Η ιστορία του αγοριού και του αστερία!

Κάποτε ένας ηλικιωμένος άντρας περπατούσε νωρίς το πρωί μετά από μία καταιγίδα, σε κάποια παραλία. Καθώς περπατούσε, είδε από μακριά ένα αγόρι το οποίο έσκυβε και πετούσε κάτι μέσα στην θάλασσα. Ο άντρας τον πλησίασε, και είδε πως το αγόρι πετούσε στην θάλασσα αστερίες που είχαν ξεβραστεί στην αμμουδιά μετά την καταιγίδα και βρισκόταν μακριά από την θάλασσα λόγω της παλίρροιας.

Παρατήρησε για ώρα το μικρό αγόρι να μαζεύει και να πετάει τους αστερίες πίσω στην θάλασσα, και κάποια στιγμή τον ρώτησε με απορία:

- Γιατί μπαίνεις στον κόπο και το κάνεις αυτό; Είναι δεκάδες οι αστερίες που θα μείνουν και θα πεθαίνουν τελικά στην αμμουδιά. Δεν έχει σημασία αυτό που κάνεις! Το αγόρι τον κοίταξε, του χαμογέλασε και του απάντησε: 
- Έχει όμως σημασία για αυτόν εδώ τον αστερία, και τον πέταξε μέσα στην θάλασσα...!!!
«Δεν μπορώ να σώσω τον κόσμο ή να κάνω τα πάντα καλύτερα μπορώ όμως να επηρεάσω αυτά που βρίσκονται γύρω μου. Εάν ο καθένας κάνει το ίδιο ο κόσμος μας θα γίνει καλύτερος, εμείς θα γίνουμε καλύτεροι».
πηγή: thetoc

Γιατροσόφια απ' όλον τον κόσμο!

Πώς θα αντιδρούσατε αν κάποιος σας πρότεινε να πιείτε ζεστή μπίρα για να απαλλαγείτε από τον βήχα, να χρησιμοποιήσετε ένα παγάκι για να «κοπεί μαχαίρι» ο επίμονος λόξιγκας ή να περπατάτε ξυπόλυτοι για να αποκτήσετε όμορφα πόδια;
 Μπορεί να μοιάζουν εντελώς παράδοξα, ωστόσο για κάποιους λαούς αποτελούν πολύτιμα πρακτικά γιατροσόφια, που ανέπτυξε η παραδοσιακή ιατρική σε όλο τον κόσμο.

 ΝΟΡΒΗΓΙΑΠαγάκια για τον λόξιγκα
Οι κάτοικοί της έχουν βρει το γιατρικό για τον λόξιγκα. Για να τον σταματήσουν, παίρνουν λίγο χιόνι ή ένα παγάκι και το ακουμπούν στον λαιμό τους, στο σημείο που ονομάζουμε «μήλο του Αδάμ». Έχει αποτέλεσμα;
 Πολλές φορές έχει, ισχυρίζονται οι ειδικοί. Ο λόξιγκας είναι η έντονη σύσπαση του διαφράγματος. Ο πάγος, όπως και ένα σωρό άλλα τεχνάσματα (π.χ. το απότομο ξάφνιασμα ή η συνήθεια να πίνουμε χωρίς ανάσα ένα ποτήρι νερό), έχουν ως στόχο να διακόψουν τον άξονα επικοινωνίας ανάμεσα στον εγκέφαλο και το διάφραγμα. Στο σημείο όπου βρίσκεται το «μήλο του Αδάμ» περνούν νεύρα που καταλήγουν στο διάφραγμα.
 
 ΡΩΣΙΑΖεστή μπίρα για τον βήχα
Οι Ρώσοι, όταν κρυολογούν, συνηθίζουν το βράδυ πριν κοιμηθούν να πίνουν ένα ποτήρι ζεστή μπίρα.
Έχει αποτέλεσμα;
Ως ζεστό ρόφημα, η μπίρα προκαλεί υπεραιμία στον λαιμό και έτσι κινητοποιούνται αμέσως οι μηχανισμοί άμυνας του οργανισμού στη συγκεκριμένη περιοχή και καταπολεμούνται ευκολότερα οι τοπικές λοιμώξεις. Το κακό με τη ζεστή μπίρα είναι ότι έχει δυσάρεστη γεύση.
 
 ΚΕΝΥΑΞυπόλυτο περπάτημα για όμορφα πόδια
Οι Κενυάτες είναι μαθημένοι να τρέχουν ξυπόλυτοι, τακτική που φαίνεται ότι αυξάνει τις αθλητικές επιδόσεις τους, δεδομένου ότι θεωρούνται οι καλύτεροι δρομείς παγκοσμίως στις μεγάλες αποστάσεις. Έχει αποτέλεσμα;
 Τις ώρες που είμαστε στο σπίτι, μπορούμε να περπατάμε χωρίς παπούτσια. Το ξυπόλυτο περπάτημα δυναμώνει τα πέλματα και προλαμβάνει την εμφάνιση της πλατυποδίας. Εμείς όμως που δεν είμαστε μαθημένοι ας μην το επιχειρήσουμε έξω στον δρόμο, καθώς ενέχει κινδύνους.
 
 ΧΑΒΑΗΑνανάς για τους κάλους
Οι κάτοικοι των νησιών της Χαβάης συνηθίζουν να τοποθετούν ένα κομμάτι από τον φλοιό του ανανά πάνω στους κάλους. Έχει αποτέλεσμα;
 
Ο ανανάς έχει ήπιες απολεπιστικές ιδιότητες και αντισηπτική δράση, γι’ αυτό και χρησιμοποιείται στα σημεία που το δέρμα είναι σκληρό.
 
 ΑΦΡΙΚΗ Εσπεριδοειδή για τα μικρόβια
Οι Αφρικανοί δείχνουν ιδιαίτερη προτίμηση στα εσπεριδοειδή τους, που μοιάζουν με τα μεσογειακά λεμόνια, γιατί πιστεύουν ότι καθαρίζουν τον λαιμό, το στομάχι και το έντερο από τα μικρόβια. Έχει αποτέλεσμα;
 Φαίνεται πως έχει βάση αυτό, καθώς το λεμόνι έχει μικροβιοκτόνες, αντιοξειδωτικές και στυπτικές ιδιότητες, που μετριάζουν τις φλεγμονές, διαλύοντας τον πληθυσμό των μικροβίων.
 Οι ειδικοί τονίζουν ότι τα εσπεριδοειδή αποτελούν ασπίδα για την υγεία των καπνιστών, των οποίων ο βλεννογόνος της μύτης, του ρινοφάρυγγα και του στόματος δεν λειτουργεί ιδιαίτερα αποτελεσματικά κατά των λοιμώξεων.
 
