που θέτει ο ίδιος, τις αιώνιες αξίες της δικαιοσύνης, της αλήθειας, της αγάπης. Με λίγα λόγια εσωτερική ελευθερία σημαίνει αυτοδέσμευση του εαυτού σου, στροφή στην Αρετή.
Η δεύτερη αξία αφορά τη δικαιοσύνη. Κατά τον Πλάτωνα, στο έργο του «Πολιτεία», από τις τέσσερις αρετές, Σοφία, Ανδρεία, Σωφροσύνη, Δικαιοσύνη, που πρέπει να χαρακτηρίζουν την ιδεώδη πολιτεία, η Δικαιοσύνη αποτελεί το θεμέλιο λίθο της. Βασική αρχή της είναι η θέση ότι κάθε πολίτης εργάζεται μόνο στο αντικείμενό του και επομένως συνεισφέρει από το πόστο του στην κοινωνική πρόοδο. Γι’αυτό “αποστολή του κράτους είναι να φέρει με τη δικαιοσύνη στην κοινωνία των ανθρώπων αρμονία και τάξη” (Κ. Τσάτσος). Αλλά και η σύγχρονη αντίληψη της δικαιοσύνης εκφράζει την πλατωνική προσέγγιση.
Δικαιοσύνη του Luca Giordano.
Αφού το άτομο, κάνοντας ελεύθερα τις επιλογές του, αξιοποιεί ή όχι τις ικανότητές του, απολαμβάνει ή όχι τα κοινωνικά αγαθά, υλικά και πνευματικά – εισόδημα, αγάπη, εκτίμηση, αναγνώριση, συντροφιά, σιγουριά-, με την προϋπόθεση ότι το κράτος δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλους στην εκπαίδευση, την πληροφόρηση, τη γνώση, τη συμμετοχή. Επομένως, ο καθένας ανάλογα με τις ικανότητές του προσφέρει στην κοινωνία και αμείβεται ανάλογα με την προσφορά του.
Τρίτη αξία, η συνισταμένη των προηγούμενων, είναι η αλληλεγγύη. Ως αλληλεγγύη θεωρείται το ηθικό καθήκον της αλληλοβοήθειας, της υποχρέωσης που έχουν τα μέλη μιας ομάδας να υποστηρίζονται και να ενισχύονται αμοιβαία. Η συμπεριφορά αυτή αποκτά μεγάλη ηθική αξία, όταν αποτελεί αυτοσκοπό και ποτέ το μέσον προκειμένου να πετύχουμε κάποιον άλλον σκοπό μας. Αλλά και μικραίνει η αξία της, όταν εκδηλώνεται μονάχα από φόβο. Όταν εκπληρώνεται ως καθήκον αυτοπροαίρετα χαρίζει ηθική ικανοποίηση και υψηλή αυτοεκτίμηση.
Γίνεται πράξη απελευθερωτική, ενώ παράλληλα γεννιέται η δυνατότητα για μεταστροφή των κοινωνικών πραγμάτων. Όμως το χρέος της αλληλεγγύης εκπορεύεται όχι μόνο από τα ανθρωπιστικά συναισθήματα. Υπαγορεύεται από το αίσθημα της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δημοκρατικότητας. Η αλληλεγγύη διαφέρει από τη φιλανθρωπία στο ότι δεν αφορά άμεσα ένα άλλο πρόσωπο εξατομικευμένα. Αφορά τους πάντες και είναι επωφελής για τους πάντες μέσα σε μια κρατικά οργανωμένη κοινωνία. Η Κινέζικη ρήση:
“Αν σου ζητήσει κάποιος πεινασμένος ρύζι μην του δώσεις , μάθε τον να το καλλιεργεί”
φανερώνει τη διαφορά. Χωρίς αυτή την αξία οι δύο προηγούμενες, ελευθερία και δικαιοσύνη χάνουν την καθολικοτητά τους. Γι’ αυτό σήμερα βρίσκονται σε κρίση. Η ανεργία και η φτώχεια από τη μια, η απουσία κοινωνικού κράτους από την άλλη οδηγούν στην απώλεια των κοινωνικών, εργασιακών και οικονομικών δικαιωμάτων των πολιτών. Η στοιχειώδης κοινωνική ευημερία συρρικνώνεται ιδιαίτερα για τις ασθενέστερες οικονομικά τάξεις, ενώ σε πολλές περιπτώσεις περισσεύει η αναξιοπρέπεια, η εξαθλίωση, η κοινωνική αδικία.
Με την ανάληψη ποικίλων πρωτοβουλιών αλληλεγγύης εκ μέρους των πολιτών και την εθελοντική ενεργοποίησή τους οι πάσχοντες είναι δυνατόν να αποκτήσουν ισοτιμία, αξιοπρέπεια και ενεργό συμμετοχή στα στοιχειώδη κοινωνικά αγαθά, περιορίζοντας τον κοινωνικό αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση. Είναι απαραίτητο, δηλαδή, ο άνθρωπος να προσφέρει τον εαυτό του στους άλλους χωρίς να αποβλέπει σε κάποιο οικονομικό, επαγγελματικό ή άλλο όφελος. Για να γίνει αυτό απαιτείται να απορρίψει δυο αρχές που καταδυναστεύουν τη ζωή του και αποτελούν φαινόμενα του σύγχρονου πολιτισμού και τρόπου ζωής.
Η μία είναι ο ατομικισμός, δηλαδή η τάση του ανθρώπου να επιδιώκει την ικανοποίηση του ατομικού συμφέροντος αδιαφορώντας, αν αυτό στρέφεται ενάντια στο κοινό καλό και το κοινωνικό συμφέρον.
Η άλλη είναι ο υλισμός, δηλαδή η πίστη στην ύπαρξη μόνο της ύλης, η προσπάθεια απόκτησης καθετι υλικού μόνο και η απόρριψη των ιδεών. Με αυτές τις αρχές επικρατεί μίσος, καχυποψία, ανασφάλεια, αδυναμία εξεύρεσης λύσεων. Αντίθετα, υιοθετώντας το ανθρωπιστικό ιδεώδες καταπολεμείται η φτώχεια, η εκμετάλλευση, ο αναλφαβητισμός, οι ασθένειες, ανακουφίζονται οι άνθρωποι από εμπόλεμη κατάσταση ή φυσική καταστροφή, προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα και το φυσικό περιβάλλον, εξασφαλίζεται η δυνατότητα να ζουν με ελευθερία, δικαιοσύνη, ισότητα, αξιοπρέπεια, απαλλαγμένοι από προκαταλήψεις και ρατσισμό. Ακόμα, καλλιεργείται η κοινωνική συνείδηση, οι πολίτες γίνονται ενεργά μέλη της κοινωνίας με αποτέλεσμα την καλύτερη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών και τη στήριξη του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Επομένως, το ηθικό καθήκον της φροντίδας για την ευδαιμονία των άλλων,επιτάσσεται και από τον ορθό λόγο, γιατί καθορίζει τη μορφή της κοινωνίας. “Τρία πράγματα που ποθούμε περισσότερο στη ζωή μας, ευτυχία, ελευθερία, πνευματική γαλήνη, τ’ αποκτούμε πάντα αφού πρώτα τα προσφέρουμε εμείς σε κάποιον άλλο”.
Κάποτε σε μια σχολική εκδρομή, η δασκάλα καθόταν μαζί με τις μαθήτριές της κάτω από ένα δέντρο. Κάποια στιγμή η δασκάλα δίψασε και ζήτησε από μιαμαθήτρια να πάει μέχρι το κοντινό ρυάκι και να της φέρει λίγο νερό.
Φτάνοντας η μαθήτρια με το άδειο μπουκάλι, διαπίστωσε ότι στο ρυάκι ήτανκάποιες γυναίκες και έπλεναν τα ρούχα τους και το νερό ήταν βρώμικο από σαπούνια και λάσπες. Έτσι η μαθήτρια επέστρεψε στην δασκάλα της και της εξήγησε τι είχε συμβεί.