 ΙΣΠΑΝΙΑΣιέστα για γερή καρδιά
Ο κόσμος να χαλάσει οι Ισπανοί δεν χάνουν με τίποτα τη μεσημεριανή ανάπαυση. Σε πείσμα των ωραρίων και των καθημερινών υποχρεώσεών τους, τηρούν ευλαβικά τη σιέστα, καθώς πιστεύουν ότι προσφέρει τριπλό καλό: ξεκουράζει την καρδιά, ωφελεί τα πόδια και προφυλάσσει από τη γρίπη. Έχει αποτέλεσμα;
 Έχει επιβεβαιωθεί επιστημονικά ότι η μεσημεριανή ξεκούραση ρίχνει την αρτηριακή πίεση και επομένως προστατεύει έμμεσα την καρδιά. Όσον αφορά τα πόδια, έχει διαπιστωθεί ότι οι Ισπανοί μαζί με τους Ιταλούς έχουν τα πιο υγιή άκρα σε όλη την Ευρώπη, ρεκόρ που ως έναν σημαντικό βαθμό σχετίζεται με την ανάπαυση που προσφέρουν στα πόδια τους.
 Τέλος, σε ό,τι έχει να κάνει με την προστασία από τη γρίπη, δεν έχει αποδειχθεί κάποια άμεση σχέση, ωστόσο πιστεύεται πως το γεγονός ότι η ανάπαυση μειώνει τις πιέσεις σε όλα τα όργανα του σώματος συμβάλλει ώστε η λειτουργία του ανοσοποιητικού μας να παραμένει στα ύψη.
 
 ΓΑΛΛΙΑΤσένταρ για υγιή δόντια
Οι κάτοικοί της λατρεύουν το τυρί τσένταρ όχι μόνο για τη γεύση του, αλλά και για την προστασία των δοντιών τους. Έχει αποτέλεσμα;
 Το τυρί τσένταρ περιέχει ουσίες που ενισχύουν την αδαμαντίνη των δοντιών και εξουδετερώνουν τη δράση της οδοντικής μικροβιακής πλάκας. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει πως πρέπει να αντικαταστήσουμε τη συστηματική στοματική υγιεινή και την τακτική επίσκεψη στον οδοντίατρο με την κατανάλωση κίτρινων τυριών.
 
 ΙΤΑΛΙΑΚαμφορά για τους μυϊκούς πόνους
Οι γείτονες Ιταλοί, για να ανακουφιστούν από το πιάσιμο και τους μυϊκούς πόνους, συνηθίζουν να κάνουν εντριβές σε όλο το σώμα αναμειγνύοντας ίσα μέρη καμφοράς και ελαιόλαδου. Έχει αποτέλεσμα;
 Είναι γνωστό ότι η εντριβή και το μασάζ κάνουν καλό στο σώμα: τονώνουν την κυκλοφορία του αίματος, ενώ οι μαλάξεις στα σημεία που είμαστε πιασμένοι ανακουφίζουν αρκετά από τον πόνο. Η καμφορά είναι ουσία που προέρχεται από τον φλοιό του ασιατικού καμφορόδεντρου.
 Το ελαιόλαδο δεν προσθέτει πολλά στην εντριβή, αλλά μειώνει το «κάψιμο» από την καμφορά. Είναι γιατροσόφι που κάνουμε και στην Ελλάδα χρησιμοποιώντας ίσα μέρη οινοπνεύματος και καμφοράς.
 
 ΣΙΚΕΛΙΑΛεμόνι για την αφηρημάδα
Οι Σικελοί θεωρούν το λεμόνι αντίδοτο στην πνευματική κόπωση και την ελλειμματική προσοχή. Έχει αποτέλεσμα; 
 Οι ειδικοί λένε ότι οι έντονες μυρωδιές προκαλούν διέγερση του ιππόκαμπου, του κέντρο του εγκεφάλου που ελέγχει τόσο την αίσθηση της όσφρησης όσο και την ικανότητα της συγκέντρωσης. Μυρίζοντας, λοιπόν, ένα λεμόνι, τα αιθέρια έλαια του οποίου έχουν έντονη μυρωδιά, μπορούμε να βελτιώσουμε τη συγκέντρωσή μας.
 
 ΚΙΝΑΚινήσεις με τα χέρια για τον πονοκέφαλο
Οι Κινέζοι, για να αντιμετωπίσουν τον πονοκέφαλο, κάνουν… μαγικά με τα χέρια τους. Για την ακρίβεια, τα κουνούν γρήγορα και κυκλικά και στη συνέχεια, όπως είναι ακόμη ζεστά από την κίνηση, τα ακουμπούν στους κροτάφους ή στο σημείο όπου αισθάνονται τον πόνο και κάνουν ελαφρύ μασάζ. Έχει αποτέλεσμα;
 Αυτή η κίνηση μεταφέρει το αίμα στα χέρια και έτσι αποσυμφορούνται τα αγγεία του υπόλοιπου σώματος και φυσικά του κεφαλιού. Στη συνέχεια, η εφαρμογή των ζεστών χεριών στο κεφάλι προκαλεί τη διαστολή των εγκεφαλικών αγγείων. Πρόκειται για μια συνήθεια που, ανεξαρτήτως του αν αποδεικνύεται πάντα επιτυχημένη, είναι ακίνδυνη για την υγεία.
 
 ΙΑΠΩΝΙΑΣούσι για γερά μαλλιά
Φαλακρό Ιάπωνα δύσκολα βλέπει κανείς. Οι ίδιοι περηφανεύονται ότι δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα τριχόπτωσης, επειδή τρώνε σούσι. Έχει αποτέλεσμα;
 Τα ωμά ψάρια, τα θαλασσινά και τα φύκια, τα οποία έχουν περίοπτη θέση στην ιαπωνική κουζίνα, είναι πολύ θρεπτικά για τα μαλλιά, λόγω του ιωδίου που περιέχουν. Ωστόσο, χρειάζεται προσοχή με την κατανάλωσή τους, γιατί οι υπερβολικές ποσότητες πρόσληψης ιωδίου μπορεί να προκαλέσουν διαταραχές στον θυρεοειδή.
 