Μετά από λίγη ώρα, η δασκάλα ζήτησε και πάλι από την ίδια μαθήτρια να πάει να γεμίσει το άδειο μπουκάλι. Αυτή τη φορά το νερό ήταν καθαρό και η λάσπη είχε κατακάτσει. Η μαθήτρια όλο χαρά γέμισε το μπουκάλι και το πήγε στην δασκάλα.
Η δασκάλα κοίταξε το μπουκάλι με το καθαρό νερό και γυρίζοντας προς την μαθήτρια της είπε,
«Είδες πως καθάρισε το νερό; Έτσι είναι και η σκέψη. Όταν είναι πολύ ανακατεμένη και θολωμένη μην την πιέζεις. Να της δίνεις λίγο χρόνο και εκείνη θα βρει τον τρόπο να καθαρίσει από μόνη της».
Δεν είναι λίγες οι φορές που νιώθουμε πως το κεφάλι μας θα σπάσει και οι σκέψεις γυρίζουν ανεξέλικτα προς κάθε κατεύθυνση. Τότε είναι που το πιέζουμε ελπίζοντας ότι έτσι η λύση θα έρθει γρηγορότερα. Το μυαλό, σε αντίθεση με άλλους ιστούς του σώματος, δεν αντιδρά καλά σε πιέσεις ή καταπιέσεις.
Ό,τι πας να πιέσεις γιγαντώνεται και ό,τι πας να καταπιέσεις θεριεύει.Είναι κάτι σαν την βρύση του νερού, που όταν προσπαθήσεις να κλείσεις την ροή με το δάχτυλο, σύντομα διαπιστώνεις ότι το νερό έχει αυξήσει την τάση του.
Η σύγχρονη εποχή και εκπαίδευση, μας έχει διδάξει πώς να γεμίζουμε το μυαλό αλλά κανένας δεν έχει ασχοληθεί με το πώς χειριζόμαστε αποδοτικά το όργανο. Σίγουρα αποδίδει καλύτερα όταν είναι χαλαρό ή όταν μάθουμε να το χαλαρώνουμε.
Aπό το 1948, η 10η Δεκεμβρίου έχει οριστεί ως η Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σε ανάμνηση της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από τη γενική συνέλευση του ΟΗΕ. Τιμώντας την συγκεκριμένη επέτειος, στην Κινηματογραφική Στήλη του Tvxs.gr συγκεντρώσαμε και παρουσιάζουμε δέκα (10) χαρακτηριστικές κινηματογραφικές δημιουργίες, οι οποίες κυκλοφόρησαν στις Αίθουσες τον 21ο αιώνα και αναδεικνύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα.
«Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση, και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης.» - 1ο Άρθρο της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Ο.Η.Ε. «Ο Πιανίστας» (The Pianist - 2002) του Ρόμαν Πολάνσκι
Ο Βλαντισλάβ Σπίλμαν (Άντριεν Μπρόντι), είναι ένας διάσημος Εβραιοπολωνός πιανίστας που δουλεύει στον ραδιοφωνικό σταθμό της Βαρσοβίας. Όμως βλέπει τον κόσμο του να καταρρέει όταν ξεσπά ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, με την εισβολή των Γερμανών στην Πολωνία, τον Σεπτέμβριο του 1939. Αφού ο ραδιοφωνικός σταθμός καταστρέφεται από τις εκρήξεις, ο Βλαντισλάβ επιστρέφει σπίτι του όπου και μαθαίνει ότι η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία έχουν κηρύξει πόλεμο ενάντια στη Γερμανία. Πιστεύοντας ότι ο πόλεμος θα τελειώσει γρήγορα, αυτός και η οικογένειά του γιορτάζουν το γεγονός.