 ΚΟΡΕΑΠιέσεις στα αφτιά για αδυνάτισμα
Για να μην υποκύψουν στους διατροφικούς πειρασμούς τις περιόδους που κάνουν δίαιτα, οι Κορεάτες πιέζουν ελαφρά για 1-2΄ το αφτί τους στο σημείο που λέγεται «τράγος» (βρίσκεται πάνω από τον λοβό). Έχει αποτέλεσμα;
 Σύμφωνα με τους ειδικούς που ασχολούνται με τον βελονισμό, η συνήθεια αυτή μπορεί να έχει αποτέλεσμα. Το αίσθημα της πείνας ελέγχεται από διάφορα κέντρα του σώματος και ένα από αυτά βρίσκεται στο αφτί.
 Πηγή : agrotikabook.gr

4 βήματα για να αποκαταστήσουμε τις σχέσεις με τα παιδιά μας!

Τα παιδιά (μας) θέλουμε να είναι ευτυχισμένα.

 Κι όμως ακόμα κι έτσι είναι αρκετές φορές που ερχόμαστε σε αδιέξοδο. Οι σχέσεις διαταράσσονται, στο προσκήνιο εμφανίζεται ο θυμός και τότε…

 

Ας ξεκινήσουμε αναγνωρίζοντας ότι η παραπάνω κατάσταση, αν και ποτέ δεν είναι ευχάριστη, είναι συχνή και μάλλον φυσιολογική. Ποτέ η ζωή μας δεν μπορεί να είναι μέλι – γάλα, κατά συνέπεια ούτε και οι σχέσεις μας.

 

1. Πρώτο βήμα για την επανάκαμψη στην ομαλότητα είναι η αποδοχή του προβλήματος.

Να αναγνωρίσουμε τα συναισθήματά μας γύρω από αυτό – και το ίδιο να κάνουμε και για τα παιδιά.

 

2. Δεύτερο βήμα είναι να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας αυτό που νοιώθουμε – σε μια συνθήκη όσο το δυνατόν πιο ισότιμη.

Δηλαδή και εμείς να εξηγήσουμε στο παιδί τι νοιώθουμε και σε εκείνο να δώσουμε το χώρο για να εκφράσει τι σκέφτεται και πως νοιώθει.

 

3. Τρίτο βήμα. Ποτέ να μην παραλείπουμε να αναφερόμαστε στο <<πόσο πολύ τα αγαπάμε>>,

ακόμα κι όταν μας θυμώνουν, ακόμα κι όταν μας πληγώνουν, (εξάλλου ποτέ δεν πρόκειται να πάψουμε να τα αγαπάμε, οπότε γιατί να το κρύψουμε;).

 

4. Τέταρτο βήμα. Μια κοινή δραστηριότητα μετά από ένα καβγά(δακι) ξαναδίνει στην ομάδα / οικογένεια / σχέση την αίσθηση της σταθερότητας και της συνέχειας –

το μήνυμα δηλαδή ότι <<είμαστε εδώ, είμαστε μαζί, ακόμα κι όταν διαφωνούμε, ακόμα κι όταν θυμώνουμε>>.

 

Κάτι τέτοιο προστατεύει τα παιδιά από μια αδιόρατη, μη λεκτική απειλή, αλλά ανακουφίζει εξίσου και τους γονείς, η επιστροφή στην οικογενειακή κανονικότητα.

 

Τα προβλήματα είναι αναπόφευκτα… έτσι είναι η ζωή.

 

Ας τα αντιμετωπίσουμε!

 

 Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος, xidaras.gr

" Ένα δέντρο, μια φορά" του Ευγένιου Τριβιζά.

Είναι εμπνευσμένη από την ομώνυμη χριστουγεννιάτικη  ιστορία του Ευγένιου Τριβιζά και προσαρμόστηκε για την οθόνη από τον ίδιο και τον Παναγιώτη Ραππά. 
Τη μουσική υπογράφει ο Δημήτρης Παπαδημητρίου.

Το δέντροΣ' ένα άχαρο πεζοδρόμιο μιας πολύβουης πολιτείας ήταν κάποτε ένα άσχημο παραμελημένο δέντρο. Κανείς δεν το πρόσεχε. Κανείς δεν το φρόντιζε. Κανείς δεν του έδινε την παραμικρή σημασία. Τα φύλλα του είχαν μαραζώσει, είχαν πέσει από καιρό κι είχε απομείνει γυμνό, σκονισμένο και καχεκτικό.

Ποτέ δεν είχε γνωρίσει του δάσους τη δροσιά. Δεν είχαν κελαηδήσει ποτέ στα φύλλα του πουλιά, με δυσκολία να το άγγιζε πού και πού κάποια πονετική ηλιαχτίδα που γλιστρούσε στα κρυφά ανάμεσα στις μουντές και άχαρες πολυκατοικίες που το περιστοίχιζαν.Οι περαστικοί διάβαιναν δίπλα του με αδιαφορία, βλοσυροί και βιαστικοί, χωρίς να του δίνουν καθόλου σημασία, μερικοί μάλιστα πετούσαν αποτσίγαρα, φλούδια από κάστανα και λερωμένα χαρτομάντηλα κι άλλοι φτύνανε στο χωμάτινο τετραγωνάκι γύρω από τη ρίζα του.Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, κατάλαβε από κάτι μηχανικούς με σκούρες καμπαρντίνες και κρεμαστά μουστάκια, που έσκυβαν και μουρμούριζαν κι όλο μετρούσαν σκυθρωποί, ότι θα πλάταιναν το δρόμο πλάι του. Κι αν συνέβαινε αυτό, τι τύχη το περίμενε; Θα το πελέκιζαν, θα το ξερίζωναν; Θα το πετούσαν μήπως στα σκουπίδια;

Εκείνο το χριστουγεννιάτικο δειλινό το δέντρο αισθανόταν πιο παραμελημένο, πιο παραπονεμένο από ποτέ. Στα ολόφωτα παράθυρα γύρω του διέκρινε ανάμεσα από τις κουρτίνες χριστουγεννιάτικα έλατα, που χαρωπά παιδιά τα στόλιζαν με κόκκινα κεριά, καμπανούλες, αγγελούδια, ασημένια πέταλα και γιορτινές γιρλάντες και ζήλευε. Ζήλευε πολύ. Πόσο θα ήθελε να είναι έτσι κι αυτό. Χριστουγεννιάτικο έλατο στη θαλπωρή ενός σπιτιού. Να το φροντίζουν, να το στολίζουν, να το καμαρώνουν...

Το παιδί Ήταν κι ένα παιδί. Τις μέρες έκανε δουλειές του ποδαριού. Τα βράδια κοιμόταν στο πάτωμα ενός κρύου πλυσταριού στην αυλή ενός εγκαταλελειμμένου κτιρίου με ετοιμόρροπα μπαλκόνια. Κανείς δεν το πρόσεχε. Κανείς δεν το φρόντιζε. Κανείς δεν του έδινε την παραμικρή σημασία. Τα μάγουλά του είχαν χλωμιάσει, τα χέρια του είχαν ροζιάσει, τα μάτια του είχαν γεμίσει θλίψη.

Ποτέ δεν είχε γνωρίσει τη ζεστασιά μιας αγκαλιάς, τη θαλπωρή ενός αληθινού σπιτιού.

Εκείνο το κρύο χριστουγεννιάτικο βράδυ το αγόρι αισθανόταν πιο παραμελημένο, πιο παραπονεμένο από ποτέ, γιατί είχε μάθει ότι μετά τις γιορτές θα κατεδάφιζαν το μιζεροκτίριο με το πλυσταριό και δεν θα 'χε πού να μείνει.

Τυλιγμένο στο τριμμένο του παλτό, κοιτούσε απ' τα φωτισμένα παράθυρα τα λαμπερά σαλόνια με τα γκι και τα μπαλόνια, τις φρουτιέρες με τα ρόδια και τα χρυσωμένα κουκουνάρια, έβλεπε γελαστά αγόρια και κορίτσια να κρεμούν στα χριστουγεννιάτικα δέντρα πλουμίδια αστραφτερά και ζήλευε. Ζήλευε πολύ, πόσο θα 'θελε να στόλιζε κι αυτό ένα έλατο σε κάποιου τζακιού το αντιφέγγισμα, με τα δώρα υποσχέσεις μαγικές ολόγυρά του...

Πώς το 'φερε η τύχη έτσι κι εκείνο το χριστουγεννιάτικο βράδυ και συναντήθηκαν κάποια στιγμή το δέντρο εκείνο κι εκείνο το παιδί...

H συνάντησηΕκείνο το δειλινό το παιδί γυρνούσε άσκοπα στους δρόμους της πολύβουης πολιτείας. Κάθε τόσο σταματούσε σε κάποια βιτρίνα. Κόλλαγε τη μύτη του στο τζάμι και κοιτούσε με μάτια εκστατικά όλα εκείνα τα λαχταριστά, σε μια βιτρίνα λόφοι από μελομακάρονα, κουραμπιέδες και πολύχρωμα τρενάκια φορτωμένα με σοκολατάκια, σε μια άλλη ζαχαρένιοι Αγιο-Βασίληδες με μύτες από κερασάκια και μια παραμυθένια πριγκίπισσα από πορσελάνη να κοιτάζει από το αψιδωτό παράθυρο ενός φιλντισένιου κάστρου και λίγο παρακάτω, σε μια άλλη βιτρίνα, μια ονειρεμένη τρόικα με έναν πρόσχαρο αμαξά, μολυβένια στρατιωτάκια με κόκκινες στολές καβάλα σε άλογα πιτσιλωτά να καλπάζουν στοιχισμένα στη σειρά και στο βάθος ένα οπάλινο παλάτι σε μια χιονισμένη στέπα.

Έτσι όπως περπατούσε με τα μάτια στραμμένα στις καταστόλιστες βιτρίνες, έπεσε άθελά του πάνω σ' έναν περαστικό με καμηλό παλτό και γκρενά κασκόλ που γύριζε στο σπίτι του φορτωμένος με σακούλες και πακέτα που φύγανε από τα χέρια του, σκόρπισαν στο δρόμο εδώ και κεί. Το παιδί έχασε την ισορροπία του, γλίστρησε, το κεφάλι του χτύπησε με φόρα στο πεζοδρόμιο, ένιωσε μια σκοτοδίνη. Ο περαστικός του 'βαλε οργισμένος τις φωνές, το κατσάδιασε για τα καλά.

Το αλητάκι σηκώθηκε, το 'βαλε στα πόδια, κατηφόρισε παραπατώντας ένα σοκάκι με μια υπαίθρια αγορά, έστριψε ένα δυο στενά και βρέθηκε στο δρόμο με το παραμελημένο δέντρο. Σταμάτησε λαχανιασμένο να πάρει ανάσα, από τα φωτισμένα παράθυρα, τα χνωτισμένα, αχνοφαίνονταν τα γιορτινά σαλόνια με τα έλατα τα στολισμένα.

— Όμορφα δεν είναι; Ακούει τότε μια φωνή.
Ήταν το δέντρο του δρόμου.
— Πολύ. Αποκρίθηκε το παιδί, χωρίς να παραξενευτεί καθόλου που ένα δέντρο μιλούσε, του άρεσε να του μιλάει κάποιος χωρίς να το σπρώχνει, χωρίς να το κατσαδιάζει, χωρίς να το αποπαίρνει.
— Στόλισέ με! —ψιθύρισε το δέντρο— Στόλισέ με και εμένα έτσι!
— Μακάρι να μπορούσα! Πικρογέλασε το παιδί.
— Προσπάθησε, σε παρακαλώ. Ίσως αυτά, ξέρεις, να 'ναι τα στερνά μου Χριστούγεννα, να μην δω άλλα.
— Γιατί το λες αυτό;
— Άκουσα ότι θα πλατύνουν το δρόμο, πελέκι ή ξεριζωμός με περιμένει, ένα από τα δύο... Δεν είμαι σίγουρο ακόμα.