Ωστόσο κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής που λαμβάνει χώρα τους επόμενους μήνες, οι συνθήκες διαβίωσης των Εβραίων σταδιακά χειροτερεύουν και τα δικαιώματά τους περιορίζονται. Κάθε οικογένεια επιτρέπεται να έχει ένα ελάχιστο χρηματικό ποσό. Ενώ παράλληλα όλοι πρέπει να φοράνε ένα περιβραχιόνιο με το Αστέρι του Δαβίδ για να ξεχωρίζουν, οφείλοντας παράλληλα να δέχονται αδιαμαρτύρητα διάφορες ταπεινώσεις.
Με τον Άντριεν Μπρόντι στον καλύτερο ρόλο της καριέρας του, η ταινία έδωσε την ευκαιρία στον Πολάνσκι να εξερευνήσει τις Πολωνικές του ρίζες και τα δύσκολα παιδικά του βιώματα. Το φιλμ, βασισμένο στο βιβλίο του Wladyslaw Szpilman, δέχτηκε διθυραμβικές κριτικές, κερδίζοντας αρκετά βραβεία, μεταξύ των οποίων και τρία Όσκαρ: Καλύτερου Ηθοποιού για τον Έντριαν Μπρόντι, Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου για τον Ρόναλντ Χάργουντ και Σκηνοθεσίας για τον Ρόμαν Πολάνσκι.
«Το Λιβάδι που Δακρύζει» (2004) του Θόδωρου Αγγελόπουλου
Μια ομάδα περιπλανώμενων Ελλήνων της Οδησσού φτάνει σ' ένα βαλτότοπο της Ελλάδας που ορίζεται από ένα ποτάμι που τον διασχίζει. Οι πρόσφυγες εγκαθίσταται εκεί, χτίζουν έναν οικισμό και προσπαθούν να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους. Μια οικογένεια κυριαρχεί. Ο πατέρας αυστηρός και πείσμων, μετά τον θάνατο της γυναίκας του θα θελήσει να παντρευτεί την Ελένη, ένα κοριτσάκι που μεγάλωσε στο σπίτι του αφού το είχαν περιμαζέψει στο φευγιό τους μέσα στο χαμό του διωγμού. Ο γάμος δε θα γίνει ποτέ και η Ελένη φεύγει με τον γιο του, που αγαπιούνται από παιδιά
Η περιπλάνηση των δύο νέων στην Ελλάδα, υπό την προστασία μιας ομάδας μουσικών, μετατρέπεται σε μια τραγική ιστορία. Η ταραγμένη πολιτική σκηνή οδηγεί τους νέους να αντιμετωπίσουν μια σειρά από γεγονότα που σημαδεύουν οριστικά τη ζωή τους. Μη μπορώντας να μείνουν πουθενά, κουβαλώντας την κατάρα του πατέρα για την προδοσία, ο νέος θα αναγκαστεί να φύγει στην Αμερική σε αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Η Ελένη, μόνη της πλέον θα βιώσει τη φρίκη του πολέμου και του εμφύλιου, χάνοντας και τα δυο της παιδιά. Μετά από διαδοχικές φυλακίσεις για αντιστασιακή δράση, θα εξοριστεί από την πατρίδα που νόμισε ότι είχε βρει, φτάνοντας μια ημέρα μικρό παιδάκι στην Ελλάδα...
Το «Λιβάδι που Δακρύζει», αποτελεί το πρώτο μέρος της τριλογίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Στην ταινία, οι δρόμοι της εξορίας και της προσφυγιάς - τόσο κυριολεκτικής, όσο και μεταφορικής - ως μόνιμο χαρακτηριστικό της ιστορίας του 20ού αιώνα, αποτυπώνονται στο «Λιβάδι που Δακρύζει» με επίκεντρο την Ελλάδα της χρονικής περιόδου μεταξύ 1919 - 1949. Το θέμα αυτό απεικονίζεται με ελεγειακό τρόπο μέσα από τη ζωή μιας γυναίκας, της Ελένης. Είναι το θύμα και ο μάρτυρας των μεγάλων ιστορικών δραμάτων του ελληνισμού...