Το παιδί σκέφτηκε ότι θα κατεδάφιζαν το ετοιμόρροπο κτίριο με το ξεχαρβαλωμένο πλυσταριό, το καταφύγιό του. Σε λίγο δεν θα 'χε ούτε 'κείνο πού να μείνει. Σε κάποιο χαρτόκουτο ίσως;

— Στόλισε με! Παρακάλεσε άλλη μια φορά το δέντρο. Το παιδί κοίταξε ολόγυρά του.
— Με τι; Απόρησε.
— Ό,τι να 'ναι... κάτι θα βρεις εσύ!! Δεν μπορεί.
— Καλά... Αφού το θέλεις τόσο πολύ, κάτι θα βρω να σε στολίσω...

Συμφώνησε το παιδί κι άρχισε να ψάχνει.

Τα στολίδιαΕκείνη τη στιγμή, λες και κάτι ψυχανεμίστηκε ο ουρανός, έπιασε να χιονίζει, το χιόνι έπεφτε πυκνό... Χάδι απαλό σκέπαζε ανάλαφρα με πάλλευκες νιφάδες στα ολόγυμνα κλωνιά του παραμελημένου δέντρου.

Πήρε τότε το μάτι του παιδιού κάτι να αστράφτει λίγο παραπέρα. Μια παρέα πλουσιόπαιδα, που είχαν περάσει από το δρόμο λίγο νωρίτερα, είχαν πετάξει χρωματιστά χρυσόχαρτα από τις καραμέλες που έτρωγαν με λαιμαργία τη μια μετά την άλλη. Το αγόρι μάζεψε ένα ένα τα πεταμένα χρυσόχαρτα, τα μάλαξε με τα δάχτυλά του και έπλασε αστραφτερές πράσινες μπλε και βυσσινόχρωμες μπαλίτσες, μετά ξήλωσε τα κουμπιά του φθαρμένου παλτού και με τις κλωστές κρέμασε τις φανταχτερές μπαλίτσες στα χιονοσκέπαστα κλωνιά του δέντρου.

— Ευχαριστώ! Είπε το δέντρο, ανατριχιάζοντας απ' τη χαρά του.
— Με τι άλλο άραγε να το στολίσω; Μονολόγησε το παιδί.

Λες κι είχε ακούσει τα λόγια του, μια νοικοκυρά τρεις δρόμους παρακάτω άδειασε με φόρα απ' το παράθυρο μιας κουζίνας μια λεκάνη με σαπουνάδα σε μια πλακόστρωτη αυλή. Ο άνεμος πήρε ένα πανάλαφρο σύννεφο από σαπουνόφουσκες και τις ταξίδεψε παιχνιδίζοντας μαζί τους, το αγόρι τις είδε να πλησιάζουν στραφταλίζοντας στο φεγγαρόφωτο, τις κοίταξε με τέτοια λαχτάρα που εκείνες, λες και κατάλαβαν την επιθυμία του, άφησαν τον άνεμο να τις φέρει ένα - δυο γύρους και να τις κρεμάσει στα κλωνιά του δέντρου.

— Όσο πάω κι ομορφαίνω! Καμάρωσε το δέντρο.
— Σίγουρα ομορφαίνεις! Συμφώνησε το αγόρι σφίγγοντας γύρω του το παλτό γιατί έκανε πολύ, πάρα πολύ κρύο...
— Κοίτα! Έρχονται!

Ένα φωτεινό σύννεφο πλησίαζε τρεμοπαίζοντας στο σκοτάδι.

— Ελάτε! Τις κάλεσε με το βλέμμα το παιδί.

Και οι πυγολαμπίδες, λάμψεις αλλόκοσμες, τρεμοσβήνοντας ονειρικά, κάθισαν νεραϊδένιες γιρλάντες στα κλωνιά του δέντρου.

Το κρύο γινόταν όσο πήγαινε πιο τσουχτερό. Το χιόνι έπεφτε ολοένα πιο πυκνό. Το αγόρι σήκωσε τα μάτια του στον ουρανό και τότε το είδε! Είδε το πεφταστέρι κι εκείνο, λες και συνάντησε το βλέμμα του, διέγραψε στο σκοτάδι μια φαντασμαγορική χρυσαφένια τροχιά και ακούμπησε απαλά στην κορφή του δέντρου.

Και ήταν τώρα πράγματι όμορφο το δέντρο λουσμένο στο φεγγαρόφωτο με τα χρυσαφένια μπαλάκια να στραφταλίζουν, τις σαπουνόφουσκες να σιγοτρέμουν, τις πυγολαμπίδες να αναβοσβήνουν κέντημα δαντελένιο στα χιονισμένα του κλωνιά και το πεφταστέρι ν' ανασαίνει χρυσαφένιο φως στην κορφή του.

— M' έκανες τόσο, μα τόσο όμορφο - είπε το δέντρο στο παιδί - Σ' ευχαριστώ πολύ. Σ' ευχαριστώ αληθινά... Πόσο θα 'θελα να μπορούσα να σου χάριζα κι εγώ ένα δώρο...
— Μπορείς! Αποκρίθηκε το παιδί χουχουλίζοντας τα χέρια - Άσε με, σε παρακαλώ, να καθίσω στη ρίζα σου για λίγο. Νιώθω τόσο, μα τόσο κουρασμένο, πονάω... και δεν έχω πού να πάω...
— Αμέ! Έλα, κάθισε. Κάθισε στη ρίζα μου όσο θέλεις. Είπε το δέντρο.
— Και να δεις... Θα κάνω εγώ μια ευχή για σένα.

Το παιδί σήκωσε το γιακά, τυλίχτηκε στο παλιό του πανωφόρι, κάθισε στο χιονοσκέπαστο πεζοδρόμιο, αγκάλιασε το κορμί του δέντρου και σφίχτηκε όσο μπορούσε πιο κοντά του.

Το ταξίδι
Το χιόνι έπεφτε γύρω του. Πάνω του πυκνό. Όλο του το σώμα έτρεμε, τα χέρια του είχαν μουδιάσει, τα δόντια του χτυπούσαν. Έκλεισε τα μάτια για να τα προστατέψει από τις ριπές του χιονιού, όταν ξαφνικά —τι παράξενο— άκουσε εκείνον τον ήχο... Τον ήχο τον χαρμόσυνο! Κουδουνάκια τρόικας! Ένα μαστίγιο ακούστηκε να κροταλίζει, άλογα να καλπάζουν ρυθμικά.

Άνοιξε τα μάτια. Απίστευτο! Στα μελανιασμένα χείλη του άνθισε ένα χαμόγελο. Από βάθος του δρόμου, θαμπά στην αρχή, αλλά όλο και πιο ξεκάθαρα, την είδε. Είδε την παραμυθένια τρόικα με τα ασημένια κουδουνάκια να πλησιάζει φορτωμένη δώρα διαλεχτά. Την οδηγούσε ένας ροδομάγουλος αμαξάς με γούνινο σκούφο, κόκκινη μύτη και πυκνή κυματιστή γενειάδα. Πίσω από την τρόικα κάλπαζαν στρατιώτες με πορφυρές στολές, καβάλα σε περήφανα άλογα στολισμένα με χρυσαφένιες φούντες...

Παραξενεύτηκε το παιδί. Πώς βρέθηκε εδώ αυτή η τρόικα φορτωμένη τόσα δώρα; Και οι καβαλάρηδες; Κάπου τους ήξερε. Κάπου τους είχε ξαναδεί!

H τρόικα σταμάτησε μπροστά του, τα άλογα χρεμέτισαν, ο αμαξάς χαμογέλασε, από το παράθυρο της άμαξας πρόβαλε το πρόσωπο της πριγκιποπούλας.

— Τι όμορφο δέντρο! —Χαμογέλασε— Ποιος να το στόλισε άραγε;
— Εγώ! Αποκρίθηκε το παιδί.
— Αλήθεια;
— Ναι.
— Έλα μαζί μου τότε. Έλα να στολίσεις έτσι όμορφα και το έλατο του βασιλιά, να ζήσεις στο παλάτι μας παντοτινά.
— Δεν πάω πουθενά χωρίς το δέντρο μου! Απάντησε το αγόρι.

H πριγκιποπούλα έδωσε τότε εντολή και οι στρατιώτες του βασιλιά έσκαψαν βαθιά, πήρανε το δέντρο μαζί με τις ρίζες του και το φύτεψαν σε μια πορσελάνινη γλάστρα, μετά το φόρτωσαν στην τρόικα.

Γελώντας πρόσχαρα, ο αμαξάς άπλωσε το χέρι του, βοήθησε το παιδί να ανέβει στην άμαξα να κάτσει πλάι του, τα άλογα στράφηκαν, τον κοίταξαν με τα μεγάλα τους μάτια και ρουθούνισαν ανυπόμονα.

Όλα τα κτίρια, όλα τα φανάρια, όλες οι βιτρίνες, τα πάντα, είχαν τώρα εξαφανιστεί. Μπροστά τους ανοιγόταν μια απέραντη στέπα κι εκεί στο βάθος μέσα από τα διάφανα πέπλα του χιονιού αχνοφαίνονταν μαγευτικοί οι μεγαλόπρεποι τρούλοι κι οι αψιδωτές πύλες του οπάλινου παλατιού!

Ο ροδομάγουλος αμαξάς τράβηξε τα γκέμια. Κροτάλισε το μαστίγιο, τα άλογα χύθηκαν χλιμιντρίζοντας μπροστά, καλπάζοντας όλο και πιο γοργά... λες κι είχανε φτερά... Σε λίγο η τρόικα κι η ακολουθία της είχαν χαθεί στο βάθος της χιονισμένης στέπας.

Το χιόνι που συνέχισε ολοένα πιο πυκνό το σιωπηλό χορό του έσβησε σχεδόν αμέσως τα ίχνη από τις ρόδες και τα πέταλα των αλόγων..

Λένε οι παλιοί...Λένε οι παλιοί ότι το πεζοδρόμιο εκείνο ήταν κάποτε κάπως πιο φαρδύ, ότι φύτρωνε κάποτε κάποιο δέντρο εκεί.

Διηγούνται επίσης οι παλιοί ότι ένα χριστουγεννιάτικο πρωί βρήκαν στη ρίζα του δέντρου ξεπαγιασμένο ένα παιδί σκεπασμένο από το χιόνι, τυλιγμένο σ' ένα τριμμένο παλτό χωρίς κουμπιά, με ένα γαλήνιο χαμόγελο, ένα χαμόγελο ευτυχίας ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του.

Λένε ακόμα ότι από τότε κάθε παραμονή Χριστουγέννων, γύρω στα μεσάνυχτα, κάτι παράξενο συμβαίνει, κάτι που κανείς δεν μπορεί να το εξηγήσει. Ένα σμάρι πυγολαμπίδες τριγυρνούν επίμονα τρεμοσβήνοντας σε εκείνο το σημείο, λες και κάτι αναζητούν, λες και γυρεύουνε να θυμηθούνε κάτι, ότι ένας άνεμος αναπάντεχος φέρνει, ποιος ξέρει από πού, ανάλαφρες σαπουνόφουσκες και χρυσόχαρτα αστραφτερά, ενώ την ίδια στιγμή ένα υπέροχο πεφταστέρι διαγράφει στον ουρανό μια φαντασμαγορική τροχιά και πέφτει στο σημείο ακριβώς εκείνο.

Έτσι λένε...
Ποιος ξέρει;

πηγή: Ευγένιος Τριβιζάς, εφ. Τα Νέα, 24 Δεκεμβρίου 2003

digitalschool

Καθημερινά πράγματα που επιδεινώνουν την κλιματική αλλαγή!

Πράγματα που κάνουμε καθημερινά, δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε ότι είναι δυνατό να επιβαρύνουν το περιβάλλον. Και όμως, με τον τρόπο τους, βάζουν το «χεράκι» τους για να επιδεινώσουν την κλιματική αλλαγή. Ακόμη κι ένα απλό μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (e-mail) αφήνει το δικό του «αποτύπωμα» άνθρακα, αυξάνοντας έτσι τα «αέρια του θερμοκηπίου».