«Η Άλλη Όχθη» (Gagma napiri - 2009) του Γκεόργκε Οβασβίλι
Με πρωταγωνιστή έναν νεαρό πρόσφυγα που αναζητά τον πατέρα του, η ταινία αποτυπώνει τις εχθρικές σχέσεις μεταξύ κρατών και ανθρώπων, μέσα σ’ έναν κόσμο όπου τα πάντα καταρρέουν και οι δεσμοί αλληλεγγύης κόβονται. Το φιλμ πραγματεύεται επίσης την ανάγκη της συμβίωσης, της αποδοχής του Άλλου, της επικοινωνίας και τελικά της συμφιλίωσης. Το μεταναστευτικό ζήτημα συνδέεται με την αναζήτηση μιας νέας πατρίδας. Η αναζήτηση του πατέρα στην ταινία, δεν είναι παρά η αναζήτηση του εαυτού και της βαθύτερης ταυτότητας του ίδιου του ήρωα. Όσο τα σύνορα ανάμεσα στις χώρες και στους ανθρώπους θα καθορίζονται από τη βία του πιο ισχυρού, τόσο περισσότερο θα βαθαίνει το τραύμα του πιο αδύναμου, του ανυπεράσπιστου, του θύματος. Μια ταινία βαθιά ανθρωπιστική, ευαίσθητη και τραγικά επίκαιρη.
«12 Χρόνια Σκλάβος» (12 Years a Slave - 2013) του Στιβ ΜακΚουίν
Στο προ-εμφυλιακό τοπίο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, ο Νεοϋορκέζος Σόλομον Νόρθαπ (Τσιούιτελ Ιτζίοφορ) ζει ως ελεύθερος Αμερικανός πολίτης. Παρότι καλλιεργημένος οικογενειάρχης και ταλαντούχος μουσικός, ο Σόλομον έχει ένα σημαντικό μειονέκτημα. Το χρώμα του δέρματός του δεν είναι συμβατό με εκείνο της καθεστηκυίας τάξης. Η μοίρα του επιφυλάσσει μια αρκετά απρόβλεπτη, όσο και δυσάρεστη έκπληξη. Ο Νόρθαπ απάγεται και πωλείται ως σκλάβος στον οπισθοδρομικό Νότο, αντιμετωπίζοντας τη βιαιότητα μιας πολωμένης κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που παρουσιάζεται προσωποποιημένη μέσα από τα μάτια ενός σκληρού, δυνάστη σωματέμπορου, τον οποίον υποδύεται πειστικότατα ο Μάικλ Φασμπέντερ.
Διατηρώντας την πίστη του στην ανθρωπιά και στην εγγενή καλοσύνη του κόσμου, ο Σόλομον δεν χάνει ποτέ την ελπίδα και το κουράγιο του για δικαιοσύνη. Παρόλο που η μοίρα του μοιάζει απόλυτα καταδικασμένη, ο ίδιος κοιμάται και ξυπνά αναζητώντας το άρωμα της χαμένης ελευθερίας. Μέσα από την ευτυχή συγκυρία της γνωριμίας του με έναν φιλάνθρωπο Καναδό (Μπραντ Πιτ), ρεφορμιστή και πολέμιο της θανατικής καταδίκης, ο Σόλομον καταφέρνει εν τέλι όχι μόνο να επιζήσει μέσα σ’ αυτή τη δωδεκαετή κόλαση, αλλά να βγει αλώβητος από την απίστευτη αυτή δοκιμασία, διατηρώντας, στο ακέραιο, το ήθος και την αξιοπρέπειά του. Ο αξιόλογος Βρετανός σκηνοθέτης Στιβ Μακουίν, μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη την συγκλονιστική και βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, ιστορία του Σόλομον Νόρθαπ, ενός ανθρώπου που αγωνίστηκε για την προσωπική του ελευθερία και επιβίωση. Η ιστορία εξελίσσεται σε μία εποχή που το τίμημα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, διακυβευόταν από το χρώμα του δέρματος...
«Pride» (2014) του Μάθιου Γουόρκους
Το 1984, μια ομάδα Λονδρέζων ακτιβιστών που απαρτίζεται από ομοφυλόφιλους άντρες και γυναίκες προσπάθησε να συγκεντρώσει χρήματα για να υποστηρίξει τους ανθρακωρύχους και τις οικογένειές τους, στην απεργία τους ενάντια στα σκληρά μέτρα που είχε λάβει η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της Μάργκαρετ Θάτσερ.
Μία έντονα πολιτικοποιημένη ταινία από την Γηραιά Αλβιώνα, στα ίχνη των ταινιών του Κεν Λόουτς, όπου παρουσιάζει τον δίκαιο αγώνα των ανθρακωρύχων για τις δύσκολες συνθήκες εργασίας τους, αλλά και το δικαίωμα στην επιλογή μέσα από τη συμπαράσταση της κοινότητας των ομοφυλοφίλων. Ένα έργο, γοητευτικό και εμπνευσμένο, που κερδίζει ενώ παράλληλα συγκινεί τον θεατή.
Διαβάστε επίσης: Όταν η ομοφυλοφιλική κοινότητα στήριξε την απεργία των ανθρακωρύχων: «Pride»
«Το Διαζύγιο: Η Δίκη της Βίβιαν Αμσαλέμ» (Gett: The Trial of Viviane Amsalem - 2014) των Ρόνιτ και Σλόμι Έλκαμπετζ
Στο Ισραήλ, δεν αναγνωρίζεται ο πολιτικός γάμος, και κατά συνέπεια ούτε το διαζύγιο. Μόνο οι ραβίνοι έχουν τη δικαιοδοσία να νομιμοποιήσουν έναν γάμο κι αν χρειαστεί, τη διάλυση του. Όμως στην τελευταία περίπτωση χρειάζεται απαραίτητα και η ρητή συναίνεση του συζύγου, ο οποίος εν τέλει έχει μεγαλύτερη εξουσία ακόμα και από τους δικαστές.
Η ταινία, παρακολουθεί το δράμα της Viviane Amsalem - την οποία ενσαρκώνει με στωικότητα η Ρόνιτ Έλκαμπετζ (Ronit Elkabetz) - η οποία μην αντέχοντας άλλο, μετά από τριάντα χρόνια γάμου, αποφασίζει ότι πρέπει να χωρίσει από τον άνδρα της, Elisha Amsalem - τον οποίο υποδύεται ο Σιμόν Αμπκαριάν (Simon Abkarian).
Το σκηνοθετικό δίδυμο των αδερφών Ρόνιτ και Σλόμι Έλκαμπετζ, παρουσιάζουν την τρίτη μεγάλου μήκους ταινία τους, με τίτλο: «Το Διαζύγιο» (Gett: The Trial of Viviane Amsalem). Πρόκειται για ένα δικαστικό δράμα δωματίου, που εναλλάσσει τις δηκτικές με τις κωμικές διαστάσεις μιας συγκλονιστικής ιστορίας και της εξέλιξης της κατά τη διάρκεια πέντε ετών. Η ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης Ρόνιτ Έλκαμπετζ, ξεχωρίζει με την ερμηνεία της, σ' ένα φιλμ που ήταν υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Διαβάστε επίσης: Τα ανθρώπινα δικαιώματα μέσα από ένα «Διαζύγιο» στο Ισραήλ
«Τιμπουκτού» (Timbuktu - 2014) του Αμπντεραμάν Σισακό (φωτογραφία άρθρου)
Ο χρόνος στο Τιμπουκτού άρχισε να κυλά αντίστροφα. Οι δρόμοι έρημοι, οι πόρτες κλειστές. Οι γυναίκες κρύβονται σκιές και το σκοτάδι έχει πλέον τυλίξει όλα όσα έδιναν κάποτε χρώμα σ’ αυτή την εξωτική πόλη του Μάλι. Τέλος η μουσική, τέλος το παιχνίδι, τέλος η ελευθερία: η αρχή του σκοταδισμού, καθώς όλα απαγορεύονται. Ο ισλαμικός φονταμενταλισμός είναι πλέον η νέα τάξη πραγμάτων που σκορπά τον τρόμο στην περιοχή. Μακριά από τη ζωή της πόλης, ο Κιντάν με τη γυναίκα του Σατίμα, την κόρη του Τόγια και τον μικρό Ισάν, απολαμβάνουν μια ήρεμη ζωή. Ένα περιστατικό όμως θα ωθήσει τον Κιντάν να αφαιρέσει κατά λάθος μια ανθρώπινη ζωή. Αυτό θα τον φέρει αντιμέτωπο με την καινούρια δικαιοσύνη. Η ιστορία του Κιντάν δεν είναι η μοναδική, παράλληλες πράξεις συνθέτουν μ' έναν ωμό ρεαλισμό την ματωμένη ιστορία μιας ολόκληρης χώρας.