• Ένα e-mail εκτιμάται ότι προσθέτει περίπου τέσσερα γραμμάρια ισοδυνάμου διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Αν μάλιστα έχει ένα μεγάλο συνημμένο αρχείο, τότε η επιβάρυνση φθάνει τα 50 γραμμάρια ισοδυνάμου διοξειδίου.Πέντε τέτοια μηνύματα με φωτογραφίες, βίντεο ή μεγάλα αρχεία κειμένου είναι ισοδύναμα με το να καίει κανείς περίπου 120 γραμμάρια άνθρακα. Αν στείλει κάποιος 65 μηνύματα, επιβαρύνει το περιβάλλον όσο όταν οδηγεί ένα μεσαίου κυβισμού αυτοκίνητο σε απόσταση ενός χιλιομέτρου.
• Μια απλή διαδικτυακή αναζήτηση στη Google «καίει» 0,2 γραμμάρια ισοδυνάμου διοξειδίου αν γίνει από έναν σύγχρονο φορητό υπολογιστή και 4,5 γραμμάρια αν γίνει από κάποιον παλαιό επιτραπέζιο υπολογιστή. Ένα μήνυμα κειμένου από κινητό τηλέφωνο «εκπέμπει» περίπου 0,014 γραμμάρια ισοδυνάμου διοξειδίου.
• Μια πλαστική σακούλα σούπερ-μάρκετ έχει αποτύπωμα άνθρακα δέκα γραμμαρίων διοξειδίου, ενώ μια χάρτινη τετραπλάσιο (40 γραμμάρια).
• Ένα πλαστικό μπουκάλι εμφιαλωμένου νερού «εκπέμπει» σχεδόν 1.150 φορές περισσότερο άνθρακα από ό,τι ένα ποτήρι νερό από τη βρύση.
• Ένας καφές καπουτσίνο επιβαρύνει το περιβάλλον πολύ, με 235 γραμμάρια ισοδυνάμου διοξειδίου, κυρίως λόγω των εκπομπών αερίων από την αγελάδα που παρήγαγε το γάλα του καφέ.
• Ένα φλιτζάνι τσάι ή καφέ χωρίς γάλα έχει «αποτύπωμα» 21 γραμμαρίων.
• Όσο μεγαλύτερη είναι η τηλεόραση και όσο περισσότερη ώρα κάθεται κανείς μπροστά της, τόσο πιο πολύ επιβαρύνει την ατμόσφαιρα. Δύο ώρες παρακολούθησης σε μια τηλεόραση 24 ιντσών τύπου plasma «εκπέμπει» 440 γραμμάρια διοξειδίου, περίπου όσο το οδήγημα του αυτοκινήτου για 1,6 χιλιόμετρα. Δύο ώρες μπροστά σε μια οθόνη 32 ιντσών τύπου LCD «εκπέμπουν» 176 γραμμάρια ισοδυνάμου διοξειδίου του άνθρακα.

πηγή:https://www.alfavita.gr

 

Η αγκαλιά της μαμάς θωρακίζει το ανοσοποιητικό σύστημα του παιδιού!!!

 Αυτό διαπίστωσαν ερευνητές του Πανεπιστημίου Ντιουκ και του Πανεπιστημίου της Αδελαΐδας στην Αυστραλία σε πρόσφατη μελέτη τους.
Από τη στιγμή που το παιδί γεννιέται και σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, η αγκαλιά της μητέρας του, παίζει τεράστιο ρόλο στη σωστή ψυχοκοινωνική του ανάπτυξη.

Η αγκαλιά της μαμάς είναι ΚΑΙ θεραπευτική!

Η αγκαλιά βελτιώνει την διάθεση
Μια αγκαλιά την κατάλληλη στιγμή μπορεί να έχει τεράστια επίδραση στην ημέρα κάποιου και μπορεί ακόμη και να επηρεάσει τον τρόπο αντίδρασης. Όταν αγκαλιάζουμε γίνεται μια μεγάλη ανταλλαγή συναισθημάτων που επιδρούν θετικά όχι μόνο στον έναν αλλά και στους δυο που αγκαλιάζονται.
Απαλύνει τον πόνο
Μια αγκαλιά κάνει τον εγκέφαλο να εκκρίνει την ορμόνη oxytocin που χάριν σε αυτήν μια γυναίκα που γεννά ξεχνά τον πόνο. Έτσι οι άνθρωποι ξεχνούν όλα τα αρνητικά στην ζωή τους ή τον πόνο που νιώθουν και εστιάζουν στα θετικά πράγματα που υπάρχουν στην ζωή τους και στο τι μπορούν να επιτύχουν από εκείνη την στιγμή της αγκαλιάς και μετά.
Κατεβάζει την πίεση
Λαμβάνοντας αυτό υπ’ όψιν, καταλαβαίνουμε ότι η αγκαλιά δεν ωφελεί μόνο τον νου αλλά και το σώμα. Με το αγκάλιασμα, νευρικά ερεθίσματα μέσω του νεύρων του σώματος μεταβιβάζονται στον εγκέφαλο. Αυτή η αίσθηση ασφάλειας και γαλήνης διαχέεται σε όλο το σώμα αλλά και στην καρδιά με αποτέλεσμα να χαλαρώνουν οι μύες και οι αρτηρίες και να πέφτει η πίεση.
Βοηθά την καρδιά
Μια μελέτη που έγινε από το πανεπιστήμιο ΝC αποκάλυψε ότι οι άνθρωποι που δεν είχαν επαφή με τα αγαπημένα τους πρόσωπα παρουσίαζαν περισσότερους παλμούς στην συνολική μέτρηση της πίεσης. Αυτό συνδέθηκε με το στρες και την ένταση που συσσωρεύονται στο σώμα που ωθεί την καρδιά να δίνει περισσότερο αίμα στις αρτηρίες και να προσπαθεί να παρέχει την ίδια ροή. Αλλά οι άνθρωποι που τους αγκάλιαζαν συνεχώς είχαν τους μισούς παλμούς, μια πιο ήρεμη καρδιά και μεγαλύτερες πιθανότητες για μια καλύτερη και πιο ευτυχισμένη ζωή.
Ενισχύει την αυτοεκτίμηση και την απαλλαγή από τον φόβο
Με την αγκαλιά οι άνθρωποι αισθάνονται περισσότερη αυτοεκτίμηση και σκέφτονται λιγότερο τι λένε οι άλλοι για αυτούς. Αισθάνονται επίσης λιγότερο τον φόβο για τον θάνατο,την αποτυχία ή την μοναξιά.
Βοηθάει τα παιδιά να αναπτυχθούν αρμονικά
Η αγκαλιά έχει τρομερή επίδραση στην υγεία του μωρού και το βοηθά να αναπτυχθεί με υγεία και ευτυχία. Υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στην συναισθηματική στήριξη που έχει ένα μωρό και στην συναισθηματική σταθερότητα που θα έχει σαν ενήλικας. Οι μελέτες έδειξαν ότι η αγκαλιά αυξάνει την καλύτερη διαχείριση καταστάσεων με στρες και την καλή σχέση με άλλους ανθρώπους. Εκμεταλλευτείτε κάθε ευκαιρία για να αγκαλιάσετε τα παιδιά σας και δείξτε τους όση περισσότερη αγάπη μπορείτε. Αυτό θα βοηθήσει όχι μόνο αυτά αλλά και εσάς.
Προσφέρει παρηγοριά στους ηλικιωμένους
Ο μεγαλύτερος φόβος κάθε ηλικιωμένου είναι η μοναξιά και η απομόνωση από την κοινωνία. Λέγεται ότι η μοναξιά είναι σαν μια αρρώστια παρά σαν μια κατάσταση και μερικές φορές το στρες που προκαλείται από την μοναξιά μπορεί να προκαλέσει τον γρηγορότερο θάνατο ενός ανθρώπου. Η αγκαλιά είναι η λύση για να μπορούν οι ηλικιωμένοι να παίρνουν ένα κομμάτι ευτυχίας κάθε μέρα. Δεν έχει σημασία ποιος τους αγκαλιάζει. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Μια θετική διαδικασία αρχίζει στο σώμα ανεξάρτητα ηλικίας.