Μετά το «Bamako» του 2006, ο αξιόλογος δημιουργός από την Μαυριτανία, Αμπντεραμάν Σισακό, επιστρέφει με την τέταρτη μεγάλους μήκους ταινία του. Το «Τιμπουκτού», είναι ένα συγκινητικό και σε σημεία λυρικό επίτευγμα, το οποίο τοποθετείται στις πρώτες ημέρες της κατάληψης του Τιμπουκτού από φανατικούς τζιχαντιστές το 2012. Βασιζόμενο σε αληθινά γεγονότα, το φιλμ είναι ένα υπόκωφο και αιχμηρό δράμα για τις καθημερινές πιέσεις και αντιστάσεις των ανθρώπων, των οποίων η καθημερινότητα διαταράσσεται βίαια σε μια πόλη υπό κατάληψη ξένων φονταμενταλιστών. Μία κριτική ματιά απέναντι στον τρόμο κάθε απολυταρχικού και θρησκόληπτου καθεστώτος. Μία σπαρακτική κραυγή αγωνίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα...
Διαβάστε επίσης: «Τιμπουκτού»: Μια κραυγή αγωνίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα
«Ασήμι στο Νερό, Αυτοπορτρέτο της ΣυρίαςΑσήμι στο Νερό, Αυτοπορτρέτο της Συρίας» (2015) των Οσάμα Μοχάμεντ και Ουϊάμ Σιμάβ Μπεντιρξάν
Μέσα από σκληρές, αλλά ρεαλιστικές εικόνες, το φιλμ δείχνει την τραγική κατάσταση των κατοίκων της Συρίας. Των ανθρώπων που αναγκάζονται να αφήσουν την πατρίδα τους ελπίζοντας σ' ένα καλύτερο αύριο, άλλα και όσων μένουν πίσω είτε από επιλογή είτε από ανάγκη. Ένα συγκλονιστικό μωσαϊκό εικόνων, που αντικατοπτρίζει τη φρίκη και τον πόλεμο στη Συρία.
«Στη Συρία του σήμερα, χρήστες του YouTube πρώτα τραβούν βίντεο και μετά πεθαίνουν, ενώ άλλοι πρώτα σκοτώνουν και μετά τραβούν βίντεο. Στο Παρίσι, ωθούμενος από την απέραντη αγάπη μου για τη Συρία, διαπιστώνω πως μπορώ μόνο να τραβάω πλάνα του ουρανού και να μοντάρω το υλικό που ανεβαίνει στο YouTube. Μέσα από την ένταση που μου προκαλεί η εξορία μου στη Γαλλία ενώ στην πατρίδα μαίνεται η επανάσταση, προέκυψε μια συνάντηση» - αναφέρει χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτης Οσάμα Μοχάμεντ και συνεχίζει: «Mία νεαρή Κούρδισα σκηνοθέτις από τη Χομς (Ουϊάμ Σιμάβ Μπεντιρξάν) ξεκίνησε να μου μιλά σε “τσατ”, ρωτώντας με: “Αν η κάμερά σου ήταν εδώ, στη Χομς, τι θα τραβούσες;” Το Ασήμι στο νερό είναι η ιστορία αυτής της συνάντησης...»
«Ταξί στην Τεχεράνη» (Taxi Tehran - 2015) του Τζαφάρ Παναχί
Το 2010 το ιρανικό καθεστώς απαγορεύει στον Τζαφάρ Παναχί τη σκηνοθεσία ταινιών, την έξοδο από τη χώρα και την επαφή με τον Τύπο για είκοσι (20) χρόνια! Όμως εκείνος πιστός στις αξίες και τις αρχές του, συνεχίζει με συγκινητική μεθοδικότητα να υπηρετεί την Έβδομη Τέχνη. Στη νέα του δημιουργία «Ταξί» (Taxi - 2015) ο σπουδαίος Ιρανός σκηνοθέτης, υποδύεται έναν οδηγό ταξί και κινηματογραφεί τις συνομιλίες του με επιβάτες, καθώς και με μέλη της οικογένειάς του. Η ταινία τιμήθηκε με την Χρυσή Άρκτο της 65ης Μπερλινάλε.
Διαβάστε επίσης: Στους δρόμους της Τεχεράνης με το «Ταξί» του Τζαφάρ Παναχί Αφιέρωμα - Τζαφάρ Παναχί: Η ελευθερία της έκφρασης στον Κινηματογράφο
«Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ» (I, Daniel Blake - 2016) του Κεν Λόουτς
Ο Ντάνιελ Μπλέικ είναι ένας 59χρονος ξυλουργός ο οποίος έπειτα από ένα σοβαρό καρδιακό επεισόδιο θα πρέπει να σταματήσει να δουλεύει μέχρις ότου η καρδιά του γίνει ξανά πιο δυνατή. Η γιατρός του τον κρίνει ακατάλληλο για εργασία, όμως οι κοινωνικές υπηρεσίες του Νιούκαστλ όπου ζει, θεωρούν ότι δεν δικαιούται το ανάλογο επίδομα, μα το επίδομα κάποιου που θα έπρεπε να ψάχνει για δουλειά. Η γραφειοκρατία τον οδηγεί σε αδιέξοδο. Μέσα από την περιπέτεια αυτή, διασταυρώνεται με μια ανύπαντρη μητέρα και τα δύο παιδιά της. Βρίσκοντας αναπάντεχη οικογενειακή θαλπωρή ο ένας στον άλλο, ενώνουν τις δυνάμεις τους και προσπαθούν να αντισταθούν στις δυσκολίες.
Δύο χρόνια μετά το υπέροχο «Jimmy's Hall» (2014), ο Κεν Λόουτς διαψεύδει ευτυχώς τις φήμες που τον ήθελαν να σταματάει την σκηνοθεσία ταινιών μυθοπλασίας και επιστρέφει εντυπωσιακά - Χρυσός Φοίνικας στο 69ο Φεστιβάλ των Καννών - μ' ένα πολιτικό σινεμά υψηλών δυνατοτήτων, με έντονη κριτική ματιά, αλλά και με κοινωνικές ευαισθησίες. Το φιλμ «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ» (I, Daniel Blake - 2016), φέρνει την υπογραφή του μόνιμου πλέον συνεργάτη του και σεναριογράφου, Πολ Λάβερτι, ενώ το έργο διακατέχεται από την σπουδαία ερμηνεία του πρωταγωνιστή Ντέιβ Τζονς και σε δεύτερο επίπεδο, της Χέιλι Σκουάιρς, στην πρώτη τους συνεργασία με τον καταξιωμένο Βρετανό σκηνοθέτη.
Διαβάστε επίσης: «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ»: Διεκδικώντας το δικαίωμα στην εργασία