Η αγκαλιά ηρεμεί τα νεύρα
Μελέτες έδειξαν ότι όταν οι άνθρωποι αγκαλιάζονται, υπάρχει βελτίωση στην λειτουργία του νευρικού συστήματος. Με το αγκάλιασμα το νευρικό σύστημα μέσω του δέρματος είναι πιο ισορροπημένο. Με το χαλάρωμα των νεύρων έρχεται και η απαλλαγή από την ένταση που κάνει την ζωή μας τόσο δύσκολη μερικές φορές.
Γι' αυτό δώστε μια αγκαλιά!

πηγή:enallaktikidrasi

Όταν οι γονείς διαβάζουν βιβλία στα παιδιά τους τα βοηθούν να γίνουν καλύτεροι αναγνώστες στην ενήλικη ζωή τους!

Δύο νέες έρευνες εξετάζουν τις απρόσμενα περίπλοκες αλληλεπιδράσεις που λαμβάνουν χώρα όταν παίρνουμε ένα μικρό παιδί αγκαλιά και ανοίγουμε μπροστά του ένα βιβλίο με εικόνες.Το περιοδικό Pediatrics δημοσίευσε μια μελέτη που χρησιμοποίησε μαγνητικές τομογραφίες προκειμένου να εξετάσει την εγκεφαλική δραστηριότητα παιδιών 3 - 5 ετών καθώς άκουγαν κατάλληλες για την ηλικία τους ιστορίες. Οι ερευνητές παρατήρησαν διαφορές στην δραστηριοποίηση του εγκεφάλου οι οποίες σχετίζονταν με το πόσο συχνά τα παιδιά αυτά άκουγαν τους γονείς τους να τους διαβάζουν βιβλία στο σπίτι τους.

Τα παιδιά των οποίων οι γονείς ανέφεραν περισσότερο διάβασμα και περισσότερα βιβλία στο σπίτι έδειξαν σημαντικά μεγαλύτερη ενεργοποίηση κάποιων περιοχών του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου που ονομάζονται βρεγματικός, κροταφικός και ινιακός λοβός. Αυτή η περιοχή του εγκεφάλου είναι «μια πολύ κρίσιμη περιοχή που σχετίζεται με την ενοποίηση πολλαπλών ερεθισμάτων, την ενοποίηση του ήχου και των οπτικών ερεθισμάτων» είπε ο συγγραφέας της έρευνας, Dr. John S. Hutton, ερευνητής στο Cincinnati Children’s Hospital Medical Center.
Αυτή η εγκεφαλική περιοχή είναι γνωστό ότι είναι πολύ δραστήρια όταν τα μεγαλύτερα παιδιά διαβάζουν μόνα τους, αλλά ο Dr. Hutton σημειώνει ότι φωτίζεται επίσης όταν μικρότερα παιδιά ακούνε ιστορίες. Αυτό που ήταν πραγματικά πρωτόγνωρο ήταν ότι τα παιδιά που είχαν εκτεθεί περισσότερο στα βιβλία και στο διάβασμα παρουσίασαν σημαντικά περισσότερη δραστηριότητα στις περιοχές του εγκεφάλου που επεξεργάζονται τις οπτικές πληροφορίες παρά το ότι τα παιδιά στον τομογράφο άκουγαν απλώς ιστορίες και δεν έβλεπαν κάποια εικόνα.

«Όταν τα παιδιά ακούνε ιστορίες τις απεικονίζουν νοητικά» λέει ο Dr. Hutton. «Για παράδειγμα, «ο βάτραχος πήδηξε πάνω από το κούτσουρο. Έχω δει βάτραχο, έχω δει κούτσουρο, πώς μπορεί να μοιάζει όλο αυτό;»

Τα διαφορετικά επίπεδα εγκεφαλικής επεξεργασίας, υποστηρίζει, υποδεικνύουν ότι τα παιδιά που έχουν εξασκηθεί περισσότερο στο να αναπτύσσουν νοερές εικόνες όταν κοιτάνε βιβλία με εικόνες και ακούνε ιστορίες μπορεί να αναπτύξουν δεξιότητες που θα τα βοηθήσουν να δημιουργούν τα ίδια εικόνες και ιστορίες αργότερα.

«Αυτή η διαδικασία ενισχύει την κατανόηση της πραγματικότητας και οδηγεί τα παιδιά στο να μεταβούν σε βιβλία χωρίς εικόνες. Θα συντελέσει αργότερα στο να γίνουν καλύτεροι αναγνώστες καθώς θα έχουν αναπτύξει το κομμάτι αυτό του εγκεφάλου που τα βοηθάει να βλέπουν τι συμβαίνει στην ιστορία».

πηγή: http://hamomilaki.blogspot.gr/